Tour δωματίου.

Παλιά εισιτήρια συναυλιών πάνω στην ξύλινη ντουλάπα.
Προδίδουν χρόνια ξέγνοινιαστης εφηβείας.
Η τουλάχιστον μιας που θέλει να δείχνει έτσι.
Μια που θέλει να καλύψει παιδικά χρόνια τρόμου και αγωνίας,
και καταλήγει να ανακαλύψει ψυχολογικά που έπεται να βγουν στην επιφάνεια
στο μέλλον μια για πάντα.
Μαζί τους και μια ζωγραφιά κοπέλας λυπημένης.
Που για κάποιο λόγο ξέμεινε εκεί πέρα ακόμα,
με μάτια βουρκωμένα.
Φωτογραφίες προσώπων που πλέον δεν γνωρίζω.
Ζωντανά και μη, που ούτε τότε ίσως και να ήξερα.
Ντουλάπια με ρούχα και με ψώνια από σχολείου χρόνια,
τότε που τα έξοδα φάνταζαν σαν τρόπος να ξεφεύγεις.
Όνειρα καλλιτεχνών για μέλλον και για όραμα,
θάφτηκαν σε μια τσάντα δίπλα από ένα παλιό γραφείο.
Πλέον η τέχνη μοιάζει μόνο σαν τρόπος έκφρασης
των άσχημων συναισθημάτων
σε έναν κόσμο που το μόνο που πουλάει είναι το χαμόγελο
κι ας είναι ψεύτικο.
Κάτω από ένα ταβάνι, πάνω από ένα κρεβάτι, ωρολογιακή βόμβα η καρδιά μου,
δευτερόλεπτα μετράει για το τέλος όλων όσων έρχονται και είναι να έρθουν.
Στην αλήθεια και στον πόνο χάθηκε η ελπίδα
και η ομοιοκαταληξία.
Νιώθω πλέον άρρωστη,
η τρέλα πρέπει να ναι.
Παράθυρο φωτίζει, μυαλό που σκοτεινιάζει.
Αλήθεια, πόσο με τρομάζει!
Που τα έπιπλα στο δωμάτιο τούτο θα ζήσουν και μετά το τέλος μου
για να μετανοήσουν.
Ότι βλέπω θα υπάρχει και μετά από εμένα.
Τι κι αν πέσει κάνα δάκρυ, η ζωή συνεχίζεται και πάλι.
Μα πόσο θα ήθελα να ζούσα για μια ημέρα.