Φόβος.

Και έρχεται η στιγμή που χάνεις ακόμα και αυτά που είχες δεδομένα μια ζωή
την ελευθερία, την επιλογή, την καθημερινή ρουτίνα που σε κούραζε τόσο πολύ.
Και εύχεσαι να κόλλαγες και πάλι για μια στιγμή μαζί της
Σαν τον ομφάλιο λώρο που στον κόψανε απότομα.
Λες και χάνεις κάποιο άκρο μες στον νου σου.

Αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να πάει ο φόβος του αγνώστου.
Και ενώ γνωρίζω την απάντηση σε αυτήν μου την ερώτηση
αποφεύγω να απαντήσω όπως πάντα.
Προτιμώ να φανώ δειλή μπροστά στον κολοσσό του απείρου
μα δειλή δεν είμαι και το ξέρω.
Μονάχα τρομαγμένη.

Και όταν γνωρίζεις το όνομα των φόβων σου
μπορείς να τους ξορκίσεις.
Αρκεί
να βρεις
τι τους πονάει.