The Great Work

Honestly, 

I am just an artwork generator these days.

I just bleed colours on the papers

Or words

To exhaust the inner tyrant

In order to make him like me like I do like him.

And in my mind the cosmic dance we have

It is in fact a war

Who's gonna win I cannot know.

My mind or my soul.

Through love comes creation

Thought hate comes destruction

And I am the artist of this Great Work 

Maniac

I'm in a constant manic state, 
possessed by the spirit of creativity, 
I can't relax because ideas come to me one after another 
and I have to manifest them all, 
drawing, poems, short stories, even music, and it still keeps me company . 
What a burden to bear as if holding heaven in one hand. 
I feel exhausted but also blessed. 
Oh, Muses, thank you. 
Give me only one sleep to rest after my work is done.

Untitled thoughts.

Sometimes I am not able to collect my thoughts and write them down.

Instead I fall down

And I rise up again.

Sometimes immediately.

Other times it takes some time.

But I enjoy every moment of it.

Soul Prison

Thank the gods for music

Helping me to create.

Thank the gods for silence

Helping me to heal.

Thank the gods for time

Learning to be patient.

Thank the gods for cities

Ugly buildings hiding the truth.

Disabling the monster from running free.

One day it will-

Swallow them all.

"You dont really mean what you say"

Oh, I do

I do.

I speak from experience

Speaking the truth.

Cannot contain it

Never could.

Sun's burning my face

Not outside, but from inside.

Sweating at the idea

Not because of terror

But the excitement

The hype of it

Unreal.

Idea Bomb

This idea in my mind
Burning me from the inside
Keeping me awake at night.

The only thing left;
to put it all on fire.
The only thing worrying me;
Will I be burned with it or not?
Will I rot
Or do I get to see the result?
The glorious ending of it all.

It's a matter of time
Just a matter of perspective
Just a click
Clock
Click
clock
Boom.
And the colours will be back again.
Black, red, white
Blue, green, gold
Grey
Grey
Grey
Just for now on.

Can't see myself at the horizon
But I can see the truth
And it can set me free.
It was always meant to be that way.

Set my mind ablaze
And see through the fire.

Monster

Don't assume you know me.

Just because we've spoken

about random subjects,

Unimportant stuff of the everyday ineffable world we live in.

You hate me because we don't agree,

You like me because we do.

Behind the smiles and the silences

Lies a vast ocean of emotions

And in the deep dark waters is my throne

Hiding the monster,

The one I am keeping away from you.

You see now

The important thing is

I am trying to protect

you.

The rest is just a bunch of phrases.

Words and voices without meaning.

You see now that

I am just like you.

No sense for nonsense.

Be awake when the morning lights appear.

Free yourself from the invisible bonds

And let the light guide you within.

See the eternal sun burn it all away.

Just stay

Until tomorrow.

It's a new day.

We will fight for the next day

Us against all odds.

Together we are stronger.

No need to rest

We go alone and leave the rest

To rot.

They would never understand.

Wipe the tear from your eyes now, it's too early for that.

But do not be afraid to cry for the lost future in the end

If all hope is gone

It is what it is.

The earth requires tears and blood

to floorish.

Water it carefully and if we live

We die together.

In the end it all makes sense.

Keep your eyes on the target.

Infinity is a cycle, God is a circle.

I dance all night until morning

To a broken record

Playing empty hopes in a beautiful wrapping.

Listening a tape on a loop.

Watch our lives pass before our eyes

Then keep them close at all times

In order to avoid knowing.

Dance until there is no future

Sing forgotten lullabies.

Hold my hand while I put our house on fire

Hold it tight, never let go

Free ourselves from ourselves and go.

Burn all hope, don't need lies anymore

We are free until we wake up

Tomorrow we will start again.

It wasn't so long ago 

I was blind to all of it.

Now I know and you know it too

We will never fall apart

And if we just fall, we fall down and rise up .

The fire in your eyes will never let us cold.

Dance until it burns us all.

Dance and never let me go.

The cycle continues.

Your eyes burn it all again.

Infinity is a cycle

God is a circle

And we are one

Once again.

Ευφυία καλοσύνη.

 Έχω γνωρίσει πάμπολους ανθρώπους που θα μπορούσα να αποκαλέσω ευφυείς ως προς τον τρόπο που σκέφτονται κυρίως και συνήθως οι ίδιοι από μονοι τους, όντας αφυπνησμένοι (έξυπνοι - εκτός ύπνου), κατανοούν την φύση και την ανικανότητα τους να γνωρίζουν τα πάντα, άρα υποβαθμίζουν τον εαυτό τους - μερικές φορές σε ακραίο σημείο- όπως ομως έχω γνωρίσει και ανθρώπους που υπέθεταν πως είναι ευφυείς - και μερικοί όντως ήταν αρκετά μπορώ να πω- που η ανικανότητα τους να κατανοήσουν την απεραντοσύνη της φύσης και όντας σίγουροι για την ίδια τους την φύση, γινόντουσαν απόλυτοι και άπληστοι τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τους άλλους, ακόμα και αν ο συνομιλητής τους δεν ήταν εξαρχής εναντίων τους, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν αυτήν την ανάγκη, να αποδείξουν τον εαυτό τους, να πείσουν πως έχουν δίκιο. 

Πάντα λείπει κάτι όμως.

Μονολογούν αντί να κάνουν διάλογο, η συζήτηση για αυτούς αντί για αναζήτηση κοινών απόψεων ή μιας κατάληξης της συζήτησης σε ένα κοινό αποτέλεσμα πάντα είναι ένας αγώνας για επιβίωση, λες και θα κριθούν μπροστά από έναν ψυχρό εκτελεστή και έπειτα θα ριχθούν στα λιοντάρια να τους φάνε. Αντί να αναζητούν συναγωνιστές αναζητούν άξιους αντιπάλους.

Ο φόβος τους οδηγάει. 

Εξαρχής εντοπίζονται εύκολα τέτοιοι χαρακτήρες, ισχυρογνώμονες, ρηχοί, με αυταπάτες και πάθη, με αυτή την δίψα για αναγνώριση, μα πάντοτε έχουν ενα κοινό σε αντίθεση με τους ταπεινούς. Φοβούνται το λάθος. Και ερωτώ λοιπόν με ειλικρίνεια, προς τι η αποφυγή της παραδοχής του λάθους τους αν όντως είναι ευφυείς από την φύση τους; Γιατί ένας που αυτοαποκαλείται ιδιαίτερος ή ευφυής να φοβάται τόσο πολύ να βγει εσφαλμένος; Ίσως το προσωπείο της ευφυίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ενα τρόπαιο, ένα πορτραίτο του εαυτού τους που δικαιολογεί τον τρόμο για την άγνοια που πραγματικά κρύβουν. Ίσως να θέλουν να δουν τον εαυτό τους σαν κάτι που θα ήλπιζαν να είναι, ανταυτού όταν κάνουν λάθος να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τρομάζουν με την εικόνα. Την εικόνα του εαυτού που απεχθάνονται. 

Κι αν όμως αγαπούσαν τον εαυτό τους και αποδέχονταν την φύση όπως είναι, να ανακαλύπταν πως η φύση είναι ιδιοφυία από μόνη της και όλοι τα κομμάτια της. Ίσως αν αγαπούσαν έστω και λίγο τους άλλους και τον εαυτό τους να ανακαλύπταν πως η καλοσύνη δεν είναι αυτό που ο κόσμος πιστεύει. Υπάρχει δύναμη στην αρετή που χτίζεται με πειθαρχία. Υπάρχει φόβος και αδυναμία στην ψυχρότητα και στην σκληρότητα, αποφυγή, προβλήματα που έχουν κρυφτεί κάτω από το χαλί της απελπισίας. Ένας σπασμένος καθρέφτης. Απλά αφέσου σε αυτό που είσαι και προσπάθησε να βελτιωθείς. Είναι αδύνατον να συγκριθείς με κάποιον άλλο. Είναι εφικτό να συγκριθείς με τον παλιό εαυτό σου. 

Η καλοσύνη είναι δύναμη και αλλάζει τον εαυτό σου και τους άλλους.

Πάνω απ'ολα είναι η πρόθεση.

Ανύπαρκτοι Ορίζοντες.

Νέοι άνθρωποι

χωρίς μέλλον και ελπίδες

ο κόσμος μας κατέστρεψε

ερήπεια βουλιαγμένα

κούτσουρα που επιπλέουν

σε ωκεανό απέραντο

κάποια στιγμή απλά θα βουλιάξουμε κι εμείς.

Δεν φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα.

Και ότι και αν λένε για τις νέες γενιές

είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε

εγώ πάντοτε θα είμαι με το μέρος των μικρών

γιατί τους έσπασαν τα όνειρα

και τώρα ζητάνε και τα ρέστα.