Unnatural runaways

As a being of silence, I like to get away from glances full of hate, sounds that make me go crazy everyday, people unreached by understanding, common sense and love. Their sounds have no inner purpose, just groaning devoid of meaning, moving mouths, filthy tongues, languages unknown to me.
Nature never forgets.
The scent of rain falling upon the soil, the pine trees, the flowers
They always have the same kind of smell
The scent discernible
Unlike the filthy streets.
Their filthy hearts.

Neverending windstorm.

Visions and water reflections of the sky upon the sea.

The land. Where everything dances to the windstorm in trust while the black canvas lies ahead. Hidden beneath the fog and the dark clouds before the change of seasons.

Standing naked and vulnerable, with complete honesty against the whispering voices of nature.

Delicate.

Awaiting the cold breeze to come and freeze you.

A memory of a winter that has faded and another that is starting again

Like a neverending circle.

Then like the land itself you are also naked

Truthful.

One with the all.

Dancing to the stillness of the world.

Singing to the silent song.

While the whispers fill the air again.

Surrounded by the trees, the rivers and the mountains.

The thirst is never quenched.

Like longing for something you can never have.

Even though it is the simplest of the things

Artist

Writing saved my life

Drawing gave it purpose.

Glimpses of reality on a canvas

And the visions of dreams

Maybe from past lives

Or even the future

Maybe both 

a dream within a dream.

Unconscious I awake

In consciousness I sleep

And live within the dream of mine.

Ενδοσκόπηση της Παρασκευής

Το αγαπημένο μου χόμπι είναι να εκθέτω ανθρώπους.

Όχι με κακό τρόπο αλλά με τον σωστό τρόπο.

Αυτό που με ελκύει στους ανθρώπους είναι η ικανότητα να βλέπουν πέρα ​​από αυτό που βλέπουν συνήθως τα μάτια τους.

Με ενδιαφέρουν οι δικές τους σκέψεις και ιδέες.

Οι τίτλοι και οι πηγές δεν σημαίνουν τίποτα.

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές πηγές για τα ίδια θέματα, καθεμία βασισμένη σε διαφορετικές πεποιθήσεις, στο ποιός τις χρηματοδοτεί, στο συμφέρον, πόσες αλήθειες και έρευνες κρύβονται κάτω απο το χαλι επειδή δεν ικανοποιούν συμφέροντα; 

Οι ιδεες όμως δεν εξαγοράζονται. Είναι πολυ δυνατές επίσης, αλλά πολλές φορές υποστηρίζονται από αδύναμους ανθρώπους και εκεί καταλήγουμε σε άσχημα αποτέλεσμα. Συνηθως πυροδοτούνται από λανθασμένους λόγους, και αυτο διότι δεν βασίζονται στις αξίες. 

Οι αξίες από την άλλη δεν εξαγοράζονται επίσης. Η αληθινή αγάπη, η φιλία, η ανθρώπινη επικοινωνία γενικότερα. Ο ουρανός ειναι κοινός και οι διαφωνίες μας δεν ειναι τιποτα μπροστα σε αυτα που μας ενώνουν. Αν αναλύσεις ενα θέμα σε βάθος παντα θα καταληξεις στον ίδιο πυρήνα, στον πυρήνα δεν υπάρχουν διακλαδώσεις, υπαρχουν μόνο οι βασικές ανάγκες ψυχικές και υλικές που ειναι κοινές για όλους τους ανθρώπους. Ξεκάθαρα αυτό που μας χωρίζει είναι η ανικανότητα μας να κατανοήσουμε πόσο ίδιοι είμαστε, απλά συνήθως οι μάσκες είναι τόσο καλές που το μυαλό μπερδεύεται. Η λογική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το συναίσθημα κι ομως υπάρχουν οι άνθρωποι που προτιμούν να αποκόψουν το ενα κομμάτι απο το άλλο διότι πιστεύουν πως το ένα σαμποτάρει το άλλο. Πολλές φορές αυτή η ανισορροπία τους φέρνει σε σημείο τρέλας, το υπερβολικό συναίσθημα η φωτιά που καίει τα πάντα, το πάθος ή η ψυχρή λογική, ο πάγος που δεν νιώθει τίποτα και είναι μακριά από το οτιδήποτε ανθρώπινο. Και τα δύο ειναι κομμάτια της ανθρώπινης φύσης όμως και πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα σαν ανθρώπους και οχι σαν κάτι διαφορετικό. Αν εκθέσεις λοιπόν μια δογματική ή υπερβολικά απόλυτη ιδέα ενός ανθρώπου αμέσως επόμενο είναι να δεχτείς επίθεση για να επικρατήσει η δομή της σκέψης του, πράγμα λογικό διότι σαν άνθρωποι λειτουργούμε με ταυτότητες που καθορίζουν ποιοί είμαστε. Οι ιδέες μας είναι κομμάτι της ταυτότητας μας. Αν οι ιδέες μας είναι εύκαμπτες και πολύπλευρες δεν νιώθουμε αυτή την ανάγκη και οι επιθέσεις προς τον εαυτό μας δεν μας αγγίζουν. Είναι καλό οπότε να εκθέτουμε ανθρώπους στην αντίθετη πλευρά ανεξάρτητα από το τι πιστεύουμε οι ίδιοι; Για εμένα ναι. Και αυτή είναι η καλύτερη μάσκα απ'όλες, ο καθρέφτης. 

Αν λοιπόν δεν σου αρέσει αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη μάλλον δεν φταίει ο καθρέφτης.

Αποδημητικες φιλίες

Κατά ένα περίεργο τρόπο έβλεπα τους φίλους πάντα σαν παιδιά μου, οπότε όταν ήταν έτοιμοι να φύγουν από την φωλιά απλά τους άφηνα με την ελπίδα πως θα ξαναγυρίσουν.

Τις καλύτερες συζητήσεις τις κάνεις με ανθρώπους που διαφωνείς αλλά παράλληλα υπάρχει αυτή η ανάγκη για κατανόηση του συνομιλητή και από τις δύο πλευρές. Το θέμα δεν είναι στην διαφωνία μα στο να εξηγήσουμε "γιατί" διαφωνούμε και μαζί να βρούμε μια εξήγηση που να καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα, σε μια νέα οπτική από την οποία και οι δύο πλευρές βγαίνουν κερδισμένες και μαθαίνουν κάτι καινούργιο. Άμα ξεπεράσουμε τον εγωκεντρισμό και κατανοήσουμε πως οι γνώσεις του καθενός δεν είναι απόλυτες και αρχίσουμε να τις ενώνουμε αντί να τις διαχωρίζουμε φτάνουμε στην ρίζα πιο γρήγορα.

Αυτή είναι η μαγεία της ανθρώπινης επικοινωνίας διχως νοητικά παιχνίδια, δίχως εγωισμό, δίχως ειρωνία και αυταπάτη, δίχως ανθρώπινη αδυναμία.

The final Operation

Είναι άλλο πράγμα το να λες κάτι και άλλο να το νιώθεις. Το πρώτο μεταφράζει, το δεύτερο σε κομματιάζει.

Στην προηγούμενη μου ζωή πιστεύω ήμουν Ερινύα. Πρέπει να μην είχα καταφέρει να ολοκληρώσω το έργο μου οπότε οι θεοί με τιμώρησαν και με έφεραν εδώ με σκοπό να το ολοκληρώσω.

Τα συναισθήματα κατάρες, δαίμονες που τρων τα σωθικά σου.

Η μαχη γίνεται στο πιο σκοτεινό σημείο του σώματος

Όσο σκοτεινό είναι το δωμάτιο αυτή τη στιγμή.

Στο σκοτάδι δεν σε βλέπει κανείς,

Αλλά πατάς τις νάρκες.

Ναρκοπέδιο το μυαλό και επιβιώνουμε πατώντας σε ξεραμένο δέρμα.

Τόσο καμμένο που δεν το διαπερνά πλέον τίποτα.

Και αναμνήσεις που κόβουν σαν ξυράφι.

Θυμάμαι.

Θυμάμαι την απελπισία, τον πόνο, την απόγνωση.

Η παράδοση στο άγνωστο και η μαύρη τρύπα που σε ρουφάει μέχρι να μην μείνει τίποτα.

Κι όμως όλα αυτά περνούν πιο εύκολα από την πίκρα που σου προκαλεί η απογοήτευση, η κατανόηση πως αυτός ο κόσμος θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος μα απλά δεν θέλει να κοπιάσει για να το καταφέρει.

Είναι πιο δύσκολο να σταματήσεις να μισείς τον κόσμο παρά τον εαυτό σου αν ήδη εκτιμας και γνωρίζεις τις δυνατότητες σου. Ο κόσμος προσπαθεί να σε πείσει για το αντίθετο κι όμως τις περισσότερες φορές ο κόσμος είναι στην πλειοψηφία που έχει το πρόβλημα.

Και δεν κάνει τίποτα γι'αυτό.

Θέλει να σε αφομοιώσει

Θέλει να διαλύσει την ιδιαιτερότητα όποιο προσωπείο κι αν έχει.

Όλη μας η ζωή είναι μια μάχη να γνωρίσουμε και να κρατήσουμε ατόφιο τον εαυτό μας.

Το μίσος ήταν πιο δύσκολο να δαμαστει

Ίσως γιατί είναι άφθονο.

Πάντα υπάρχει κάτι νέο να μισήσεις αν δεν το αποβάλλεις εξολοκλήρου.

Ενώ στον εαυτό σου κάποια στιγμή φτάνεις στην αλήθεια αν προσπαθήσεις.

Λιγοι το καταφέρνουν. Λίγοι το αντέχουν.

Μόνο αν αποβάλλεις το μίσος από μέσα σου γνωρίζεις τον εαυτό σου.

Οπότε έτσι γνωρίζεις με τη σειρά και τους άλλους.

Αν όμως η πλειοψηφία μισεί και δεν δαμάσει τον ζωώδες εγωισμό της το κύμα είναι μεγάλο και μπορεί να σε παρασύρει.

Είτε με το να σε πάρει πάλι στα βαθιά

Είτε με το να αποβάλλει εντελώς και να σε περιθωριοποιήσει.

Πολλές φορές με κίνδυνο τη ζωή σου.

Και στην τελική τι έχεις να χάσεις όταν τα έχεις χάσει όλα; Τον εαυτό που τόσο κοπιασες να μάθεις.

Διότι η πικρή αλήθεια είναι πως όσο έχεις ταυτοτητα είσαι ζωντανός, επίκαιρος, είσαι μια μάσκα.

Η πικρή αλήθεια είναι πως κι αυτό συγκαταλέγεται στον εγωισμό, ίσως με μια πιο αθώα έννοια μα και πάλι δεν απαρνείται τελείως την ανθρώπινη φύση της η οποία είναι ελαττωματική.

Διότι πάντα οι άνθρωποι θα είναι επιρρεπείς στα λάθη και πάντα θα υπάρχει ο αέναος κύκλος των αμοιβαίων αντιδράσεων.

Πρέπει να τον διαλύσεις και όχι να τον αλλάξεις.

Τον εαυτό σου.

Να τον κάνεις ένα με το τίποτα.

Να γίνεις ο κανένας για να είσαι τα πάντα.

Και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να κατανοήσει ζώντας σε μια φούσκα εγωπαθειας και υλισμού.

Αυτή είναι η τραγική κατάληξη, το τέλος του κεφαλαίου. Η πικρή αλήθεια. 

Η αποδόμηση του εαυτού σε μια μονάδα

Πιο υπέρτατη από οτιδήποτε

Μα δίχως κάποια ιδιαιτερότητα

Μονάχα μια σταγόνα εντός της θάλασσας

Όσα κύματα κι αν έχει, όσο φουρτουνιασμένη κι αν είναι

Ένα με το κύμα

Ένα με το σύμπαν

Όλα και τίποτα. 

Και πως να αντέξεις κάτι σαν αυτό

Την απόλυτη καταστροφή όσων αγαπάς

Την μεγαλύτερη θυσία του εαυτού σου

Πότε και πώς θα είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο;

Τώρα που γνωρίζω την αλήθεια θα ήθελα να μην την ήξερα.

Θα αντέξω να ολοκληρώσω την αποστολή μου σε αυτή τη ζωή για να αποφύγω την επόμενη;

Sunforged.

Sun,
you bright star,
grant me a piece of your blinding light.
Give me your rays of sunlight to cover my shadows beneath me.
Brighten my soul
or burn it.
Don't let the cold get it first.
Keep the fire inside me bright like your days.

Maskarade

Everyone's playing the same sick game

The only thing that differs is the mask.

Some masks are nicer than others 

But they are masks

Trust only what you have underneath yours.

The grand automation.

Not a single automaton left in the valley of perdition. 

Maybe we killed them all.

Maybe they learned how to think.

Maybe they just moved to the cities.

Foggy thoughts.

Images Aligned.

Collect them.

Connect the blurry,

empty forms

with now.

Before you forget them all completely.

A walk in the fog of memories.

A road well lit but full of secrets

And untold stories.

Forever in our minds

Deep within our hearts.

Dancing to the melodies

Of silence

The whispers of a past

Long forgiven

But never forgotten.