Ancient Dread

In twilight’s grasp, where shadows dance,

Where echoes whisper dark romance,

A city draped in crimson veils,

Where ancient lore and nightmare trails.

Beneath the moon’s cold, pallid light,

The beasts awaken, stir the night,

In cobblestone and ancient spire,

The blood of old ignites the fire.

From chapel’s heights to forests deep,

The cursed and blessed in silence weep,

Through fog and mist, the secrets lie,

As whispered prayers and laments die.

Oh, hunter bold, with eyes that gleam,

In fevered nights and waking dream,

The chalice beckons, abyss calls,

In labyrinthine, forsaken halls.

By lantern’s glow and blade’s swift gleam,

Through gothic dread and horrors unseen,

Seek hidden truth, the Great Ones’ grace,

In visceral dance, embrace the chase.

For in this realm where madness creeps,

And sorrow in each shadow sleeps,

Redemption lies in silence torn,

In twilight’s heart, reborn, reborn.

Ηρώων Εποχή

Στους σκιερούς διαδρόμους του πεπρωμένου,

Περπατούν οι ψυχές των αιώνιων μαχητών.

Με φλόγες στα μάτια και θάρρος πολύ,

Αθάνατοι είστε, στον κόσμο του Άδη τον βαθύ.

Με σπαθιά που λάμπουν στον σκοτεινό ουρανό,

Χαράζουν τα περάσματα της μοίρας με τόλμη.

Ουρλιάζουν οι ψυχές, χορεύουν σε χορό αιώνιο,

Στην ατέλειωτη λύτρωση, στην αέναη μάχη.

Οι θρύλοι μιλούν για ηρωικές εποχές,

Όπου σαν αθάνατοι στέκονταν αγέρωχοι χθες.

Με αίμα και δάκρυα, γραμμένη η ιστορία,

Στον ουρανό φωτίζουν την αιωνιότητα με σοφία.

Ο ανατέλλων ήλιος τους βρίσκει στην αυγή,

Με ακτίνες χρυσές, τους αγκαλιάζει απαλά.

Φωτίζει το σκοτάδι, διώχνει την οδύνη,

Και οι αθάνατοι κοιτούν, πλέον σιωπηλοί, μια μνήμη.

Στις σκιές και στο φως, ενωμένοι πάντα,

Οι πολεμιστές φυλάνε την ιερή φλόγα.

Ο χρόνος δεν μπορεί να τους νικήσει,

Γιατί η ψυχή τους στην αιωνιότητα ζει και ανθίζει.

Altered

I need a break  

Or I will break.  

Staring at you,  

Emotions quake.  

Insanity looms,  

No pretense,  

A poltergeist  

Without peace.

Soulless,  

Or just lost,  

A mind adrift,  

A heavy cost.  

Altered  

Beyond return,  

I lost my mind  

To not lose you.

Now I must leave  

So you won't go.  

Gather my fragments,  

Hide the show.  

Change my skin,  

A tougher feel,

Stronger than  

This heart of steel.

The beater, the heater,  

Volcano head—  

Collapsing soon,  

A rising dread.  

Run for your life

I won't repeat.

I show no mercy

When I kill.

Before I melt, 

I felt alive.

When beast breaks free, 

Remember my fight.

Keep it locked before I drown.

When darkness consumes me

Fire is my best friend.

And then again

All walls are crumbling down.

Keep it safe, keep it real.

Your negativity do not conceal.

I have to see it clear.

I need a break before I wake

Or I will break

You.

Φάντασμα

Με λαχτάρα παρατηρώ τον κόσμο,

κλέβοντας ματιές από άλλες ζωές,

Σύμπαντα ή έστω ανθρώπων ξένων

Αν και λιγότερο αγνώστων από εσένα.

Έξω από παράθυρα που κλείνουν και ξεθωριάζουν,

πάντα έναν άλλο εαυτό σου αναζητώ.

Σε ποιον κόσμο υπάρχεις τώρα;

Μήπως είσαι απλώς σκιά που περνάει;

Ανύπαρκτος, κούφιος, απαρατήρητος,

ενώ εγώ αναζητώ μια άλλη σου όψη

Αφού ήδη είδα την αληθινή

Και από αυτό το τραύμα επιβιώνω ακόμα.

Και όσα δάκρυα κι αν έχω χύσει,

δεν μετανιώνω,

γιατί ξέρω.

Ξέρω πως είσαι πλέον μια αόρατη σκιά,

μια απουσία που πλέον υπάρχει και στοιχειώνει,

Καταστρέφει ότι αγγίζει.

Μια δίνη, μια μαύρη τρύπα δίχως έλεος

Ούτε το φως γλιτώνει από τον θυμό σου...

Όμως ζω για την παρουσία των ζωντανών,

Και για την αναγέννηση των συναισθημάτων,

ενώ εσύ, σε φαντασμένο παρελθόν,

παραμένεις εκεί, πίσω από τον τοίχο στα χαλάσματα αγέρωχος.

Κάποτε ελπίζω να αγγίξεις την ευτυχία,

να απαλλαγείς από την αρρώστια που σε πνίγει,

αλλά για μένα ο χρόνος έχει ήδη σταματήσει,

και κοιτώντας από το παράθυρο βλέπω

όλες τις ζωές που μπορούσα να ζήσω

Και στερήθηκα.

Μα επιλέγω ακόμα και τώρα 

τη δική μου πραγματικότητα,

με ότι καρδιά μου απομένει,

παρόλο που εσύ παραμένεις εκεί,

μια αόρατη παρουσία, ένα ψύχος.

Η απουσία σου απλά ένα κενό.

Μια μαύρη μουτζούρα σε μια κιτρινιασμενη παλιά σελίδα.

Γιατί μετά τον θάνατο της ελπίδας είναι που ακολουθεί και ο κανονικός.

Μαχαίρι σκουριασμένο στην καρδιά μου το κενό, καρφιά μες στο μυαλό μου η οργή μου που έχει πια στεγνώσει.

Και απλά ξύνω που και που τις πληγές από απροσεξία και θυμάμαι.

Το μόνο αναμνηστικό από εσένα πλέον που κατέχω.

Το μόνο που δεν μπορώ να ξεφορτωθώ.

Μετάνοια καμία.

Δίχως έλεος, σε πλήρη αναισθησία, αποφεύγω τις ανούσιες σκέψεις.

Προσπαθώ να φτάσω το ψύχος σου μα δυσκολεύομαι.

Εύχομαι να βρεις ευτυχία.

Εύχομαι να βρεις.

Ίσως σε μια άλλη ζωή

Που το κενό μου θα είναι ανύπαρκτο

και θα είμαι εγώ αυτή που θα στην προσφέρει.

Ελπίζω να μην σε αντικρίσω ξανά

Να μην ξανακουσω την φωνή σου

Και ας σπάει μέσα μου κάθε φορά 

Αυτό το κάτι.

Νεκρός δεν είσαι αλλά φαντάζεις.

Τα δάκρυα μου έρχονται ανεξίτηλα,

στέγνωσαν πίσω απ' τον αόρατο τοίχο,

ζω για τον κόσμο των ζωντανών,

και όχι για σκιά από παλιό εφιάλτη.

Σε ευχαριστώ για το μοναδικό δώρο που μου έδωσες

Αυτό που είχε όντως αξία,

την φιλοσοφική μου λίθο,

Που με βοήθησε να εξελιχθω σε αυτό που είμαι τώρα

Και που βλέπω από μακριά εκείνο το απαίσιο συναίσθημα που μου προκαλούσε η παρουσία σου.

Σαν στοιχειό που με παρακολουθούσε

Κρεμόταν από το κάθε τι που κάνω με σκοπό να με ελέγξει.

Με σκοπό να με τρομοκρατήσει, να με χρησιμοποιήσει.

Μα είμαι εδώ και τα κοιτώ κατάματα όλα εδώ και χρόνια

Και έμαθα να ζω με τα φαντάσματα.

Η φωτιά καίει μέσα μου τα πάντα

Και εγώ δεν καίγομαι πλέον από αυτήν.

Δεν με είδες ποτέ και ούτε θα με δεις.

Seaborne

In the boundless ocean's ancient domain,

There dwells a soul of gentle grace and reign,

A spirit akin to the sea's vast might,

Whose depths conceal a treasure pure and bright.

Beneath the surface of her tranquil gaze,

Lie wonders veiled in mystery's haze,

Like shifting tides that come and go,

Her essence whispers secrets to bestow.

Her laughter, like the waves that dance and play,

Brings solace to the weary hearts each day,

A beacon shining in life's tempests wild,

A warmth that soothes like summer's gentlest mild.

Yet within her lies a silent strength,

A resolve to conquer trials at length,

In every challenge faced with poise and grace,

She finds in struggle a sublime embrace.

Come see, a soul as deep as ocean's core,

With beauty that the ages can't ignore,

In her presence, we find solace true,

A sanctuary where dreams anew imbue.

So let us honor, cherish, and revere,

This spirit pure and noble, bright and clear,

A timeless muse from an era bygone,

Whose essence shines like morning's golden dawn.

Η δίκη.

Διαβάζοντας τους πονεμένους ποιητές καταλαβαίνω πως νιώθουν. Κάθε μέρα και μια πάλη. Ζώντας με το αγκάθι. Συνηθίζεις να το αγαπάς ώσπου μετά από ένα σημείο η απουσία του φαντάζει εφιαλτική καταδίκη αντί για απελευθέρωση. Ο νικητής θα φανεί στο τέλος αν υπάρχει. Ένας αγώνας δίχως τέλος, ή μάλλον μέχρι τέλους, μιας και κανένας δεν θα βγει ζωντανός από αυτή την πάλη. Μια όμορφη πλάνη με ημερομηνία λήξης και ένα ψεύτικο ρολόι πάνω από το προσκεφάλι μας περισσότερο σαν αρπακτικό φαντάζει και όχι φύλακας άγγελος, μιας και κρίνει σαν ψυχρός εκτελεστής κρατώντας το καμπανάκι μέχρι να αποφασίσει πως θα λήξει κι αυτή η ιστορία. Κι όμως όλα ένα συνήθειο είναι, συνεχίσουμε δυναμικά τον αγώνα σαν σωστοί μαχητές στο ρινγκ της ζωής, στον αγώνα του θανάτου.

Παρατηρητής.

Ποιος είναι αυτός που γνωρίζει την ομορφιά του κόσμου χωρίς να μπορεί να την αντικρίσει;

Αυτός που κοιτάει την ασχήμια του χωρίς να μπορεί να την αντιμετωπίσει;

Την αποφεύγει όσο μπορεί

Κλείνει τα μάτια με κρύες παλάμες, μα είναι τα χέρια της απελπισίας που του τα κλείνουν.

Σαν παραθυρόφυλλα σε μια εμπόλεμη ζώνη

Περιμένοντας την βόμβα να πέσει πάνω σου

Μετράς τις μέρες και τις νύχτες

Άλλη μια ζωή και σήμερα

Νύχτωσε και ξημέρωσε

Και πάλι ζωντανός την έβγαλα

Αύριο ίσως είναι μια καλή μέρα.

Ίσως ανοίξω το παράθυρο και τρέξω και ας πεθάνω

Ίσως κουλουριαστω σε μια γωνιά και κοιμηθώ

Είναι ωραίο να είσαι ζωντανός

Αλλά κλείσε τα μάτια

Ορθανοιχτα δεν βλέπουν στο σκοτάδι.

A night out

If you want to drink so bad

Twist the knife in my heart

Drink it's sweet wine

Drain it off from mine

And fill it with your drunken tears.

Just use a fancy glass.

Cheer me up, don't cry.

Laugh hysterically as I die.

Think of me when you lie.

It is what it is now.

Red Window

Am I breathing

Or am I gone

Have I squandered all my days

Crafting a vision in my mind

Seen only by my own eyes

A portrait of my soul

But lacking the right words

To convey to others

An open wound leaking an ocean

Submerging vessels in elegance and hush

Bleeding upon the pages I am.

The captain goes down with the ship.

Emotions confined in a sealed chest

Gazing through my eyes

Locked within my mind

A weaver of tales.

Peering out the window

Allowing rays to escape from my depths

In order to be read by those who have the eyes to see.

Temple of Doom

In the darkest temple of my mind,

Where the shadows dance and the demons reside,

The thoughts that ravage me inside,

A tumult of chaos, a maelstrom of pride.

The altar of my soul, a throne of doom,

Where the darkest fears and deepest gloom,

Reside and reign, a realm of despair,

A temple of thoughts, a dungeon of air.

The walls are adorned with cobwebs of doubt,

And the floor is slick with tears and rout,

The ceiling a canopy of despair,

A sanctuary of sorrow, a lair of fear.

In this temple, the darkness reigns supreme,

A kingdom of madness, a throne of dream,

Where the thoughts that ravage me inside,

A legion of demons, a horde of pride.

But in the depths of this darkest place,

A glimmer of hope, a spark of grace,

A light that shines like a beacon bright,

A refuge from the darkness of night.

So I will enter this temple of doom,

And face the thoughts that ravage my room,

For in the darkness, I may find the light,

That guides me through the darkest night