Λίγα λόγια για την ποίηση.

Πολλοί που δεν εκτίμησαν το ενδιαφέρον μου που είχα για την ποίηση προσπαθούν να βαδίσουν στα χνάρια μου, να με αντιγράψουν ενώ παλιά με χλευάζανε, χρόνια προσπαθούν να πάρουν κομμάτι μου χωρίς την έγκρισή μου, χωρίς να μου δώσουν καν πίστωση για όσα έγραψα ή είπα, λες και βέβαια πρόκειται για κανένα μεγάλο πρόσωπο, αλλά μονάχα ένας μικρός τιποτένιος χαρακτήρας θα έλεγε κάτι τέτοιο. Όταν αντιγράφεις κάποιον τον κάνεις απευθείας αυθεντικό μιας και εσύ είσαι αντίγραφο του. Οπότε δεν έχει να κάνει με θέματα αναγνώρισης όλο αυτό το ζήτημα. Τα ψέματα και η αντιγραφή, η διπροσωπία, ήταν από τα πράγματα που πάντοτε μισούσα σε αυτό το είδος. Θέλω να μιλήσω για λίγο λοιπόν για αυτό το σπάνιο κομμάτι λογοτεχνίας που άνθρωποι που δεν εκτιμούν πραγματικά θέλουν να δείχνουν πως ασπάζονται για να κερδίζουν πέραση όπως πάντοτε, σαν πόρνες της κοινωνικοποίησης που ήταν πάντα σε μεγάλα ποσοστά. Και σαν μισανθρωπικό τέρας που είμαι έχω δικαίωμα στο να τους χλευάσω όσο θέλω, χωρίς να φοβάμαι την εικόνα μου όπως αυτοί. Βέβαια δεν θα τους ένοιαζε γιατί αυτό θα επηρέαζε μονάχα αυθεντικούς χαρακτήρες, όχι τσαρλατάνους που πατάνε σε ιδέες άλλων εις βάρος τους. 

 Η αυθεντικότητα όμως και η επίγνωση του εαυτού είναι δύσκολα πράγματα έως ακατόρθωτα οπότε γιατί να κρατάς κακία σε κάποιον επειδή αυτός δεν είναι το ίδιο υπεύθυνος στην αυθεντικότητά του με εσένα; Υπάρχει και το άλλο βέβαια, εφόσον είναι αυθεντικοί στην ψευδή εικόνα του εαυτού τους τουλάχιστον είναι αυθεντικοί σε κάτι. Αν αυτή η εικόνα είναι η εικόνα της αυθεντικότητας που πιστεύουν πως έχουν αν και ψευδοί φοράνε την μάσκα και έτσι την βγάζουν καθαρή εύκολα κοιτώντας τον καθρέφτη. Φιλόσοφοι την μέρα, παρτάκιες τη νύχτα, μέθυσοι ανεγκέφαλοι που συγκρίνουν τον εαυτό τους με ανθρώπους που υπέφεραν χρόνια και είχαν συντροφιά μονάχα ένα χαρτί και μια πένα πιστεύοντας πως τα μπουκάλια ατελείωτης μπύρας με την παρέα τους, τους συνδέει με κάποιο τρόπο με το αλκοόλ που χρησιμοποιούσαν εκείνοι οι άνθρωποι. Ο Νίτσε έκανε την καλή αναφορά του βέβαια στα δυο μεγαλύτερα ναρκωτικά της Ευρώπης μόνο που θα έλεγα πως αυτό δεν έχει να κάνει με την Ευρώπη μόνο - τον χριστιανισμό και το αλκοόλ, που κοιμίζουν τις μάζες, στη περίπτωση μας βέβαια δεν πρόκειται μόνο για τον χριστιανισμό αλλά για τις θρησκείες γενικότερα. 

 Οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στην απέχθεια με απέχθεια περιμένοντας να σταματήσει να είναι αυτή που είναι. Ο κόσμος τρώγεται από το συναίσθημα που δεν είναι καν πραγματικό και παραμελεί την λογική που μπορεί άνετα να εξασφαλίσει ουσιώδες συναίσθημα στην πορεία. 

Η ποίηση δεν αποδεικνύει κάτι.

Πέρα από την έλλειψη αυθεντικότητας της γλώσσας,

Την μονιμότητα του νοήματος.

Την καθολικότητα της λογικής. Ξαφνικά,

Σκέφτηκα, στον καναπέ, ενώ

Διάβαζα μια ιστορία του Χριστιανισμού. Χριστός!

Τι γίνεται αν αυτό είναι αλήθεια. Διανομή της τάξης.

Ο ποιητής επιστρέφει σε μια διατύπωση

Της διαταραχής, μια λεκτική προσέγγιση

Φυσικό χάος. Σκέφτηκα,

Ενώ βυθιζόμουν στον καναπέ. Ανόητους

Συλλογισμούς, συχνά λέω. Αλλά όχι

αυτή τη φορά. Νομίζω ότι σκάρωνα -

Κάτι. Η ποίηση ως η τελευταία ανθρώπινη πράξη,

Μια περίληψη της ζωής, σκέψης, αίσθησης.

Εμπειρία, μια προσπάθεια κρυστάλλωσης

Της δυστυχία μας σε μια εικόνα ποιητικής πτήσης. Σκέφτηκα, 

Ενώ συγχώνευα και ρύθμιζα

Το βιβλίο στο τραπέζι. Αναρωτήθηκα.

Έχουν αυτά τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της γλώσσας,

Αυτά τα μνημεία στην εικόνα, οποιαδήποτε

Διαρκή θεμέλια εκτός από μαλακή φωνή;

Αυτό είναι το ερώτημα,

Μελετούσα, αναπνέοντας βαθιά

Πάνω στον άσπρο αλλά βρώμικο καναπέ. Τι κι αν αυτή

Η πήξη της εξημέρωσης, αυτές

Οι πρησμένες μεταφορές του πόνου, είναι απλά

Ηχηρές αποκαλύψεις που παρασύρονται στο κενό;

Υπέθετα,

Ενώ ένιωθα βαριά στον καναπέ. Που είναι λευκός

Και κάπως χρωματισμένος.