Κενό.

Όλα ξεκίνησαν στο κρεβάτι μου... αν και όλα ξεκινάν στο κρεβάτι μου.
Η μέρα για αρχή και η νύχτα που τις μπερδεύω πολύ τα τελευταία χρόνια.
Ξαπλωμένη σε παράλυση με δυσκολία για να κλείσω τα μάτια και έπειτα με δυσκολία για να τα ανοίξω. Πόσες ώρες άραγε να πέρασαν σε εκείνο το κρεβάτι; Πάντα περνάν περισσότερες απ'όσες νομίζω, όσο γρήγορα περνάει και ο καιρός, όσο γρήγορα ξέρει να γλιστράει από τα χέρια μου λες και πρόκειται για κάτι που υπάρχει, κάτι που έχει υλική υπόσταση, λες και ότι έχει υλική υπόσταση υπάρχει ντε και καλά βέβαια.
Αποφάσισα να κάνω κι εγώ ένα μεγάλο βήμα όπως και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω. Αποφάσισα να κάνω προσπάθεια να σηκωθώ επιτέλους από αυτό το κρεβάτι για να αφήσω επιτέλους την νέα μέρα να έρθει, ίσως και νύχτα, ότι κι αν ήταν έξω από αυτά τα παντζούρια.
Πιέστηκα αρκετά μέχρι που κατάφερα να σηκωθώ και στάθηκα λίγο καθιστή στο κρεβάτι για να συνηθίσω την καινούργια μου στάση. Θεωρώ πως το δίλημμα του αν πρέπει να σηκωθώ ή να ξανά ξαπλώσω ήταν ακόμα χειρότερο. Τελικά είπα να το πιέσω για να σηκωθώ και το τι θα έκανα μετά ας με απασχολούσε στο επόμενο βήμα, έτσι κι αλλιώς τόσος κόπος δε θα ήθελα να πάει χαμένος.
Εξάλλου στον καθένα μπορεί να τύχει κάτι χαρούμενο μέσα σε μια μέρα, υποθέτω και το οτι επιβιώνουμε θα έπρεπε να μας χαροποιεί, υπάρχει πολύς πόνος εκεί έξω.
Και μιλώντας για χαρούμενα πράγματα λοιπόν, πηγαίνοντας προς το μπάνιο το φως ήταν ανοιχτό πράγμα που με χαροποίησε γιατί δεν είχα καμία όρεξη να το ανάψω εγώ.
Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνη την ημέρα, αλλά θυμάμαι πως ήταν μια ημέρα σαν πολλές άλλες.