Συνηθίζουμε να πονάμε, και να παραμιλάμε, και να παραπονούμαστε, και να υποφέρουμε, και να μιλάμε συνεχώς για όσα μας διαλύουν την ζωή με την πρώτη ευκαιρία που θα βρούμε.
Άραγε μιλάμε ποτέ για όσα εκτιμάμε στην πραγματικότητα;
Γιατί σίγουρα εκτιμάμε ακόμα και αν δεν το δείχνουμε.
Ακόμα και όταν οι γύρω μας νομίζουν πως έχουμε χάλια ζωή, ακόμα κι αν νομίζουν πως είμαστε γκρινιάρηδες και αχάριστοι. Πάντα κάτι μας έφερε στη δύσκολη θέση εξαρχής, αλλά η εκτίμηση για οτιδήποτε είναι γύρω μας και μας συντροφεύει στις δύσκολες αυτές στιγμές είναι και αυτό στο οποίο αξίζει να δίνουμε την προσοχή μας.
Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω μερικά λόγια που ποτέ δεν ξέρεις αν θα προλάβουν να γραφτούν όσο αναπνέεις. Δεν πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, δεν πρόκειται να το βρει κανείς ενδιαφέρον ή μάλλον σχεδόν, αλλά πρόκειται για κάποια απλά και σημαντικά λόγια που έχω να πω. Επίσης είναι και ένα μικρό παράδειγμα, μια μικρή υπενθύμιση που έχω να κάνω σε όλο τον κόσμο που παρακολουθεί τη σελίδα μου, να κάνει αν θέλει το ίδιο για τον εαυτό του και να γράψει τι είναι αυτό που εκτιμάει στην ζωή του περισσότερο.
Στην ζωή μιλάμε για αυτά που μας πεθαίνουν, μα δεν δίνουμε σημασία σε αυτά που μας βοηθάνε να επιβιώνουμε στη ζωή.
Θα κοιτάξω λοιπόν πέρα από την πεσιμιστική πλευρά του εαυτού μου για να μου υπενθυμίσω τους λόγους για τους οποίους βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, τους σημαντικούς λόγους που υπάρχω και για τους οποίους πέρα από τις ανησυχίες μου ευχαριστιέμαι τη ζωή.
Εκτιμώ την ζωή και όσα μου προσφέρει.
Πρώτα απ'όλα εκτιμώ την μητέρα μου, που με συντροφεύει μια ζωή στις δύσκολες στιγμές μου, με ανέθρεψε όσο πιο σωστά μπορούσε και είναι αρκετό για μένα αυτό. Που ήταν το άτομο που εξαρχής σε όλη μου την ζωή ήταν εκεί για μένα, δίπλα μου, δημιουργώντας αναμνήσεις θετικές για μένα, βάζοντας τον εαυτό της πάντα δεύτερο. Που δουλεύει σαν το σκυλί μέρα νύχτα για να κρατήσει ένα σπίτι χωρίς την βοήθεια κανενός. Που όσο χρόνο διαθέτει πάντα τον παρέχει σε εμάς αντί να τον αφήσει για την ξεκούραση όπως και θα πρεπε. Εκτιμώ τον χρόνο της και την αγάπη της όσο τίποτα άλλο. Χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν ζωντανή, δε θα ήξερα να εκτιμώ τίποτα γιατί δεν θα υπήρχα, χωρίς αυτήν δε θα είχα γνωρίσει αυτήν και όλα τα υπόλοιπα πράγματα που εκτιμώ.
Εκτιμώ το αγόρι μου, τον απίστευτο αυτό άντρα που έχω δίπλα μου, ένα ανδρικό πρότυπο για μένα, πρότυπο αγάπης και εκτίμησης, με τις ανησυχίες που μοιραζόμαστε μαζί, με τον χρόνο που περνάμε, την διασκέδασή μας, την αγάπη που δεν πίστευα πως θα γνωρίσω ποτέ. Τον εκτιμώ που μου έμαθε πως υπάρχει ελπίδα δυο άνθρωποι να αγαπιούνται πέρα από τα ελαττώματά τους μέσα σε μια σχέση, που αντί να τους δημιουργήσουν προβλήματα να τα αγκαλιάσουν σαν κομμάτι του όλου θέματος και να δώσουν σημασία στα πιο σημαντικά. Για την ατέρμονη αποδοχή του όσων αφορά τον χαρακτήρα μου και όλων των προβλημάτων μου σαν άτομο. Για την βοήθεια συναισθηματική και όχι που μου έχει παρέχει. Γιατί είναι πέρα από ο έρωτας της ζωής μου και ο καλύτερός μου φίλος.
Εκτιμώ τα κατοικίδια μου, που μου μάθανε τόσα χρόνια την υπέροχη αυτή αίσθηση της ανιδιοτέλειας στην αγάπη, πως τα ζωάκια μπορούν να αγαπήσουν περισσότερο από τους ανθρώπους στη φύση, το πόση εξυπνάδα δεν κατανοούμε την οποία κατέχουν τόσο αθώα, την αυθόρμητη συμπεριφορά τους που λατρεύω να παρακολουθώ και να μην βαριέμαι ποτέ.
Εκτιμώ τον υπολογιστή μου ως το πιο απαραίτητο αντικείμενο που έχω και είχα ποτέ μου και ως τον καλύτερο φίλο που είχα ποτέ μου και εξακολουθώ να έχω. Παρόλο που είναι ένα άψυχο αντικείμενο είναι σαν να έχει αποκτήσει ψυχή για μένα, με τα τόσα χρόνια που με έχει συντροφέψει, τις άπειρες γνώσεις που μου έχει προσφέρει όταν κανένα άλλο σχολείο δεν κατάφερε να μου προσφέρει, την παρέα και την ψυχαγωγία που δε θα μπορούσε κανένας φίλος να μου διαθέσει, εκτιμώ που με βοηθούσε να ξεχνιέμαι τις ώρες που το μυαλό μου βουτούσε στην χειρότερη κατάθλιψη. Χάρης αυτόν βρίσκομαι εδώ και γράφω σε αυτό το σαιτ, χάρης αυτόν έχω μάθει τόσα πράγματα για όλα τα θέματα, και φυσικά χάρης σε εσάς κύριοι Ρόμπερτ Καν και Βιντ Σερφ που χωρίς εσάς δεν θα υπήρχε το ίντερνετ εξαρχής, να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.
Εκτιμώ όλους αυτούς τους περαστικούς φίλους στη ζωή μου για τα μαθήματα που μου έδωσαν στο να εμπιστεύομαι και να αναλύω τους ανθρώπους, ήταν και αυτοί ένα κομμάτι του παζλ που έπρεπε να ολοκληρωθεί, να ξέρετε πως μερικούς ακόμα συνεχίζω να σας σκέφτομαι και να ελπίζω να είστε καλά ότι κι αν κάνετε στη ζωή σας.
Εκτιμώ ακόμα και τα άτομα που μου κάναν τη ζωή δύσκολη, λόγω των πολύτιμων μαθημάτων που μου δίδαξαν τον χρόνο που πέρασαν μαζί μου.
Και αν όντως μισώ κάποια άτομα όπως λέω, παρόλο που δεν νομίζω να έχω καταφέρει να μισήσω πέρα από λόγια, να ξέρουν πως κι αυτούς τους εκτιμώ για άλλους λόγους.
Εκτιμώ οτιδήποτε είναι στην ζωή μου, αντικείμενο που χρησιμοποιώ συχνά, άτομα που κάνουμε τέλειες συζητήσεις μέσω ίντερνετ και δεν ξέρω αν θα γνωρίσω ποτέ, καλλιτέχνες και ανθρώπους που δεν θα έχω την τιμή να γνωρίσω από κοντά, εκτιμώ όλες αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να σε κάνουν να αγαπήσεις την ζωή.
Εκτιμώ την τέχνη που βλέπω στην καθημερινότητά μου, ακόμα και αυτή που δε μπορώ να κατανοήσω.
Εκτιμώ την φύση και το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Εκτιμώ το καλό φαγητό.
Εκτιμώ το σύμπαν και τα σκοτεινά του μυστήρια.
Εκτιμώ το μυαλό μου και γενικότερα τον εαυτό μου παρόλο που μου κάνω την ζωή δύσκολη εγώ στην τελική.
“Doubt thou the stars are fire;
Doubt that the sun doth move;
Doubt truth to be a liar;
But never doubt I love.”
~by our beloved William Shakespeare..
Άραγε μιλάμε ποτέ για όσα εκτιμάμε στην πραγματικότητα;
Γιατί σίγουρα εκτιμάμε ακόμα και αν δεν το δείχνουμε.
Ακόμα και όταν οι γύρω μας νομίζουν πως έχουμε χάλια ζωή, ακόμα κι αν νομίζουν πως είμαστε γκρινιάρηδες και αχάριστοι. Πάντα κάτι μας έφερε στη δύσκολη θέση εξαρχής, αλλά η εκτίμηση για οτιδήποτε είναι γύρω μας και μας συντροφεύει στις δύσκολες αυτές στιγμές είναι και αυτό στο οποίο αξίζει να δίνουμε την προσοχή μας.
Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω μερικά λόγια που ποτέ δεν ξέρεις αν θα προλάβουν να γραφτούν όσο αναπνέεις. Δεν πρόκειται για ένα ενδιαφέρον κείμενο, δεν πρόκειται να το βρει κανείς ενδιαφέρον ή μάλλον σχεδόν, αλλά πρόκειται για κάποια απλά και σημαντικά λόγια που έχω να πω. Επίσης είναι και ένα μικρό παράδειγμα, μια μικρή υπενθύμιση που έχω να κάνω σε όλο τον κόσμο που παρακολουθεί τη σελίδα μου, να κάνει αν θέλει το ίδιο για τον εαυτό του και να γράψει τι είναι αυτό που εκτιμάει στην ζωή του περισσότερο.
Στην ζωή μιλάμε για αυτά που μας πεθαίνουν, μα δεν δίνουμε σημασία σε αυτά που μας βοηθάνε να επιβιώνουμε στη ζωή.
Θα κοιτάξω λοιπόν πέρα από την πεσιμιστική πλευρά του εαυτού μου για να μου υπενθυμίσω τους λόγους για τους οποίους βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι, τους σημαντικούς λόγους που υπάρχω και για τους οποίους πέρα από τις ανησυχίες μου ευχαριστιέμαι τη ζωή.
Εκτιμώ την ζωή και όσα μου προσφέρει.
Πρώτα απ'όλα εκτιμώ την μητέρα μου, που με συντροφεύει μια ζωή στις δύσκολες στιγμές μου, με ανέθρεψε όσο πιο σωστά μπορούσε και είναι αρκετό για μένα αυτό. Που ήταν το άτομο που εξαρχής σε όλη μου την ζωή ήταν εκεί για μένα, δίπλα μου, δημιουργώντας αναμνήσεις θετικές για μένα, βάζοντας τον εαυτό της πάντα δεύτερο. Που δουλεύει σαν το σκυλί μέρα νύχτα για να κρατήσει ένα σπίτι χωρίς την βοήθεια κανενός. Που όσο χρόνο διαθέτει πάντα τον παρέχει σε εμάς αντί να τον αφήσει για την ξεκούραση όπως και θα πρεπε. Εκτιμώ τον χρόνο της και την αγάπη της όσο τίποτα άλλο. Χωρίς αυτήν δεν θα ήμουν ζωντανή, δε θα ήξερα να εκτιμώ τίποτα γιατί δεν θα υπήρχα, χωρίς αυτήν δε θα είχα γνωρίσει αυτήν και όλα τα υπόλοιπα πράγματα που εκτιμώ.
Εκτιμώ το αγόρι μου, τον απίστευτο αυτό άντρα που έχω δίπλα μου, ένα ανδρικό πρότυπο για μένα, πρότυπο αγάπης και εκτίμησης, με τις ανησυχίες που μοιραζόμαστε μαζί, με τον χρόνο που περνάμε, την διασκέδασή μας, την αγάπη που δεν πίστευα πως θα γνωρίσω ποτέ. Τον εκτιμώ που μου έμαθε πως υπάρχει ελπίδα δυο άνθρωποι να αγαπιούνται πέρα από τα ελαττώματά τους μέσα σε μια σχέση, που αντί να τους δημιουργήσουν προβλήματα να τα αγκαλιάσουν σαν κομμάτι του όλου θέματος και να δώσουν σημασία στα πιο σημαντικά. Για την ατέρμονη αποδοχή του όσων αφορά τον χαρακτήρα μου και όλων των προβλημάτων μου σαν άτομο. Για την βοήθεια συναισθηματική και όχι που μου έχει παρέχει. Γιατί είναι πέρα από ο έρωτας της ζωής μου και ο καλύτερός μου φίλος.
Εκτιμώ τα κατοικίδια μου, που μου μάθανε τόσα χρόνια την υπέροχη αυτή αίσθηση της ανιδιοτέλειας στην αγάπη, πως τα ζωάκια μπορούν να αγαπήσουν περισσότερο από τους ανθρώπους στη φύση, το πόση εξυπνάδα δεν κατανοούμε την οποία κατέχουν τόσο αθώα, την αυθόρμητη συμπεριφορά τους που λατρεύω να παρακολουθώ και να μην βαριέμαι ποτέ.
Εκτιμώ τον υπολογιστή μου ως το πιο απαραίτητο αντικείμενο που έχω και είχα ποτέ μου και ως τον καλύτερο φίλο που είχα ποτέ μου και εξακολουθώ να έχω. Παρόλο που είναι ένα άψυχο αντικείμενο είναι σαν να έχει αποκτήσει ψυχή για μένα, με τα τόσα χρόνια που με έχει συντροφέψει, τις άπειρες γνώσεις που μου έχει προσφέρει όταν κανένα άλλο σχολείο δεν κατάφερε να μου προσφέρει, την παρέα και την ψυχαγωγία που δε θα μπορούσε κανένας φίλος να μου διαθέσει, εκτιμώ που με βοηθούσε να ξεχνιέμαι τις ώρες που το μυαλό μου βουτούσε στην χειρότερη κατάθλιψη. Χάρης αυτόν βρίσκομαι εδώ και γράφω σε αυτό το σαιτ, χάρης αυτόν έχω μάθει τόσα πράγματα για όλα τα θέματα, και φυσικά χάρης σε εσάς κύριοι Ρόμπερτ Καν και Βιντ Σερφ που χωρίς εσάς δεν θα υπήρχε το ίντερνετ εξαρχής, να είστε καλά όπου κι αν βρίσκεστε.
Εκτιμώ όλους αυτούς τους περαστικούς φίλους στη ζωή μου για τα μαθήματα που μου έδωσαν στο να εμπιστεύομαι και να αναλύω τους ανθρώπους, ήταν και αυτοί ένα κομμάτι του παζλ που έπρεπε να ολοκληρωθεί, να ξέρετε πως μερικούς ακόμα συνεχίζω να σας σκέφτομαι και να ελπίζω να είστε καλά ότι κι αν κάνετε στη ζωή σας.
Εκτιμώ ακόμα και τα άτομα που μου κάναν τη ζωή δύσκολη, λόγω των πολύτιμων μαθημάτων που μου δίδαξαν τον χρόνο που πέρασαν μαζί μου.
Και αν όντως μισώ κάποια άτομα όπως λέω, παρόλο που δεν νομίζω να έχω καταφέρει να μισήσω πέρα από λόγια, να ξέρουν πως κι αυτούς τους εκτιμώ για άλλους λόγους.
Εκτιμώ οτιδήποτε είναι στην ζωή μου, αντικείμενο που χρησιμοποιώ συχνά, άτομα που κάνουμε τέλειες συζητήσεις μέσω ίντερνετ και δεν ξέρω αν θα γνωρίσω ποτέ, καλλιτέχνες και ανθρώπους που δεν θα έχω την τιμή να γνωρίσω από κοντά, εκτιμώ όλες αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να σε κάνουν να αγαπήσεις την ζωή.
Εκτιμώ την τέχνη που βλέπω στην καθημερινότητά μου, ακόμα και αυτή που δε μπορώ να κατανοήσω.
Εκτιμώ την φύση και το οξυγόνο που αναπνέουμε.
Εκτιμώ το καλό φαγητό.
Εκτιμώ το σύμπαν και τα σκοτεινά του μυστήρια.
Εκτιμώ το μυαλό μου και γενικότερα τον εαυτό μου παρόλο που μου κάνω την ζωή δύσκολη εγώ στην τελική.
“Doubt thou the stars are fire;
Doubt that the sun doth move;
Doubt truth to be a liar;
But never doubt I love.”
~by our beloved William Shakespeare..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου