Plain thoughts.

Υπάρχουν σύμπαντα και το άπειρο που δεν το κατανοεί το μυαλό.

Και υπάρχουν όλοι αυτοί που έχουν άποψη για όλα.

Αυτοί που κατακρίνουν αυτούς μα συνεχίζουν να έχουν άποψη με σιγουριά για όλα.

Μονόπλευρες απόψεις.

Μιλάνε για συναισθήματα, κρίνουν τι είναι σωστό, μιας και αυτοί πιστεύουν πως γνωρίζουν.

Κρίνουν γιατί πιστεύουν πως είναι ανώτεροι και σκέφτονται πράγματα που οι υπόλοιποι δε σκέφτονται.

Κρίνουν με βάση την ανακυκλωμένη πληροφορία που πήραν από κάπου αλλού, χωρίς να επεξεργαστούν τις άκρες της υπερβολής, τις πλευρές του νομίσματος που με τόση ευκολία ρίχνουν και ανάλογα με το ποια πλευρά θα βρεθεί στο έδαφος το βαφτίζουν "τύχη".

Αυτοί που με τόση σιγουριά βρίσκουν μια εξήγηση για τα πάντα γύρω τους, παρόλο που δεν γνωρίζουν τίποτα.

Υποθέσεις, υποθέσεις.

Στην τελική όμως μόνο υποθέσεις δεν κάνουν. Επιμένουν και επιμένουν.

Ισχυρογνώμων λέει.

Οι περισσότεροι είναι έτσι εξάλλου.

Μιλάνε για καθημερινά προβλήματα, υγείας, ψυχολογίας, πολιτικής, θρησκείας και ο καθένας έχει μια άποψη για όλα και την υπερασπίζεται περισσότερο από οτιδήποτε

για να μην προδοθεί

να μην ξεγυμνώσει την αλήθεια

την αλήθεια που τον κάνει να φαίνεται ισάξιος μιας γενικής εικόνας

την αλήθεια που δεν διαφέρει εφόσον είναι μια

και η μια είναι πολλές μαζί.

Ο κόσμος είναι τρισδιάστατος, και σε έναν τρισδιάστατο κόσμο δεν μπορεί να υπάρχει μια αλήθεια.

Οι δυο πλευρές της υπερβολής ενώνονται και η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση, με την ένωση αυτών των δύο. 

Πως μπορούν να έχουν άποψη για το πως πράττει ο καθένας; αυτοί τι θα έκαναν στην θέση κάποιου με βαρύ φορτίο;

Πως μπορεί κανείς να κρίνει αν το συναίσθημα είναι καλό ή όχι;

Πως μπορεί να κρίνει κανείς ποιος είναι καλός και ποιος όχι;

Πώς να κρίνει κανείς πόσο καλός χρειάζεται να είναι κάποιος για να θεωρείται καλός;

Πως μπορείς να κρίνεις έναν άνθρωπο όταν πράττει με διαφορετική βάση γεγονότων;

Πως μπορείς να συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά σύμπαντα μεταξύ τους;

Πως συγκρίνεις άπειρα διαφορετικά μυαλά μεταξύ τους στην συνέχεια;

Έπειτα πώς μπορείς να πηγαίνεις κόντρα σε πράγματα που βασίζουν την λογική σου;

Πως μπορείς να ξεπουλάς γνώση για μια άχρηστη εικόνα ανωτερότητας;

Η αλήθεια δεν πουλάει ούτε φυτρώνει από γλώσσα σε γλώσσα.

Η εξυπνάδα είναι υποκειμενική, η ευφυΐα είναι σοφία.

Η γνώση είναι χρήσιμη αλλά χωρίς την ευφυΐα είναι απλά παπαγαλία.

Κρίμα που δεν υπάρχουν άνθρωποι 

που δεν υπάρχουν άνθρωποι να καταλαβαίνουν τέτοιες έννοιες.

Που δεν υπάρχουν έννοιες στην τελική.

Αφού δεν υπάρχουν άνθρωποι.

Αφού δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει.

Πέρα από το να υπάρχει.

Και στην τελική γιατί να έχω ενοχές αν τους μισώ;
Αν με αναγουλιάζουν αυτοί και οι πεποιθήσεις τους;
Αν δεν πιστεύω στα δικαιώματα κάποιων;
Αν ο σεβασμός όντως κερδίζεται και δεν τον αξίζουν όλοι;
Αν δεν υπάρχει καλό και κακό;
Αν απλά σκέφτομαι ότι θέλω και είμαι αυτό που είμαι;
Τι κι αν διαφωνώ με τα περισσότερα πράγματα;

Στην τελική τι πειράζει που σκότωσα το άτομο που όλοι είχαν για το πιο άγιο;
Το άτομο που λέγαν για το πόσο αιθέρια ύπαρξη είναι, το πόσο έξυπνο είναι
μόνο και μόνο επειδή αποφάσισε να διαφωνήσει μαζί τους;
Μόνο και μόνο επειδή δεν άντεξε άλλο την προσποίηση;
Παραμένω εγώ για μένα, αλλάζω για τους άλλους
στην τελική εγώ με ξέρω καλύτερα απ'όλους
οπότε σας βγάζω λάθος όλους τους παντογνώστες εκεί έξω.
Γιατί αμφιβάλλω αν έχει ψάξει κανείς καλύτερα από μένα
τον εαυτό μου.
Αμφιβάλλω αν έχει ζοριστεί κανείς να κατανοήσει τόσο πολύ τη ζωή
εκτός αν έχει βρεθεί στο νεκροκρέβατο του.


Δεν έχω να αποδείξω τίποτα και κανένας δεν έχει να αποδείξει τίποτα.
Εκτός αν πρέπει να αποδείξει  σε εμένα συγκεκριμένα κάτι.
Σε αυτήν την περίπτωση καλοδεχούμενες οι αποδείξεις
και τις κρατώ για την εφορία.
Μου φέρνουν λίγο δυσφορία
αλλά θα το ανεχτώ
να δω ποιος περνάει τα τοίχη και επιμένει στον αγώνα
ή ποιος συντρίβεται στο χώμα
από την λατρεμένη κυνικότητα που επικρατεί από μέρους μου.

Εξάλλου όλοι έχουν ελαττώματα
μέχρι να αποφασίσεις πως τα ελαττώματά σου δεν είναι καν ελαττώματα.
Και να τα αγκαλιάσεις με υπομονή και ψυχραιμία.
Αν θέλεις να λέγεσαι πολεμιστής δέχεσαι σημάδια από αγώνες.
Αν θέλεις να λέγεσαι εξορκιστής, ξορκίζεις τους δαίμονες σου
τους αποδέχεσαι σαν υπάρξεις και κάνεις ειρήνη μαζί τους.
Αποδέχεσαι την φύση τους και προχωράς με προσοχή.
Μην πιστεύεις σε φαντάσματα και εικασίες
μα σε αυτά που δεν βλέπεις, στα πνεύματα του απείρου
της ενέργειας, των σκέψεων, όσων δεν μπορείς να πιάσεις
όπως και αυτό το κείμενο.