Ταξίδια στο χρόνο.

 Εδώ και χρόνια δεν έχω λάβει τηλεφώνημα από φίλους και από γνωστούς, πέρα από τα άτομα που θεωρώ οικογένεια δηλαδή και μαζί με αυτά το άλλο μου μισό, και λοιπόν; Δεν χρειάζομαι άγνωστους ανθρώπους για να είμαι χαρούμενη, δεν χρειάζομαι άτομα που δεν νιώθουν την ανάγκη να μου μιλούν. Ξέχασα πως είναι το να επικοινωνεί κάποιος, να βλέπει φιλικά πρόσωπα και να συζητάει, αν και βάζω στοίχημα πως και ο περισσότερος κόσμος δεν το βλέπει αυτό, μια βόλτα στο κέντρο και θα καταλάβει κανείς πόσος ξεπεσμός και πόση διπροσωπία κυκλοφορεί εκεί έξω. Το μόνο που τους νοιάζει είναι η προβολή του εαυτού τους στους άλλους, να διαφημίζονται και να τρέφουν τον ναρκισσισμό τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι ο εαυτός τους. Δεν αντιλέγω σαφώς πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις είτε λίγο είτε πολύ δεν έχουν γνώμονα τον εγωισμό του ατόμου, αλλά σε μια πιο υγειή περίπτωση κάποιος θα ένιωθε την ανάγκη να κάνει κάπου με κάποιον φίλο του μια σοβαρή, επικοδομητική συζήτηση. Θα ενδιαφερόταν να ακούσει απόψεις, να εκφράσει δικές του, να περάσει χρόνο και να γελάσει με θετικά πρόσωπα. Δεν είναι τυχαίο που επιλέγω φανταστικούς χαρακτήρες και ιστορικά πρόσωπα για να ικανοποιήσω αυτές τις ανάγκες που έχω για κατανόηση και επικοινωνία στον κόσμο που ζω, αλλά μονάχα λογικά μου φαίνονται όλα και όχι παράλογα, ο κόσμος κινείται με πολύ λογικό τρόπο όπως και να έχει, και αν μας δινόταν η ευκαιρία να ζήσουμε κι άλλες ζωές θα τις ζούσαμε ακριβώς το ίδιο με τώρα, ξεροκέφαλοι ή μή. Στο κάτω κάτω ποιός αναρωτιέται αν έχει κάνει λάθος κάπου πλέον και δεν παραμένει στην δική του γνώμη μέχρι το τέλος; Γιατί να άλλαζε αυτό ποτέ;
 Βαρέθηκα τόσο πολύ την μιζέρια μου και το άγχος μου για το οτιδήποτε, για άνωδο, για ευτυχία, για οικονομικά, επαγγελματικά, για τις ικανότητές μου, για την εμφάνησή μου, ποτέ δεν είμαι ευχαριστημένη με τίποτα και όλο θέλω περισσότερα ελπίζοντας πως αν βελτιώσω κάποιους τομείς θα είμαι ευτυχισμένη αλλά το να βελτιώσω τόσους πολλούς τομείς φαντάζει ουτοπικό και εφιαλτικά δύσκολο και τόσο μακρινό και μέχρι τότε θα έχω πεθάνει από το άγχος στην σχεδόν χειρότερη, και σχεδόν γιατί το μόνο που θα μπορούσε να το ξεπεράσει θα ήταν το να πάθω καρκίνο που είναι ένας από τους μεγαλύτερους εφιάλτες μου και ένας λόγος που δεν κοιμάμαι τα βράδια παραπάνω. Τόσες ανησυχίες και δεν μπορώ να τις διοχετεύσω κάπου για να πάρω μια ανάσα, να χαλαρώσω, να νιώσω πως υπάρχω το λεπτό που γράφω αυτήν εδώ την πρόταση ---- αλλά. Δεν γίνεται τίποτα και δεν αλλάζει τίποτα και το οτι ίσως θα αλλάξουν όλα τόσο γρήγορα μου δημιουργεί τόσο άγχος και αναρωτιέμαι μήπως τελικά είμαι άρρωστη και έχω θέματα με το άγχος μιας και ότι και να γίνει με αγχώνει τόσο πολύ λες και πρέπει όλα να γίνουν όπως τα θέλω εγώ και μόνο τότε θα είμαι ευχαριστημένη. Ε βαρέθηκα τόσο πολύ λοιπόν, και να πάνε από εκεί που ήρθαν όλα αυτά τα υποτιθέμενα προβλήματα και να ηρεμίσω, ακόμα και αν είναι εύκολο στα λόγια και όχι στην πράξη θα τα διαολοστείλω μέχρι να φύγουν, πρέπει να σταματήσω να ζητάω τόσα πολλά από τον εαυτό μου, πρέπει να γίνω επιτέλους η φίλη που δεν είχα ποτέ, πρέπει να οργανωθώ πιο γενικά και όχι με τα στάνταρ τα δικά μου που στο τέλος δεν καταφέρνω τίποτα απ'όσα θέλω, πρέπει - πρέπει - πρέπει...
Πρέπει επιτέλους να ζήσω στο τώρα και να σταματήσω τα ταξίδια στο χρόνο, να σταματήσω το παρελθόν και το μέλλον και να κοιτάξω το σήμερα. Χρειάζομαι υποστήρηξη μονάχα, και αν δεν μου παρέχει ο περίγυρός μου αρκετή τότε πρέπει να μάθω να την παίρνω μόνη μου από τον εαυτό μου. Πρέπει να επιβιώσω. Και θα το κάνω.
Ελπίζω να το δει ο μελοντικός μου εαυτός αυτό κάποτε και να θυμάται πόσο προσπαθούσα και πόσο διψούσα για να μην μείνω στο ίδιο σημείο.
Ελπίζω να είναι χαρούμενος εκεί που είναι,
μερικά χρόνια μπροστά από το σήμερα.