Συνήθως λένε πως όσο μεγαλώνεις ωριμάζεις και η εικόνα φαίνεται όλο και πιο καθαρή, εγώ πιστεύω πως όσο μεγαλώνεις τα προβλήματα βαραίνουν και περισσότερο και μαζί και εσύ ο ίδιος, και όχι δεν μιλάω για κανονικό βάρος, από αυτό που παίρνεις αν φας μια μέρα λίγο παραπάνω.
Μιλώ για τα πιο υπαρξιακά ζητήματα, που από την μια πλευρά γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, από την άλλη το άγχος γιαυτά μεγαλώνει όλο και περισσότερο.
Καταλαβαίνεις πως μια απώλεια ενός νέου ανθρώπου σημαίνει πως πρέπει να εκτιμάς την στιγμή και τα άτομα που έχεις δίπλα σου σαν να είναι η τελευταία, από την άλλη καταλαβαίνεις και πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό, όλα θα χαθούν και το να χτίσεις μια αυτοκρατορία για σένα φαντάζει ανούσιο εφόσον θα πέσουν όλα μια μέρα με κάτι απρόοπτο. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα ελέγξεις όσο κι αν το ήθελες και κάτι τέτοιο ειδικά σε άτομα όπως εμείς που ζούνε και αναπνέουνε για τον έλεγχο δεν είναι και το καλύτερο.
Μια ζωή μας πιέζουν και μας τρομάζουν και μας κάνουν να σκεφτόμαστε το μέλλον και το τι πρέπει να κάνουμε για να επιβιώσουμε σε μια ζωή στην οποία δεν έχουμε τίποτα το σίγουρο, ούτε καν τις αναπνοές μας. Την μια μέρα εδώ, την επόμενη πουθενά, σαν να μην υπήρξαμε, κενό, μαύρο. Το σύμπαν συνεχίζει χωρίς εμάς, και γιατί να μην συνέχιζε εξάλλου;
Πως μπορεί κανείς να υπομείνει κάτι τέτοιο; Με τι είδους θεραπεία ξεπερνάς την πικρή αλήθεια;
Και όχι, οι ψυχολόγοι δεν μπορούν να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο άμεσα, μπορούν απλά να σου δείξουν τρόπους για να ξεχαστείς, να σταματήσεις να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο και πάλι αν το επιτρέψεις εσύ στον εαυτό σου, στην καλύτερη περίπτωση αν υπάρχει θέμα μη ελεγχόμενο ένας ψυχίατρος είναι εκεί για να σου δώσει το χαπάκι της ψυχικής ηρεμίας και έπειτα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος για ένα ακόμα βράδυ. Τι γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα όμως; Πάλι μόνος, μέσα στο σκοτάδι με τις σκέψεις σου. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και μόνοι μας χτίζουμε την αυτοκρατορία μας ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα πέσει μέσα σε λίγα λεπτά, σιγά σιγά, τούβλο πάνω στο τούβλο χτίζουμε τον κόσμο μας και τον κυβερνούμε μέχρι να έρθει αυτή η νύχτα που επιτέλους θα κοιμηθούμε ήσυχοι μια και καλή.
Απλώς μερικές φορές αυτός ο ύπνος φαντάζει πιο εύκολος από μια ζωή χωρίς το άλλο μας μισό, ακόμα και ένας βασιλιάς φοβάται μόνος του χωρίς τους ανθρώπους που τον λατρεύουν, χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει βασίλειο.
Στην τελική υπάρχουν πράγματα χειρότερα από τον αιώνιο ύπνο, το να ζείς με απώλειες ευχόμενος να είσαι η πρώτη για να μην χρειαστεί να τις δεις.
Όταν φοβάσαι κάτι το ονομάζεις, μα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ονομαστούν.
Αν σταματήσουμε να φοβόμαστε ίσως και να μην χρειαστεί να ονομάσουμε τίποτα.
Ίσως το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να φιλήσουμε γλυκά όσους αγαπάμε και να πάμε για ύπνο.
Μιλώ για τα πιο υπαρξιακά ζητήματα, που από την μια πλευρά γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρα, από την άλλη το άγχος γιαυτά μεγαλώνει όλο και περισσότερο.
Καταλαβαίνεις πως μια απώλεια ενός νέου ανθρώπου σημαίνει πως πρέπει να εκτιμάς την στιγμή και τα άτομα που έχεις δίπλα σου σαν να είναι η τελευταία, από την άλλη καταλαβαίνεις και πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό, όλα θα χαθούν και το να χτίσεις μια αυτοκρατορία για σένα φαντάζει ανούσιο εφόσον θα πέσουν όλα μια μέρα με κάτι απρόοπτο. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα ελέγξεις όσο κι αν το ήθελες και κάτι τέτοιο ειδικά σε άτομα όπως εμείς που ζούνε και αναπνέουνε για τον έλεγχο δεν είναι και το καλύτερο.
Μια ζωή μας πιέζουν και μας τρομάζουν και μας κάνουν να σκεφτόμαστε το μέλλον και το τι πρέπει να κάνουμε για να επιβιώσουμε σε μια ζωή στην οποία δεν έχουμε τίποτα το σίγουρο, ούτε καν τις αναπνοές μας. Την μια μέρα εδώ, την επόμενη πουθενά, σαν να μην υπήρξαμε, κενό, μαύρο. Το σύμπαν συνεχίζει χωρίς εμάς, και γιατί να μην συνέχιζε εξάλλου;
Πως μπορεί κανείς να υπομείνει κάτι τέτοιο; Με τι είδους θεραπεία ξεπερνάς την πικρή αλήθεια;
Και όχι, οι ψυχολόγοι δεν μπορούν να βοηθήσουν σε κάτι τέτοιο άμεσα, μπορούν απλά να σου δείξουν τρόπους για να ξεχαστείς, να σταματήσεις να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο και πάλι αν το επιτρέψεις εσύ στον εαυτό σου, στην καλύτερη περίπτωση αν υπάρχει θέμα μη ελεγχόμενο ένας ψυχίατρος είναι εκεί για να σου δώσει το χαπάκι της ψυχικής ηρεμίας και έπειτα μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος για ένα ακόμα βράδυ. Τι γίνεται όταν κλείνουν τα φώτα όμως; Πάλι μόνος, μέσα στο σκοτάδι με τις σκέψεις σου. Είμαστε οι μόνοι που μπορούν να βοηθήσουν τον εαυτό τους και μόνοι μας χτίζουμε την αυτοκρατορία μας ακόμα και αν αυτό σημαίνει πως θα πέσει μέσα σε λίγα λεπτά, σιγά σιγά, τούβλο πάνω στο τούβλο χτίζουμε τον κόσμο μας και τον κυβερνούμε μέχρι να έρθει αυτή η νύχτα που επιτέλους θα κοιμηθούμε ήσυχοι μια και καλή.
Απλώς μερικές φορές αυτός ο ύπνος φαντάζει πιο εύκολος από μια ζωή χωρίς το άλλο μας μισό, ακόμα και ένας βασιλιάς φοβάται μόνος του χωρίς τους ανθρώπους που τον λατρεύουν, χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει βασίλειο.
Στην τελική υπάρχουν πράγματα χειρότερα από τον αιώνιο ύπνο, το να ζείς με απώλειες ευχόμενος να είσαι η πρώτη για να μην χρειαστεί να τις δεις.
Όταν φοβάσαι κάτι το ονομάζεις, μα σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούν να ονομαστούν.
Αν σταματήσουμε να φοβόμαστε ίσως και να μην χρειαστεί να ονομάσουμε τίποτα.
Ίσως το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να φιλήσουμε γλυκά όσους αγαπάμε και να πάμε για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου