Προβληματισμοί.

 Νιώθω σαν ένας συγκρουόμενος κόσμος, ένα σύμπαν χαοτικό, όπως ακριβώς είναι και στην πραγματικότητα εξάλλου, το μυαλό μου. Πάντα τα ίδια λόγια, πάντα οι ίδιες ανησυχίες.

Επαναστατικές ενέργειες ενάντια σε σταθερά όμαλά σώματα.

Αόριστα πράγματα, βγαλμένα από κβαντική φυσική και απόκρυφα, από τα πιο επικύνδινα και σκοτεινά σημεία του μυαλού.

 Βρίσκομαι στην μέση του πολέμου και προσπαθώ να συμφιλιώσω δυο μεγάλους γίγαντες που προσπαθούν να συγκρουστούν μεταξύ τους. Φοβάμαι πως θα με λιώσουν.

 Η ευαίσθητη πλευρά μου, η ανθρώπινη - που τόσο απεχθάνομαι, η ζωντανή, αυτή που έχει ανάγκη την πνευματικότητα και τον έλεγχο ενάντια των όσων είμαι και θέλω να γίνω, των όσων γνωρίζω πως δεν θα γίνω και πως κανένας άνθρωπος δεν θα γίνει, η αβεβαιότητα, το βάρος αυτό της ανούσιας μου ύπαρξης και ο φόβος για αυτήν, έλκονται σαν ετερώνυμα σώματα μεταξύ τους που αγαπιούνται μα συγχρόνως απεχθάνονται ο ένας τον άλλο.

Κι όμως είναι κομμάτια μου όλα, η αβεβαιώτητα και αυτή η νοθευμένη πολύπλοκη πλευρά μου είναι αυτό που με κάνει να ξεχωρίζω.

Ψυχρή λογική βουτιγμένη σε συναισθήματα και σε δύσκολες αποφάσεις.

Τέρας επιστημονικής λογικής, επιστημονικής φαντασίας, ψυχολογίας και καλλιτέχνης, μα συγχρόνως τέρας, ψυχασθενής και έργο τέχνης, ζώντας στον φανταστικό του κόσμο. Λίγο απ'όλα, όλα μαζί.

 Το να προσπαθήσω να εξηγήσω το τι είμαι στον κόσμο είναι το πιο ανούσιο κομμάτι απ'όλα μα επίσης και το πιο δύσκολο, ο λόγος που βασανίζομαι, το γεγονός πως δεν μπορώ ποτέ με μια απλή συζήτηση να εκφράσω όλα αυτά που με συναρπάζουν στον κόσμο, σε έναν κόσμο που επίσης απεχθάνομαι συγχρόνως, μα από την άλλη γνωρίζω πόσο ανούσια είναι και η παραμικρή προσπάθεια να το κάνω. Αλλά αξίζει στην τελική τίποτα από όλα αυτά; Αξίζει να μεταδώσεις κάτι που έτσι κι αλλιώς πεθαίνει στο χρόνο; Ποιός εκτιμάει ένα έργο ζωής πέρα από αυτούς που εκτιμούν μόνο την βόλεψη που τους προσφέρει; Ποιός νοιάζεται για τον ξεχασμένο εφευρέτη που ήθελε να αφήσει την νότα του στην αιωνιότητα μα το μόνο που κατάφερε είναι να ακούγεται ένα όνομα, το όνομά του, και να εκμεταλεύονται το έργο για το οποίο έδωσε την ζωή του; Αν δεν χρειάζεται μια τέτοια πράξη ψυχή και ανιδιοτέλεια τι παραπάνω χρειάζεται; Να παλεύεις για μια ιδέα μόνος σου είναι ότι πιο αγνό και θαρραλέο μπορείς να κάνεις. 

Ίσως το μέλλον μου να ξεδιπλώνεται αργά μα σταθερά, 

ίσως απλά να πιάνω χώρο.