Οι αστερισμοί έχουν ονόματα κι όμως δεν υπάρχουν.
Είναι τεχνιτές έννοιες που συνήθιζαν να καθοδηγούν τον θεατή σαν χάρτης για να βρει τον δρόμο του και να αναγνωρίσει σημεία σε αυτό το ορατό γιαυτόν κομμάτι του σύμπαντος.
Εμείς έχουμε ονόματα όμως δεν ξέρουμε αν υπάρχουμε.
Τα ονόματα είναι τεχνιτές λέξεις που μας βοηθάνε στο να ταυτοποιούμαστε και να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Λένε πως τα ονόματα έχουν μεγάλη ισχύ επίσης. Αν μπορείς να ονομάσεις κάτι μπορείς και να το ελέγχεις.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Περιτριγυρίζεσαι από πράγματα που αγαπάς και δεν γνωρίζεις τι είσαι. Τι είναι αυτό άραγε που με κάνει να διαχωρίζω το νου από το σώμα μου και πως γίνεται να υπάρχει η πιθανότητα να μπορώ να σκεφτώ την απουσία του ενώς χωρίς του άλλου; Φιλοσοφία και πάλι. Ίσως αυτό από μόνο του είναι και μια απόδειξη του πόσο αληθινή είναι η ψυχή.
Γιατί να πρέπει να είναι όμως; Πολλοί σοβαροί επιστήμονες για τους οποίους έχω διαβάσει παραδέχονται πως δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της και ίσως να έχω αρχίσει και εγώ να το πιστεύω. Γιατί θα έπρεπε εξάλλου; Χρωστάει κάτι το σύμπαν σε εμάς μόνο και μόνο επειδή έτυχε να υπάρχουμε στην άκρη του κόσμου;
Ίσως δεν απέχουμε από την τεχνιτή νοημοσύνη και αποτελούμαστε από υλικά του σύμπαντος σαν ρομπότ μέσα σε μια προσομοίωση νομίζοντας πως υπάρχουμε.
Ασχολούμαστε όλη μας την ζωή με το τι υπάρχει μέσα σε έναν μικροσκοπικό κόκκο άμμου και ποτέ με το υπόλοιπο σύμπαν γιατί πολύ απλά μέχρι εκεί φτάνει η επίγνωσή μας, η καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς κάνει η αστροφυσική, ασχολείται με το υπόλοιπο κομμάτι, το αναλύει και το υποθέτει.
Πλέκει τα κομμάτια μεταξύ τους και δημιουργεί χάρτες για τους ταξιδιώτες των επιστημών χωρίς σύνορα. Αυτών που δεν πιστεύουν σε κάτι νοητό, μα υποθετικά το κυνηγούν εφόσον ξέρουν πως δεν υπάρχει ποτέ η περίπτωση να βιώσουν ένα ταξίδι στο σύμπαν σωματικά τουλάχιστον διότι δεν θα ήταν εφικτό.
Ο Λάβκραφτ ονειρευόταν καταστάσεις παρόμοιες, φανταζόταν ανθρώπους που ταξιδεύουν σε άλλα σώματα, σε διαφορετικούς κόσμους στο άγνωστο και έπειτα επέστρεφαν στο σώμα τους με διαφορετικές αναμνήσεις και βιώματα, άλλες φορές με τρόμο και άλλες με σοφία. Τα έβλεπε με δικό του τρόπο, αυτόν της φαντασίας όπως επίσης παράλληλα έκανε και ο Νιούτον από μεριάς του σαν επιστήμονας. Όλων των ειδών οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως ειδικότητας. Η φαντασία είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ευφυή και όχι οι γνώσεις και η ανάγκη του να δείχνει κανείς έξυπνος. Αν ο Αινστάιν δεν είχε φαντασία δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ την θεωρία της σχετικότητας ούτε να κατανοήσει νόμους φυσικής βαρυτικών κυμμάτων που απλά φανταζόταν και που μέχρι πρόσφατα ακόμα δεν είχαμε αποδείξεις, κι όμως είχε δίκιο. Ο νοήμον είναι ο δημιουργός, ο πατέρας και η μητέρα, αυτός που δημιουργεί κάτι νέο από το τίποτα και του δίνει υπόσταση. Όλα τα άλλα είναι ανακύκλωση.
Μερικοί διαλέγουν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους με μορφή τέχνης, και άλλοι σε πράξη με το να παράγουν λύσεις οι οποίες εξηγούν βασικές καταστάσεις σε έναν ανθρώπινο νου. Το ένα δεν καταρίπτει το άλλο, και τα δυο χρειάζονται για να υπάρξει εξέληση σε μια κοινωνία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδέες και πράξεις. Τα λόγια είναι φτώχεια. Ο λόγος θα έπρεπε να υπάρχει μόνο για να μεταφέρει γνώση και για όλα τα υπόλοιπα είναι περιττός.
Λένε πως τα σώματά μας είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη, μιας και τα υλικά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι είναι τα πιο κοινά υλικά που μπορεί να βρει κανείς στο σύμπαν.
Επίσης λένε πως τα αστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό δεν υπάρχουν γιατί έχουν πεθάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό, κι όμως δεν ισχύει όπως πολλά πράγματα για τα οποία ακούμε συνεχώς και ανακυκλώνουμε χωρίς έρευνα διώτι ξέρουμε με βάση την φυσική πως το φως των αστεριών που βλέπουμε είναι αρκετά κοντά μας ώστε να μπορούμε να κάνουμε ακριβώς αυτό, να το δούμε, οπότε τα άστρα που βλέπουμε με γυμνό μάτι είναι όντως αληθινά και υπάρχουν σε σύγκριση με αυτά που ίσως να παρατηρούμε από τηλεσκόπιο τα οποία είναι πιο μακρινά και ίσως να έχουν πεθάνει όντως.
Αυτά θα θέματα με φέρνουν στα πολυαγαπημένα εξής: Λευκοί νάνοι και μαύρες τρύπες. Χαοτικές έννοιες εύκολες να καταλάβεις μα αδύνατον να κατανοήσεις. Συνηθίζεται η σύγκριση μεταξύ της μαύρης τρύπας με αυτήν της κατάθληψης που ρουφάει τα πάντα γύρω της και δεν αφήνει ούτε καν το φώς να την διαπεράσει...ούτε καν το φώς. Από την άλλη ίσως να υπάρχει όντως η άσπρη τρύπα η οποία μαζί με την μαύρη να δημιουργούν πύλη προς άλλες διαστάσεις. Ένας κόσμος γεμάτος μυστήρια και μια ζωή μέσα σε αυτά, ίσως να μην τελειώνει τίποτα και ίσως να τελειώνουν όλα, το μόνο πράγμα που κατάφερα να κάνω μια ζωή έιναι να φιλοσοφίσω. Να φιλοσοφίσω τα πάντα μιας και στην φιλοσοφία ποτέ δεν υπάρχει τελική εξήγηση και πάντα θα βρεθούν τυχόν μαύρες τρύπες που θα σε οδηγήσουν σε κάποια άλλη γνώμη ή βλέψη. Όλοι οι κλάδοι είναι χρήσιμοι στην ζωή, δεν υπάρχει κάτι λιγότερο χρήσιμο από κάτι άλλο, ότι ξέρουμε είναι καλό και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω ξέρει κάτι για το οποίο δεν ξέρουμε και το αντίστροφο. Μερικές φορές με ψυχαναλύω και καταφέρνω να ανακουφήσω την ίδια μου τελειωμανία με μια στιγμιαία αίσθηση αποδοχής. Είμαι αρκετή και συνεχίζω την εξέληξη. Με ευχαριστώ.
Είναι τεχνιτές έννοιες που συνήθιζαν να καθοδηγούν τον θεατή σαν χάρτης για να βρει τον δρόμο του και να αναγνωρίσει σημεία σε αυτό το ορατό γιαυτόν κομμάτι του σύμπαντος.
Εμείς έχουμε ονόματα όμως δεν ξέρουμε αν υπάρχουμε.
Τα ονόματα είναι τεχνιτές λέξεις που μας βοηθάνε στο να ταυτοποιούμαστε και να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Λένε πως τα ονόματα έχουν μεγάλη ισχύ επίσης. Αν μπορείς να ονομάσεις κάτι μπορείς και να το ελέγχεις.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Περιτριγυρίζεσαι από πράγματα που αγαπάς και δεν γνωρίζεις τι είσαι. Τι είναι αυτό άραγε που με κάνει να διαχωρίζω το νου από το σώμα μου και πως γίνεται να υπάρχει η πιθανότητα να μπορώ να σκεφτώ την απουσία του ενώς χωρίς του άλλου; Φιλοσοφία και πάλι. Ίσως αυτό από μόνο του είναι και μια απόδειξη του πόσο αληθινή είναι η ψυχή.
Γιατί να πρέπει να είναι όμως; Πολλοί σοβαροί επιστήμονες για τους οποίους έχω διαβάσει παραδέχονται πως δεν πιστεύουν στην ύπαρξη της και ίσως να έχω αρχίσει και εγώ να το πιστεύω. Γιατί θα έπρεπε εξάλλου; Χρωστάει κάτι το σύμπαν σε εμάς μόνο και μόνο επειδή έτυχε να υπάρχουμε στην άκρη του κόσμου;
Ίσως δεν απέχουμε από την τεχνιτή νοημοσύνη και αποτελούμαστε από υλικά του σύμπαντος σαν ρομπότ μέσα σε μια προσομοίωση νομίζοντας πως υπάρχουμε.
Ασχολούμαστε όλη μας την ζωή με το τι υπάρχει μέσα σε έναν μικροσκοπικό κόκκο άμμου και ποτέ με το υπόλοιπο σύμπαν γιατί πολύ απλά μέχρι εκεί φτάνει η επίγνωσή μας, η καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς κάνει η αστροφυσική, ασχολείται με το υπόλοιπο κομμάτι, το αναλύει και το υποθέτει.
Πλέκει τα κομμάτια μεταξύ τους και δημιουργεί χάρτες για τους ταξιδιώτες των επιστημών χωρίς σύνορα. Αυτών που δεν πιστεύουν σε κάτι νοητό, μα υποθετικά το κυνηγούν εφόσον ξέρουν πως δεν υπάρχει ποτέ η περίπτωση να βιώσουν ένα ταξίδι στο σύμπαν σωματικά τουλάχιστον διότι δεν θα ήταν εφικτό.
Ο Λάβκραφτ ονειρευόταν καταστάσεις παρόμοιες, φανταζόταν ανθρώπους που ταξιδεύουν σε άλλα σώματα, σε διαφορετικούς κόσμους στο άγνωστο και έπειτα επέστρεφαν στο σώμα τους με διαφορετικές αναμνήσεις και βιώματα, άλλες φορές με τρόμο και άλλες με σοφία. Τα έβλεπε με δικό του τρόπο, αυτόν της φαντασίας όπως επίσης παράλληλα έκανε και ο Νιούτον από μεριάς του σαν επιστήμονας. Όλων των ειδών οι άνθρωποι χρειάζονται φαντασία για να λειτουργήσουν ανεξαρτήτως ειδικότητας. Η φαντασία είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο ευφυή και όχι οι γνώσεις και η ανάγκη του να δείχνει κανείς έξυπνος. Αν ο Αινστάιν δεν είχε φαντασία δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ την θεωρία της σχετικότητας ούτε να κατανοήσει νόμους φυσικής βαρυτικών κυμμάτων που απλά φανταζόταν και που μέχρι πρόσφατα ακόμα δεν είχαμε αποδείξεις, κι όμως είχε δίκιο. Ο νοήμον είναι ο δημιουργός, ο πατέρας και η μητέρα, αυτός που δημιουργεί κάτι νέο από το τίποτα και του δίνει υπόσταση. Όλα τα άλλα είναι ανακύκλωση.
Μερικοί διαλέγουν να εκφράσουν τις ανησυχίες τους με μορφή τέχνης, και άλλοι σε πράξη με το να παράγουν λύσεις οι οποίες εξηγούν βασικές καταστάσεις σε έναν ανθρώπινο νου. Το ένα δεν καταρίπτει το άλλο, και τα δυο χρειάζονται για να υπάρξει εξέληση σε μια κοινωνία όποια κι αν είναι αυτή. Ιδέες και πράξεις. Τα λόγια είναι φτώχεια. Ο λόγος θα έπρεπε να υπάρχει μόνο για να μεταφέρει γνώση και για όλα τα υπόλοιπα είναι περιττός.
Λένε πως τα σώματά μας είναι φτιαγμένα από αστερόσκονη, μιας και τα υλικά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι είναι τα πιο κοινά υλικά που μπορεί να βρει κανείς στο σύμπαν.
Επίσης λένε πως τα αστέρια που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό δεν υπάρχουν γιατί έχουν πεθάνει εδώ και πάρα πολύ καιρό, κι όμως δεν ισχύει όπως πολλά πράγματα για τα οποία ακούμε συνεχώς και ανακυκλώνουμε χωρίς έρευνα διώτι ξέρουμε με βάση την φυσική πως το φως των αστεριών που βλέπουμε είναι αρκετά κοντά μας ώστε να μπορούμε να κάνουμε ακριβώς αυτό, να το δούμε, οπότε τα άστρα που βλέπουμε με γυμνό μάτι είναι όντως αληθινά και υπάρχουν σε σύγκριση με αυτά που ίσως να παρατηρούμε από τηλεσκόπιο τα οποία είναι πιο μακρινά και ίσως να έχουν πεθάνει όντως.
Αυτά θα θέματα με φέρνουν στα πολυαγαπημένα εξής: Λευκοί νάνοι και μαύρες τρύπες. Χαοτικές έννοιες εύκολες να καταλάβεις μα αδύνατον να κατανοήσεις. Συνηθίζεται η σύγκριση μεταξύ της μαύρης τρύπας με αυτήν της κατάθληψης που ρουφάει τα πάντα γύρω της και δεν αφήνει ούτε καν το φώς να την διαπεράσει...ούτε καν το φώς. Από την άλλη ίσως να υπάρχει όντως η άσπρη τρύπα η οποία μαζί με την μαύρη να δημιουργούν πύλη προς άλλες διαστάσεις. Ένας κόσμος γεμάτος μυστήρια και μια ζωή μέσα σε αυτά, ίσως να μην τελειώνει τίποτα και ίσως να τελειώνουν όλα, το μόνο πράγμα που κατάφερα να κάνω μια ζωή έιναι να φιλοσοφίσω. Να φιλοσοφίσω τα πάντα μιας και στην φιλοσοφία ποτέ δεν υπάρχει τελική εξήγηση και πάντα θα βρεθούν τυχόν μαύρες τρύπες που θα σε οδηγήσουν σε κάποια άλλη γνώμη ή βλέψη. Όλοι οι κλάδοι είναι χρήσιμοι στην ζωή, δεν υπάρχει κάτι λιγότερο χρήσιμο από κάτι άλλο, ότι ξέρουμε είναι καλό και ο κάθε άνθρωπος εκεί έξω ξέρει κάτι για το οποίο δεν ξέρουμε και το αντίστροφο. Μερικές φορές με ψυχαναλύω και καταφέρνω να ανακουφήσω την ίδια μου τελειωμανία με μια στιγμιαία αίσθηση αποδοχής. Είμαι αρκετή και συνεχίζω την εξέληξη. Με ευχαριστώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου