Η παγίδα.

Ξαπλώνω πάνω σε κρεβάτι από καρφιά

και ούτε για λίγο δεν πονάω.

Μα μόλις η σκέψη μου ξεφύγει σε μέρη μακρινά

ξάφνου ο πόνος επιστρέφει, της σιωπής.

Τα χείλη μου στεγνά, το σώμα καταραίει, το μυαλό μου σβήνει.

Νιώθω μονάχη ενώ δεν είμαι, σε τοίχους φυλακής.

Ταξίδια όσα ήθελα δεν έκανα σε τούτη τη ζωή

μα με τις σκέψεις μου αυτές σπίτι μου δεν γυρίζω.

Τον δρόμο της επιστροφής να βρω προσπάθησα

μα ότι και να γίνει πάντα παραστρατίζω. 

Σήμερα έφυγα ξανά όπως και κάθε ώρα.

Είχα χαθεί στο διάστημα και έτρεμα από τον φόβο.

Πάντα τον έτρεμα τον χρόνο, έτρεμα την ζωή.

Το άγνωστο φοβόμουνα, το μέλλον να μην 'ρθει.

Είναι η ζωή μυστήριο και εγώ απλά μια σκόνη.

Δεν ξέρω που θα με φυσά ο αέρας, ή αν θα είμαι μες στο χιόνι.

Αν θα καώ μες στην φωτιά και αν θα γίνω η γή.
Πάντα το είχα άχτι το οτι δεν είμαι στάχτη. 

Φοβάμαι μήπως η ζωή μου πάρει όλη την σκόνη.

Και κλαίω και οδύρομαι και τρέμω και λυσσάω.

Δαγκώνω και σχίζω τα ρούχα μου, φυσάω και ξεφυσάω.

Καμία φύση δεν με σώζει από την κατάσταση αυτή.

Το σκέφτομαι καλά πως ίσως έχω τρελαθεί.

Φωνές θέλω να βγάλω να με ακούσουν όλοι "αυτοί".

Δεν ξέρω τι να κάνω πεθαίνω ζωντανή.

Παγιδευμένη νιώθω μέσα σε αυτή τη ζωή.

Θα μείνω χωρίς τίποτα

θα μείνω χωρίς τίποτα.

Έχω τρελαθεί.