Αυτοψυχανάλυση.

 Ποτέ μου δεν ζήτησα να υπάρξω.
Από την άλλη όμως ποιός ζητάει κάτι τέτοιο και κατα πόσο αυτό είναι δυνατόν να συμβεί;
Ποτέ μου δεν ήθελα την ύπαρξή μου, όσο κι αν την εκτιμώ για τα λίγα καλά πράγματα που μου προσέφερε, όπως έναν άνθρωπο που με αγαπάει για αυτό που είμαι και αποδέχεται όλες τις πλευρές του εαυτού μου χωρίς καν να το ζητήσω,
όπως για τα μικρά πράγματα στη ζωή που μου προσφέρουν ηρεμία της στιγμής σε έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορώ ποτέ να υπάρξω μακροχρόνια ήρεμη,
για τα λίγα άτομα γύρω μου που ακόμα και που δεν με καταλαβαίνουν καθόλου χαίρομαι και μόνο που υπάρχουν στην ζωή μου και που θεωρώ το παραμικρό στήριγμα οικογένειας μεγάλη τύχη στην κατάσταση που βρίσκεται το μυαλό μου, το οποίο κρέμεται από κλοστές για να μην χάσει την λογική του, στην οποία τόσο πολύ στηρίζεται.
Όταν είμαι στα πρόθυρα της παράνοιας προσπαθώ να σκέφτομαι έτσι για να ισορροπώ λίγο τις αρνητικές μου σκέψεις.
Ίσως να μην πεθάνω μόνη μου σκέφτομαι, όσο κι αν πάντα ισχύει πως μόνος σου πεθαίνεις, απλά εννοώ έστω πως αυτή η μοναξιά θα περιστοιχίζεται από άτομα που με αγαπάνε, λίγα και καλά.
Ίσως να μην είναι όλα τόσο άσχημα όσο δείχνουν, εξάλλου πάντα υπάρχουν και χειρότερα.
Ίσως καταλήξω να μην είμαι ένα βάρος όπως θεωρώ.
Ίσως ξεκινήσει και πάλι το γράψιμο να με γεμίζει όπως συνήθιζε. Και ίσως αποκτίσω πάλι κόσμο που εκτιμάει την δουλειά μου. Λίγους και καλούς.
Το θέμα είναι πως δεν μπορώ τα επιφανειακά πράγματα. Θέλω η μια ματιά να κοιτάει βαθυά και όχι απλά το περίβλημα. Θέλω στην ζωή μου νόημα που να δίνει βάθος σε αυτήν την ανούσια ύπαρξή μου.
Εκτιμώ ότι ήδη έχω, απλά φοβάμαι την στασιμότητα των καταστάσεων, κυρίως των ψυχολογικών, αυτών που είναι εκεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν ξέρω πως να αποβάλλω πλέον γιατί είναι μέσα μου, είναι το εγώ μου, είναι κομμάτι μου. Πάντα στο μεταίχμιο μα συγχρόνως πάντα και των άκρων.
Δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ποτέ για τίποτα. Για τις καταστάσεις, για τους ανθρώπους, για τον εαυτό σου, για την ζωή σου.
Ο φόβος του απρόοπτου, η ανάγκη του να φτάσεις σε ικανοποιητικό επίπεδο, το άγχος, αυτή η μοναξιά μέσα σου που δεν κατανοείς. Η μάλλον που κατανοείς, αλλά δεν μπορείς να την εκφράσεις με λόγια. Διότι οι λόγοι θίγουν καταστάσεις, άτομα, στιγμές και δεν καταλήγουν σε θετικό αποτέλεσμα.
Είναι και όλα αυτά που με κρατάνε ζωντανή όμως.
Το αγόρι που αγαπώ, τα ζωάκια μου, μια οικογένεια που με αγαπάει με τα αρνητικά της, η πίστη στον εαυτό μου, η αγάπη μου για τα βίντεογκέιμς, τα (μακρινά ίσως) όνειρα που έχω για το μέλλον.
Ισορροπώ όσο μπορώ.
Και πραγματικά σχεδόν όλα τα μπορώ. Όσο έχω δίπλα μου άτομα να με αγαπούν και να με στηρίζουν.

*Σε ευχαριστώ που υπάρχεις, είσαι το μεγαλύτερό μου στήριγμα. --- Στο αγόρι της ζωής μου.