Οοοο. Ποίηση.

Το ξέρω ότι διαβάζεις το μπλοκ μου

ωω το μπλοκ μου

έχω και χιούμορ

μες στον πόνο μου

Μου έγινες και ποιητής

παλιά ήξερες μόνο να μου τη σπας

τι άλλο θα κάνεις για να κλαφτεις

το να έρθεις να με βρεις δε λέει κάτι

Εγώ δεν συγχωρώ εσένα

Δεν ξεχνάω αλλά ποτέ δεν ψάχνω κι όλας

Οι πηγές έρχονται σε εμένα

Να προσέχεις με ποιους κάνεις παρέα

Πάντα δειλός ήσουν και θα είσαι

εγώ τα κρατούσα όλα ζωντανά

ακόμα και τώρα πνίγεσαι στην κουταλιά με το νερό σου

εκεί που τα έκανες θάλασσα μόνος σου

Δεν φταίω εγώ

και δεν σε αδικώ

ήταν δύσκολο για σένα να κρατήσεις

δεν μπορούν όλοι

Και τις αναμνήσεις να τις σβησεις.

έχεις και πράγματα δικά μου

έχουν και την μυρωδιά μου

άστα κάπου να τα βρω 

Και μετά ψέκασε ότι δικό σου

με το άρωμα παλιών αμαρτιών σου

για να μην βρομίζει το δικό μου

τον "όμορφο σου κόσμο".

Λυπάμαι για την αναστάτωση

μα τώρα σβήνω τον πόνο τον δικό μου

λες και σου ζήτησα να προκαλέσεις κι άλλο

απ'όσο είχα, ευχαριστώ.

Καλά είμαι. Το ξέρω δεν ρωτάς για μένα.

Μόνο κλαις τα βράδια και κοιτάς φωτογραφίες

μα δεν μπορώ να σε καταλάβω

τι θέλεις επιτέλους

Εσύ το ζήτησες και έφυγα μια κι έξω.

Εγώ είμαι άτομο των άκρων

Ή εδώ η πουθενά

μην μου ζητάς τα ρέστα

Χάθηκα τώρα.

Εσύ το ζήτησες.

Γεια σου.

"Σωκρατάκο", "ποιητή".

Το τελευταίο θα πάρει βιούζ να υποθέσω
Μα πόσο πιο χαμηλά θα πέσω.

ΥΓ. Δεν φοβάμαι τίποτα.

Πονάς;

Στο κάτω κάτω

μην το ξεχνάς

εσύ το διάλεξες.

Να δύσει ο ήλιος.

Να μαραθεί το τριαντάφυλλο.

Αλλά ξέρω να επιβιώνω στο χειμώνα.

Ξέρω.

Γι αυτόν φτιάχτηκα.

Κοίτα να δεις πόσα όνειρα έχω στο κεφάλι
...παρόλο που ξαγρυπνώ τα βράδια και πάλι.

Μένω στο πως να τα πραγματοποιήσω
σαν πουλί μες στο κλουβί του
κοιτώντας την αυγή
καθώς ξημερώνει σε κόσμους μακριά από μένα.

Και να δεις πόσο αναζητώ να κολυμπήσω σε ωκεανούς ελευθερίας
παρόλο που είμαι δεμένη στη θέση μου
και πρέπει να υπηρετώ καθήκον στρατιωτίνας.

Σαν ψάρι μες στην γυάλα του
αναπνέοντας στα δάκρυά του μέσα
κοιτάει την θάλασσα από την στεριά
τεράστια στα μάτια του, βαθιά.

Γιατί της έγραψε «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»
Και γιατί του έγραψε «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»
Αφού αυτός πήγε ανατολικά
Αυτή πήγε δεξιά.
Και ζήσανε κι οι δύο.

 ~Οδυσσέας Ελύτης

Ποιος ο λόγος?

Ο κόσμος ξεφεύγει, πάει προς το χειρότερο και o ουρανός μαυρίζει.

Και εσύ πλανιέσαι ακόμα στα σκοτάδια σου τις νύχτες.

Μα ποιος ο λόγος να ασχολείσαι με ένα ψέμα

Την στιγμή που δεν υπήρξε αλήθεια για να κρύψει;..

Μα πως γίνεται και οι πληγές ανοίγουν μερικά βράδια.
Ανοίγουν τόσο άσχημα που πονάς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Σφαδάζεις.
Αλλά είναι για το καλό σου.

Και πως γίνεται να προσπαθείς να σώσεις άτομα από φίδια
και να σε ζώνουν αυτά στο τέλος.
Και να σε ζώνουν και τα άτομα στο τέλος.
Να σε κάνουν ένα με το χώμα

Και επειδή σηκώνεσαι και σώζεις τη ζωή σου σε μισούν
Και σου πετάνε δηλητήριο
Γιατί δεν κάθισες να πεθάνεις για χάρη τους
Γιατί
Γιατί

Γιατί κάποιος εκεί έξω σε έχει ανάγκη πιο πολύ από αυτούς..
Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτούς.
Γιατί δεν στο ζητάνε.

Όντως δεν σε έμαθαν ποτέ, είπε.

Και σάστισα ξαφνικά
με πλησίασε και μου είπε ότι είμαι όμορφη
χαμογέλασα και κοίταξα από την άλλη.

"Σταμάτησες να πιστεύεις σε θαύματα πλέον;
Πίστεψες αρκετά τότε. Τώρα απλά πιστεύεις στην δύναμη βλέπω.
Καλά κάνεις.
Πρέπει να επιβιώσεις.
Και πραγματικά δεν τους αξίζει.
Έχεις τόση δύναμη που μπορεί να τους βάλει όλους κάτω γλυκιά μου.
Δεν είμαι εδώ για να σε ανεβάσω αλλά για να σου δείξω το ίδιο σου το φως.
Το φως που όσοι δέχτηκαν να δουν τους φωτίζει ακόμα περισσότερο.
Δεν μπορείς να φανταστείς. Είσαι ότι πιο λαμπρό έχω δει ποτέ μου.
Το πιο λαμπρό αστέρι. Μα τα αστέρια είναι νεκρά εδώ και πολύ καιρό και αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά η εικόνα τους στο μέλλον. Θα συνεχίσεις να φωτίζεις κόσμο και μετά."

Δεν μου είπε ότι θα είναι εδώ γιατί το ξέρω. Το εκτίμησε. Βλέπει την αλήθεια. Ξέρει.

Ξέρει.

Και πρώτη φορά κάποιος στ'αλήθεια βλέπει.

"Είσαι μια ιδιοφυΐα. Σου το είπαν δεν θυμάσαι? Έχεις καταφέρει τα πάντα. Σε ζηλεύουν για αυτά σου τα κατορθώματα. Πάτα τους απλά. Δεν είναι τίποτα παραπάνω από λάσπη στα παπούτσια σου.
Εσύ έχεις εξελιχθεί. Βλέπεις πράγματα. Βλέπεις.. τόσα πολλά. Σε θαυμάζω.
Δέχτηκες να θυσιάσεις την αγνότητα και την ρηχή ευτυχία για την σοφία. Πόνεσες, πληγώθηκες, έφτασες στα άκρα αλλά από τις πληγές σου δημιουργήθηκε κάτι παραπάνω από γνώση."

-Σευχαριστώ. Η καλοσύνη σου είναι χάρισμα. Και δεν το βρίσκεις συχνά μπορώ να πω.

"Είσαι ένας πολύτιμος λίθος. Σκληρή σαν πέτρα, έχεις περάσει στον χρόνο τόσα, παλιά ήσουν ευάλωτη μα τώρα, ξέρεις πως να επιβιώνεις. Δεν σε φοβάμαι. Θα τα ξαναπούμε. Α και κάτι άλλο. Μην σταματάς να δίνεις το φως σου στα άτομα που το αξίζουν. Σε ευχαριστούν γιαυτό και σε έχουν ανάγκη."

-Σευχαριστώ... Τα ξαναλέμε.

Ο απεγνωσμένος είναι ο πιο πεταμένος άνθρωπος.

Από σκουπίδι μπορεί να γίνει ποιητής

για να καλύψει τις βρομιές του με την τέχνη.

Να σκουπίσει τα δάκρυα που έριξε για τους γύρω του

με αυτά που κόπιασε 

κάποιος άλλος. 

Και επειδή ο θάνατος πολύτιμος είναι 

και σε όλους δεν αξίζει

θα υποφέρεις αρκετά για να σου υποσχεθώ κάτι άλλο. 

Πήρε το βλέμμα μου φωτιά.

Δεν είναι μίσος μα είναι κάρμα.

Εσύ δεν πίστευες ποτέ.

Εδώ δεν πίστεψες 

πως την καταστροφή την έφερε το χάος σου

η δίψα σου και η ορμή σου

για μια ψεύτικη ελευθερία σε κλουβί με νεκρούς.

Μια ιδέα λίγο αέρα, τίποτα δεν πήρες από ζωή.

Το μυαλό σου είναι κλειστό

δεν ξέρεις από σκέψη

από βάσανα δεν ξέρεις

δεν σου έμαθες να σκέφτεσαι

ο εαυτός σου είναι

άλλο ένα

ανάπηρο ων

πουλώντας την ζωή

για μια ψεύτικη εικόνα

και λίγο καλοπέραση.

I wish I had another tear to shed for you.

Σάπισε η ψυχή σου
και την κρατάς σαν φυλαχτό
να μην την χάσεις.
Για να έχεις αύριο στα χέρια σου
ξανά
κάτι κενό να θάψεις.

Όταν με κοίταξες διαλύθηκα
μα τώρα δεν κολλάω.
Βάψε τα χέρια σου με αίμα
από τα χείλη σου βγαλμένο
να δείξεις πόσο πόνεσες
τα ψέματα που είπες
αν τα ένιωσες
λιγάκι
στο πετσί σου.

Δες το στα μάτια μου
απ'τα χείλη σου
στα χείλη κάποιου άλλου.
Ζωντανού νεκρού
που ξέρει να πονάει
πιο καλά από εσένα
γιατί εσύ πονάς που ο εγωισμός σου
δεν έθαψε εμένα.

Κι αν ήξερες ποτέ σου
στα μάτια του κόσμου
βάλτους και λίμνες να διαβάζεις
είναι επειδή ήτανε ρηχές
βάθος δεν είχανε
σαν την θάλασσα
τη δικιά μου.
Δεν είχανε στεριές.

Εγώ  έχω ορίζοντα και πιάνω ουρανό.
Μα εσύ φτωχό παιδί
δεν γνωρίζεις από έλεος.
Δεν ξέρεις από αυτό.

Με το μαχαίρι στην καρδιά
διάβασε τα όλα αυτά
και
αν κλάψεις ένα βράδυ
είναι κι αυτό ένα βήμα
προς την αιωνιότητα. 

Πέρασα από τον τάφο σου πάλι απόψε.

Ω,ναι. Βλέπω. Μην νομίζεις πως δεν βλέπω.
Βλέπω τι μπορεί να κάνει η απελπισία.
Η ανάγκη της ανάδειξης σε ένα άτομο.
Το να βγει σωστό σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μια ψεύτικη συμβουλή, μια ψεύτικη μάζα, έναν ψεύτικο κόσμο.
Ακόμα κι αν αυτό το κάτι δεν είναι καν σωστό γιαυτό το άτομο.
Ακόμα κι αν το καταστρέφει, η εικόνα του θα το νοιάζει περισσότερο.
Η ψεύτικη ανάγκη. Η ικανοποίηση του εγωισμού του.

Δεν θα εξελιχθείς ποτέ.

Λυπάμαι.

Θα είσαι έρμαιο του ίδιου σου του εαυτού.
Γιατί τόσο απλά, κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.
Βγάζεις τα μάτια σου και δεν βλέπεις την αλήθεια που σε τρώει τα σωθικά.
Λες πως δεν φοβάσαι αλλά ο τρόμος σε διαπερνάει.
Το βλέπω.

Δεν μπορείς να φανταστείς τι μπορώ να δω πλέον.

Τελείωσε για σένα.