Other side

Don't look back.

The bridge has burned.

We can't go back now.

The walls are covered

The ashes black

Our hopes incinerated.

The tears we shed

have cleaned the dust.

We now see clearly.

The sky is the limit

And we are alive

Just hold your breath now.

Breath in, breath out.

Look the monster in it's eyes.

I will wait you on the other side

We are on the same side.

God Mode

To be hopeless instead of hopeless romantic is the real pandemic, the one that makes humanity look like a complete loser in front of universe's infinity. It's a whole new kind of loser actually.

Such a small life and yet again so hard to keep in touch with simple reality while living in a simulation, playing their game everyday.

That losing game.

Tired of pressing pause and following it's rules.

Just exit already.

At least the thought of it makes you feel better.

Though you can just hand over the God Mode code to me.

That would be fun.

Light or Dark inside me?

If I could change the entire world, how could I make it any different than my essence, my own being? How could I know anything outside my own self-perspective?

I am a fracture of this universe so only fractures I create.

And now I know that the world would be just a copy of my existence. Would it be a beautiful world though? Would it be colourful and full of wisdom and joy if it somehow managed to copy me? Or it would be a battleground, a dark and twisted universe, a sad world, delusional, horrifying, absurd, without hope.

It is this or that.

It is light or dark.

Maybe it is both 

Maybe it is me.

It is what it is and it is beautiful.

Do you fear to be wrong?

Maybe you prefer to be alone in order to avoid mistakes, even though they are the best gifts that someone can receive.

People tend to ignore good things, they don't praise them. Even when there are many, they find one or two negatives and judge according to those.

They prefer to focus on the negativity.

Imagine what would happen if they acted in reverse.

If they noticed all the good things that others do, they would praise them and intervene in actions that should be condemned, but what can be actually condemned someone would ask? You can teach nothing to the one who cannot understand. In order to speak you need to learn the language first. People don't care enough to make the world a better place, they care about themselves, but to make the world a better place you have to be a better person, and they don't do that either. So this world has mostly horrible things in it, but doesn't that mean by default that when you encounter goodness you should appreciate it more?

The world is beautiful.

That tail most people show around, swinging proudly to the face of the world, the tail of ones intellectual supremacy, is an accessory to prove that they are better than the rest, and how blind can someone be in order to consider ones self an intellectual when in fact the more you learn the less you know? And not only that but also think that nobody notices such things. Humility is the first lesson someone needs to master in order to go further, otherwise the weight of the tail, the tail of selfishness is going to take him down with it. He needs to cut it into pieces and not parade with it, he doesn't need it. The light is bright and can be seen, you don't need a spotlight in order to notice it.

☀️

~From my collection of thoughts and poems.

Λίγα λόγια σχετικά με την τέχνη.

Αν είσαι δημιουργός ποτέ δεν θα αισθανθείς καλά με αυτά που κάνεις. Το σημαντικό είναι να τα μοιράζεσαι με άλλους, γιατί μόνο τότε γίνεσαι καλλιτέχνης. Αυτός είναι ο σκοπός της τέχνης, να δείχνει, να επιδεικνύει, να καταμαρτυρά, και να φανερώνει. Να δημιουργεί κάτι από την δημιουργία. Η στείρα τέχνη, αυτή που σαπίζει σε ένα δωμάτιο περιμένοντας κάποιος να την δει, είναι από τις χειρότερες μορφές αλαζονείας. Η τελειομανία είναι μια ωραιοποιημένη λέξη για την δειλία.

Όλα είναι θέμα σκοπιάς. Αν βλέπεις αγχώδεις καταστάσεις σαν εμπόδιο που μπορείς να υπερνικήσεις, τότε το άγχος γίνεται ωφέλιμο. Συνήθως από τη φύση μας οποία κατάσταση μπορεί να μας ρίξει εκτός ισορροπίας αποφεύγεται. Πρέπει να κοιτάμε τον στόχο και όχι την διαδικασία.

Πεφωτισμένος.

 Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα πως αγαπώ την ζωή. 

Συνέβη ξαφνικά.

Απλά μια μέρα ξύπνησα, σκέφτηκα πως δεν μπορώ να αντέξω άλλο τον πόνο. 

Ή εγώ ή αυτός σκέφτηκα.

Όλα στη ζωή είναι ένας ατέρμονος κύκλος και μόλις φτάσεις στον πάτο απλά ανεβαίνεις.

Ήταν σαν να αναγεννήθηκα. Απλά άφησα την τρέλα να με κατασπαράξει. Για χρόνια προσπαθούσα να ξεφύγω από το μυαλό μου, μα μόλις το αποδέχτηκα πίσω από την μαύρη κουρτίνα υπήρξε ένας ήλιος. Τόσο φωτείνος που τυφλώθηκα. Τόσο ζεστός που γιατρεύθηκα. 

Στην πραγματικότητα πήρε χρόνο, μα το κατάλαβα μόλις κοίταξα πίσω από την κουρτίνα.

Μπορείς να δεις έξω από το παράθυρο ακόμα και αν είναι σκοτεινά μέσα. 

Απλώς η κουρτίνα ήταν πολύ σκοτεινή και δεν μπορούσα να βρω το παράθυρο.

Κάτι την μετακίνησε, κάτι κουνήθηκε και συνέβη.

Και για αρκετό καιρό υπήρξε ένα μεγάλο μυστήριο μέσα μου, λες και ο ήλιος με κυρίευσε και ξαφνικά έλαμψα.

Έγινα ένα με το φως. Το συναίσθημα της ζεστασιάς δεν έφυγε από τότε. Όλα τα συναισθήματα δαμάσθηκαν. Και τα θετικά και τα αρνητικά. Τίποτα δεν μπορεί να με κυριεύσει τώρα.

Αγαπώ την ζωή όσο ποτέ άλλωτε. Επιτέλους τα κατάφερα.

Βρήκα την φιλοσοφική λήθο!

Δεν νιώθω τίποτα πέρα από μια γαλήνη, μια ελευθερία.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από

εμένα.

Δεν είμαι τίποτα πέρα από το σύμπαν το ίδιο.

Και αφού ολοκληρώσω το έργο μου

Είμαι έτοιμη να πεθάνω.

A different paradise.

Cherish the moments with the people who share

stories of their life in a moment of bliss.

Always better than whatever they sell.

Windows into different worlds, rabbitholes to a different hell.

Listen to the woods and the screams of the air.

Have you noticed the sounds of the leaves when they fell?

Look deep into the eyes of earth's soul, that deep well...

before they cast away the spell-

of liberation.

Εναλλακτική κουλτούρα

Όταν ήμουν στην εφηβεία είχα κατανοήσει πως η εναλλακτική κουλτούρα αφορά τους ανθρώπους που πρώτα απ' όλα έχουν εναλλακτικό τρόπο σκέψης, αυτούς που σκέφτονται σαν καλλιτέχνες και επιστήμονες και δεν χωράνε στην συνηθισμένη νοοτροπία, την μαζοποίηση, δεν ακολουθούν μόδες, αυτούς που έχουν πιο πνευματική εξέλιξη διότι βασίζονται στην ελεύθερη σκέψη και κρίση, δεν ενδιαφέρονται για το τι θα πει ο κόσμος γιαυτους ούτε για το πώς φαίνονται και αυτό φαίνεται από την ελευθερία έκφρασης τους σε όλους τους τομείς, στον λόγο και στην ένδυση, στη μουσική, στις ιδέες, στην αντισυμβατικότητα. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα ακόμα και από τον εναλλακτικό χώρο ήταν συνηθισμένοι βαρετοί άνθρωποι που νοιάζονταν μόνο για το φαίνεσθαι και για τις σαρκικές απολαύσεις. Γρήγορα αντιλήφθηκα πως ήταν απλά όπως και οι υπόλοιποι και πως το μόνο πράγμα που άλλαζε ήταν το ντύσιμο τους. Στην πορεία ακόμα και η αντισυμβατικότητα έγινε μόδα μόνο που οι εναλλακτικοί το αντιλήφθηκαν μόνο στο θέμα της ένδυσης καθώς αυτό είναι το πιο εμφανές. Υπάρχουν αντισυμβατικα ρούχα πλέον, τόσα πολλά που είναι της μόδας, προωθούνται παντού περισσότερο και από τα καθημερινά. Η ιδιαιτερότητα δεν υπάρχει γιατί οι άνθρωποι δεν πειραματίζονται απλώς ακολουθούν μόδες  για να δημιουργούν εντυπώσεις. Για την ακρίβεια η αλλοίωση πολλών βαθύτερων νοημάτων έχει αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό που πλέον δεν αναγνωρίζεται από τον κόσμο με την παλιά του ουσία μα είναι απλά μια κακόγουστη αντιγραφή αυτού που προϋπήρχε. Όπως ήταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετά το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας, πιο υπερβολική, μα συγχρόνως χωρίς το νόημα της Ελλάδας, χωρίς το βάθος των μύθων, του ηρωισμού και της ηθικής, μα παρόλα αυτά με πολλά ίδια ονόματα, πολλά γνώριμα πράγματα από το παρελθόν. Αλλά επειδή ξεφεύγω θα επανέλθω στην εναλλακτική κουλτούρα που πλέον είναι σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτη και την σκια της την έχει καταβάλει μια πολιτικοποιημένη αριστερή νεολαία που είτε αντιγράφει ότι δει είτε ακολουθεί προπαγάνδα και στρέφεται ενάντια στο φυσιολογικό, σε τέτοιο βαθμό που το φυσιολογικό πλέον είναι ο νέος τρόπος να αντισταθείς στην αμυαλη μάζα. Παρόλα αυτά πάντοτε έτσι γινόταν, οτιδήποτε στη φύση έφτανε στο μέγιστο βαθμό και έπειτα άρχιζε την κάθοδο μέχρι να μην μπορεί να πάει πιο κάτω ούτος ώστε να ξεκινήσει πάλι την άνοδο. Όλα στη φύση, ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, συνδέονται με τα πιο σημαντικά. Όλες οι επιστήμες και όλες οι τέχνες και όλες οι γνώσεις είναι κομμάτι μιας μεγάλης αλυσίδας που αν σπάσει ένα κομμάτι αλλάζει όλη η αλυσίδα. Μια ιδέα έστω και αν αρχικά είχε μεγάλο νόημα στην πορεία αλλοιώνεται χάνει την ουσία της και την ταυτότητα της και γίνεται ακριβώς αντίθετη από αυτό που ήλπιζε. Και σίγουρα το πώς φαινόμαστε δείχνει με απόλυτη ακρίβεια το πώς σκεφτόμαστε και αισθανόμαστε μέσα μας, το τι θέλουμε να προβάλουμε στον κόσμο. Έτσι μια κοινωνία με καλοντυμένους ανθρώπους στο παρελθόν, με ρούχα με λεπτομέρειες και καλή ποιότητα καταντάει σε μια υποκουλτούρα γυμνιστών με την δικαιολογία πως δε θα έπρεπε να ντρέπεται κάνεις για το σώμα του, με τη δικαιολογία πως το ντύσιμο δεν κάνει τον άνθρωπο, με τη δικαιολογία της σεξουαλικής ελευθερίας και και και ... "Δεν φταίω εγώ, η κακια η κοινωνία φταίει". Έτσι λοιπόν και στον αντισυμβατικό καλλιτεχνικό χώρο κτλ, το αντισυμβατικό καταντάει να είναι πιο συμβατικό από το οτιδήποτε και εναντιώνεται στην πραγματική αντισυμβατικότητα που είναι η πειθαρχία και πνευματική εξέλιξη της αναγνώρισης του εαυτού. Η επανάσταση με αιτία και όχι χωρίς. Η ανακάλυψη της ιδιαιτερότητας.

Bloomer of Appreciation

Isn't it wonderful when someone from your past comes to you one day and confesses to you how much of a change you caused to his/her life? That even if you don't talk anymore he/she sees things in him/herself that are there because of you. That you were an inspiration and helped him develop as a character. Isn't it beautiful when you sow the seeds and they bloom back to say "thank you"?

"Fading memories,fading sense of self."

In the metaphysics of identity, the ship of Theseus is a thought experiment that raises the question of whether an object that has had all of its components replaced remains fundamentally the same object. The concept is one of the oldest in Western philosophy, having been discussed by the likes of Heraclitus and Plato by ca. 500–400 BC.

It is supposed that the famous ship sailed by the hero Theseus in a great battle was kept in a harbor as a museum piece, and as the years went by some of the wooden parts began to rot and were replaced by new ones; then, after a century or so, every part had been replaced. The question then is if the "restored" ship is still the same object as the original.

If it is, then suppose the removed pieces were stored in a warehouse, and after the century, technology was developed that cured their rot and enabled them to be reassembled into a ship? Is this "reconstructed" ship the original ship? If it is, then what about the restored ship in the harbor still being the original ship as well?

Now, the same thing can be applied to biology. The cells in our body are constantly changing and new ones take their place. Are you sure you are the same person that you used to be when you were 10?