Παζάρι

Πουλάς την ψυχή σου για λεφτά που δεν αρκούν ούτε στο ελάχιστο για να ζήσεις και πολλές φορές είναι ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις, είναι η αυτό ή ο θάνατος, η πείνα, η εξαθλίωση.
Η μετατροπή της ψυχικής ενέργειας δεν αρκεί, το να βάζεις την ψυχή σου στην δουλειά σου δεν αρκεί, θέλουν την ίδια την ψυχή σου, να την ρουφήξουν ώσπου να μείνεις κενός. Και οι περισσότεροι δεν πιστεύουν καν πως έχουν ψυχή. Μηχανές που αδειάζουν και γεμίζουν για να λειτουργήσουν. Ότι δίνεις παίρνεις και αν δεν έχεις να δώσεις τίποτα τότε τι παίρνεις πίσω;
Πουλάς χρόνο για φαι και αντικείμενα,
Τρως το φαι, ζεις και συνεχίζεις να δουλεύεις για να τρως και αν παίρνεις λίγα παραπάνω χαίρεσαι και αγαθά για καμία 50αρια χρόνια ακόμα.
Όσο πιο πολύ ζωή πουλήσεις τόσα περισσότερα θα αποκτήσεις, για όσο ζήσεις.
Και μετά λένε κάποιοι για κόλαση και παράδεισο.
Χειρότερη κόλαση από την πραγματικότητα δεν υπάρχει.
Η πιο μαύρη αγορά είναι αυτή της μοντέρνας κοινωνίας.
Που λειτουργεί σαν αυτόματη μηχανή του καφέ.
Βάλε βγάλε, μπαίνει το κέρμα βγαίνει ο καφές.
Και ξανά και ξανά και ξανά.
Ώσπου να τελειώσεις.
Εώς πότε;
Εώς πότε θα πίνουν το αίμα μας και θα το διασκεδάζουν;
Πάρτυ μασκέ και τυχερά παιχνίδια με τη ζωή μας.
Περισσότερο ρώσικη ρουλέτα θα έλεγα αλλά δεν έκανε ομοιοκαταληξία.

Δεν βαριέσαι έχω πολύ ζουμί ακόμα.
Πολύ δηλητήριο ακόμα.

Αρμεξτε με την ησυχία σας.

The show

If only you could take a glimpse behind the curtain

You would see the battles I've endured.

The battles I have won.

Waiting for the day that I can finally stop fighting.

And just look at the eternal sunset.

Just look at it

Forever.

The same way that I feel it.

The enormous sun warming me up from inside.

Stabilizer

Today I choose the violence of emotions.

Tomorrow I will get the silence of clarity.

The weather is weird inside.

Sometimes it rains, then the sun is out again.

Sometimes the storm is dangerous

But I prefer the storm

From the endless droughts.

I am used to silence

And I almost conquered

the stability of mind.

But some poisonous thoughts still roam inside sometimes.

I let them free

But I will not feed them again.

Because I prefer them from the death of emotions.

The Initiated

Choose your card

Play your part

Try it.

Unhide your face

From the mask

Deny it.

Take a gun

Shoot a star

Fight it.

Take it's place

Gain it's grace

Ignite it.

Being a priestess in a cult

Can't decide if I am a god

Or the sacrifice.

Try it

Deny it

Fight it

Ignite it

Embrace it.

 

Μάσκες

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς φαίνομαι στον κόσμο έξω από το μυαλό μου. Πως με βλέπουν οι άλλοι, αν νιώθουν κάποιοι από αυτούς περίπου όπως εγώ. Δεν μπορείς να ξέρεις ακριβώς αλλά μπορείς να βγάλεις δικά σου συμπεράσματα απο όσα βλέπεις από το παράθυρο τους. Οι περισσότεροι δεν αποδέχονται τον εαυτό τους όμως και φαίνεται και όταν λέω να αποδεχτούν δεν εννοώ να παραδοθούν στην εσφαλμένη τους φύση μα να αποδεχτούν αυτό που ήδη είναι και να κοιτάξουν τα θετικά και τα αρνητικά τους κατάματα, να έχουν αυτογνωσία. Μου κάνει εντύπωση διότι όταν αποδέχεσαι τον εαυτό σου δεν προσποιείσαι, αφήνεις να ρέει ελεύθερα η προσωπικότητα σου, φυσικά ελεγχόμενη διότι όταν συνηθίζεις να προωθείς τα καλά του εαυτού σου και να αφήνεις πίσω τα αρνητικά αυτομάτως σιγά σιγά καλυτερεύεις σαν άτομο, αφήνεις να φωτίσει το φως σου τους άλλους, μιλάς, εκφραζεσαι, γενικώς δεν φοβάσαι να φανείς. Ώρες ώρες νιώθω λες και βλέπω τοίχους, πίσω από τον τοίχο ξέρω πως κρύβεται πολλές φορές ένα εξαιρετικό όν, ένα πανέμορφο πλάσμα αλλά σχεδόν ποτέ δεν κάνουν προσπάθεια να το αφήσουν ελεύθερο, προφανώς από φόβο μήπως και πληγωθεί ή μήπως και πληγώσει κάποιον και μετά έχουν να τα βάλουν με τις τύψεις. Ίσως αυτό πίσω από τον τοίχο να είναι πιο τρομακτικό ή πιο άσχημο απ'ότι φαντάζει, είναι κάτι αληθινό όμως, δεν είναι ο τοίχος που πάνω του κολλάνε όποιο προσωπείο θελήσουν για να αποφύγουν την κριτική του κόσμου. Συμβιβάζονται και έτσι ο κόσμος δεν γνωρίζει ποτέ αυτά τα μοναδικά πλάσματα μα μονάχα το προσωπείο τους. Ποτέ μου δεν ήμουν καλή με την ψιλοκουβεντα, απέφευγα κόσμο για να αποφύγω τα ηλίθια προσωπεία. Με κουράζουν, θέλω μόνο αληθινές ευχές, αληθινές καλημέρες, αληθινές συζητήσεις, αλλιώς προτιμώ το τίποτα, η σιωπή είναι πιο αληθινή από αυτά τα λόγια. Θέλω να μάθω το τέρας που κρύβει πίσω του ο κάθε άνθρωπος. Θέλω να δω ευγενικά πρόσωπα και όχι μάσκες υποτιθέμενης ευγένειας. Βγείτε από την κρυψώνα σας όμορφα πλάσματα. Σπάνια πλάσματα. Ο κόσμος δεν είναι αυτός που σας δείχνουν.

The Walker

Walking among the frozen wastes

Wandering

Wondering

No pain anymore

Just shades.

And I am one of them here now.

Keeping my former lives inside

A memory illuminated everywhere in the ice.

My bones are chilling in the frost.

Somewhere I will find another walker

Collecting fragments of themselves.

A weird sense

Of memory.

More like a dream.

A long forgotten story.

The Departure

Dark mood these days.

Weeping on inked paper, greying the forms from my eyes window to the world.

Thinking I should combine more of my poetry with my art in order to show it to the world instead of keeping it locked inside a private website.

For now I just leave this here until my journey ends.

Σκέψεις στη ντουζιέρα.

Όλες οι ώρες της ημέρας δεν μου φτάνουν ώστε να προλάβω να κάνω όσα θέλω.

Έτσι σκέφτομαι άσχετες ώρες της ημέρας, και έχω πάντα δίπλα μου μια απόχη για να πιάνω τις φευγαλέες σκέψεις για να μην χαθούν και να μπορέσω να τις αποτυπώσω αργότερα στα κείμενα μου με πιο σωστό και ολοκληρωμένο τρόπο.

Που να είχα και κάποια εργασία,

εκεί να δω πως θα προφτανα να κάνω ότι κάνω και πάλι με το ζόρι, με βάρδιες το κάθε τι κάθε μέρα για να μπορέσω να τα κάνω όλα και να νιώσω ολοκληρωμένη.

Αυτά σίγουρα θα τα βλέπει ο μελλοντικός εαυτός μου τώρα κάπου εκεί έξω και θα γελάει, Ω ναι.

Σίγουρα θα γελάει όπως γελούσα εγώ πριν λίγο που διάβαζα αυτά που έγραφα στα 15 μου χρόνια.

Όχι επειδή το χιούμορ μου ήταν απαιχτο από τότε.

Ούτε επειδή ήταν νεανικές σκέψεις της ηλικίας.

Μα διότι σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε εκείνος ο νεαρός εαυτός μου και τότε.

Και αυτό είναι το κωμικό-τραγικό της υπόθεσης. 

Σίγουρα θα γελάω και στο μέλλον όπως τώρα

για να μην κλαίω.

Και θα έχει πολύ πλάκα.

Survivor

~The night falls but I am still alive.

Somehow a corpse knows how to survive.

The night comes and I am still here.

The earth is calling and the stars are watching.

But for now, it is my turn to watch them back.

The stars are falling and the skies are still young.

I am alive I say. I am alive. Until that changes, I will be coming back.

Η βροχή κόπασε τώρα.

Όταν οι δαίμονες κερδίζουν

Μην σταματάς

να πολεμάς

Έχοντας δύναμη που καίει το πεδίο 

Εξολοκλήρου

Λες και τα μάτια σου είναι καθρέφτης

Που καθρεφτίζει τις απώλειες εντός σου

της μάχης εναντίον σου.

Και πάλι φλέγονται όλα

Μην σταματάς.

Η φωτιά με φωτιά δεν θα κοπάσει.

Κάνε να βρέξει

Και χτύπα δυνατά και ρυθμικά το θεριό

Μέχρι να πέσει

Και αν χρειαστείς βοήθεια μην ντραπεις

Σε φυγή δεν θα τραπεις

Η νίκη είναι δική σου

Απλά ζήτα το

Φώναξε το και θα έρθουμε

Τρέχοντας σαν αστραπή

Μαζί δεν θα πέσουμε ποτέ

Εκτός από το θεριό μέσα σου

Εκείνο θα το ρίξουμε.

Και μετά ας μην ξαναβρεθούμε 

Τουλάχιστον μέχρι να κοπάσει η βροχή.

Αντίο.