Φάντασμα

Με λαχτάρα παρατηρώ τον κόσμο,

κλέβοντας ματιές από άλλες ζωές,

Σύμπαντα ή έστω ανθρώπων ξένων

Αν και λιγότερο αγνώστων από εσένα.

Έξω από παράθυρα που κλείνουν και ξεθωριάζουν,

πάντα έναν άλλο εαυτό σου αναζητώ.

Σε ποιον κόσμο υπάρχεις τώρα;

Μήπως είσαι απλώς σκιά που περνάει;

Ανύπαρκτος, κούφιος, απαρατήρητος,

ενώ εγώ αναζητώ μια άλλη σου όψη

Αφού ήδη είδα την αληθινή

Και από αυτό το τραύμα επιβιώνω ακόμα.

Και όσα δάκρυα κι αν έχω χύσει,

δεν μετανιώνω,

γιατί ξέρω.

Ξέρω πως είσαι πλέον μια αόρατη σκιά,

μια απουσία που πλέον υπάρχει και στοιχειώνει,

Καταστρέφει ότι αγγίζει.

Μια δίνη, μια μαύρη τρύπα δίχως έλεος

Ούτε το φως γλιτώνει από τον θυμό σου...

Όμως ζω για την παρουσία των ζωντανών,

Και για την αναγέννηση των συναισθημάτων,

ενώ εσύ, σε φαντασμένο παρελθόν,

παραμένεις εκεί, πίσω από τον τοίχο στα χαλάσματα αγέρωχος.

Κάποτε ελπίζω να αγγίξεις την ευτυχία,

να απαλλαγείς από την αρρώστια που σε πνίγει,

αλλά για μένα ο χρόνος έχει ήδη σταματήσει,

και κοιτώντας από το παράθυρο βλέπω

όλες τις ζωές που μπορούσα να ζήσω

Και στερήθηκα.

Μα επιλέγω ακόμα και τώρα 

τη δική μου πραγματικότητα,

με ότι καρδιά μου απομένει,

παρόλο που εσύ παραμένεις εκεί,

μια αόρατη παρουσία, ένα ψύχος.

Η απουσία σου απλά ένα κενό.

Μια μαύρη μουτζούρα σε μια κιτρινιασμενη παλιά σελίδα.

Γιατί μετά τον θάνατο της ελπίδας είναι που ακολουθεί και ο κανονικός.

Μαχαίρι σκουριασμένο στην καρδιά μου το κενό, καρφιά μες στο μυαλό μου η οργή μου που έχει πια στεγνώσει.

Και απλά ξύνω που και που τις πληγές από απροσεξία και θυμάμαι.

Το μόνο αναμνηστικό από εσένα πλέον που κατέχω.

Το μόνο που δεν μπορώ να ξεφορτωθώ.

Μετάνοια καμία.

Δίχως έλεος, σε πλήρη αναισθησία, αποφεύγω τις ανούσιες σκέψεις.

Προσπαθώ να φτάσω το ψύχος σου μα δυσκολεύομαι.

Εύχομαι να βρεις ευτυχία.

Εύχομαι να βρεις.

Ίσως σε μια άλλη ζωή

Που το κενό μου θα είναι ανύπαρκτο

και θα είμαι εγώ αυτή που θα στην προσφέρει.

Ελπίζω να μην σε αντικρίσω ξανά

Να μην ξανακουσω την φωνή σου

Και ας σπάει μέσα μου κάθε φορά 

Αυτό το κάτι.

Νεκρός δεν είσαι αλλά φαντάζεις.

Τα δάκρυα μου έρχονται ανεξίτηλα,

στέγνωσαν πίσω απ' τον αόρατο τοίχο,

ζω για τον κόσμο των ζωντανών,

και όχι για σκιά από παλιό εφιάλτη.

Σε ευχαριστώ για το μοναδικό δώρο που μου έδωσες

Αυτό που είχε όντως αξία,

την φιλοσοφική μου λίθο,

Που με βοήθησε να εξελιχθω σε αυτό που είμαι τώρα

Και που βλέπω από μακριά εκείνο το απαίσιο συναίσθημα που μου προκαλούσε η παρουσία σου.

Σαν στοιχειό που με παρακολουθούσε

Κρεμόταν από το κάθε τι που κάνω με σκοπό να με ελέγξει.

Με σκοπό να με τρομοκρατήσει, να με χρησιμοποιήσει.

Μα είμαι εδώ και τα κοιτώ κατάματα όλα εδώ και χρόνια

Και έμαθα να ζω με τα φαντάσματα.

Η φωτιά καίει μέσα μου τα πάντα

Και εγώ δεν καίγομαι πλέον από αυτήν.

Δεν με είδες ποτέ και ούτε θα με δεις.

Seaborne

In the boundless ocean's ancient domain,

There dwells a soul of gentle grace and reign,

A spirit akin to the sea's vast might,

Whose depths conceal a treasure pure and bright.

Beneath the surface of her tranquil gaze,

Lie wonders veiled in mystery's haze,

Like shifting tides that come and go,

Her essence whispers secrets to bestow.

Her laughter, like the waves that dance and play,

Brings solace to the weary hearts each day,

A beacon shining in life's tempests wild,

A warmth that soothes like summer's gentlest mild.

Yet within her lies a silent strength,

A resolve to conquer trials at length,

In every challenge faced with poise and grace,

She finds in struggle a sublime embrace.

Come see, a soul as deep as ocean's core,

With beauty that the ages can't ignore,

In her presence, we find solace true,

A sanctuary where dreams anew imbue.

So let us honor, cherish, and revere,

This spirit pure and noble, bright and clear,

A timeless muse from an era bygone,

Whose essence shines like morning's golden dawn.

Η δίκη.

Διαβάζοντας τους πονεμένους ποιητές καταλαβαίνω πως νιώθουν. Κάθε μέρα και μια πάλη. Ζώντας με το αγκάθι. Συνηθίζεις να το αγαπάς ώσπου μετά από ένα σημείο η απουσία του φαντάζει εφιαλτική καταδίκη αντί για απελευθέρωση. Ο νικητής θα φανεί στο τέλος αν υπάρχει. Ένας αγώνας δίχως τέλος, ή μάλλον μέχρι τέλους, μιας και κανένας δεν θα βγει ζωντανός από αυτή την πάλη. Μια όμορφη πλάνη με ημερομηνία λήξης και ένα ψεύτικο ρολόι πάνω από το προσκεφάλι μας περισσότερο σαν αρπακτικό φαντάζει και όχι φύλακας άγγελος, μιας και κρίνει σαν ψυχρός εκτελεστής κρατώντας το καμπανάκι μέχρι να αποφασίσει πως θα λήξει κι αυτή η ιστορία. Κι όμως όλα ένα συνήθειο είναι, συνεχίσουμε δυναμικά τον αγώνα σαν σωστοί μαχητές στο ρινγκ της ζωής, στον αγώνα του θανάτου.

Παρατηρητής.

Ποιος είναι αυτός που γνωρίζει την ομορφιά του κόσμου χωρίς να μπορεί να την αντικρίσει;

Αυτός που κοιτάει την ασχήμια του χωρίς να μπορεί να την αντιμετωπίσει;

Την αποφεύγει όσο μπορεί

Κλείνει τα μάτια με κρύες παλάμες, μα είναι τα χέρια της απελπισίας που του τα κλείνουν.

Σαν παραθυρόφυλλα σε μια εμπόλεμη ζώνη

Περιμένοντας την βόμβα να πέσει πάνω σου

Μετράς τις μέρες και τις νύχτες

Άλλη μια ζωή και σήμερα

Νύχτωσε και ξημέρωσε

Και πάλι ζωντανός την έβγαλα

Αύριο ίσως είναι μια καλή μέρα.

Ίσως ανοίξω το παράθυρο και τρέξω και ας πεθάνω

Ίσως κουλουριαστω σε μια γωνιά και κοιμηθώ

Είναι ωραίο να είσαι ζωντανός

Αλλά κλείσε τα μάτια

Ορθανοιχτα δεν βλέπουν στο σκοτάδι.

A night out

If you want to drink so bad

Twist the knife in my heart

Drink it's sweet wine

Drain it off from mine

And fill it with your drunken tears.

Just use a fancy glass.

Cheer me up, don't cry.

Laugh hysterically as I die.

Think of me when you lie.

It is what it is now.

Red Window

Am I breathing

Or am I gone

Have I squandered all my days

Crafting a vision in my mind

Seen only by my own eyes

A portrait of my soul

But lacking the right words

To convey to others

An open wound leaking an ocean

Submerging vessels in elegance and hush

Bleeding upon the pages I am.

The captain goes down with the ship.

Emotions confined in a sealed chest

Gazing through my eyes

Locked within my mind

A weaver of tales.

Peering out the window

Allowing rays to escape from my depths

In order to be read by those who have the eyes to see.

Temple of Doom

In the darkest temple of my mind,

Where the shadows dance and the demons reside,

The thoughts that ravage me inside,

A tumult of chaos, a maelstrom of pride.

The altar of my soul, a throne of doom,

Where the darkest fears and deepest gloom,

Reside and reign, a realm of despair,

A temple of thoughts, a dungeon of air.

The walls are adorned with cobwebs of doubt,

And the floor is slick with tears and rout,

The ceiling a canopy of despair,

A sanctuary of sorrow, a lair of fear.

In this temple, the darkness reigns supreme,

A kingdom of madness, a throne of dream,

Where the thoughts that ravage me inside,

A legion of demons, a horde of pride.

But in the depths of this darkest place,

A glimmer of hope, a spark of grace,

A light that shines like a beacon bright,

A refuge from the darkness of night.

So I will enter this temple of doom,

And face the thoughts that ravage my room,

For in the darkness, I may find the light,

That guides me through the darkest night

The Great War I fought on.

Sharp knives through my heart

Blinded eyes

Tears black

Hands that suffocate me .

Yet my voice persists

Deafening the source of all the screaming nightmares.

My thoughts like blinding lights

Stunning the visions

Putting them to sleep.

Suffocating vanity

Running deep.

While the hammer in my hand

Shuttering the false reality.

Feeling weak

Infront of the eternal chaos.

Flaming sword, my pain

Turning thoughts into matter

Shaping dreams into a real nightmare.

How I wish for cleansing rain

For this world I wonder why I do still care.

Sharp knives through my heart, blinded eyes that cry,

Tears black as night, hands that suffocate me, oh my!

And yet, my voice persists, deafening the source,

Of all the screaming nightmares that pierce my soul.

My thoughts, like blinding lights, stun and astound,

A cacophony of chaos, drowning me in sound.

The darkness closes in, a suffocating shroud,

But still, my voice rings out, loud and proud.

The knives they cut deep, a never-ending pain,

But I will not be silenced, my spirit will remain.

The tears they fall like rain, a never-ending stream,

But I will rise above, my heart unbroken and serene.

The hands they choke and strangle, a deadly embrace,

But I will break free, my spirit untamed and wild, full of grace.

The nightmares they haunt, a never-ending plight,

But I will face them down, with all my might.

So let the knives pierce, let the tears fall,

Let the hands suffocate, let the nightmares haunt,

For I will rise above, my voice will not be still,

I will persist, my spirit unbroken and free.

Sharp knives through my heart,

Tears black as the night,

And yet my voice, deafening the source

Of all the screaming nightmares that I endure

My thoughts like blinding lights, stun and confuse

The echoes of pain, that forever cruise

Through the halls of my mind, they never cease

The agony that I can't release.

The hands that hurt me, they never let go

Their grip so tight, it's hard to know

If I'll ever break free, if I'll ever be me

More than just a slave to this misery

But still I scream, and still I fight

My voice a weapon, to end this plight.

For I know one day, I'll find my strength

Silence the demons, with my might

My heart will heal, my eyes will see

And the hands that hurt me, they'll be free!

I'll rise above, I'll break the chains

And find my peace, and end these pains.

Sharp knives, 

a heavy burden weighs

Teary eyes,

as night's darkest shade

Hands of shades, 

a grip that drains 

all grace

And yet, my voice persists,

My soul insists.

Deafening the source of all the screaming nightmares

My thoughts like spears from heaven, 

a piercing gaze

Stunning the pain, a moment's reprieve

A fleeting solace, a glimmer of days.

The knives may cut, the darkness may blind

But my soul, it rises, a beacon in my mind.

A cry of hope, a call to the light

A will to survive, a fight.

After the neverending night

I survived

Forever.

Άνθος της ερήμου

Πρώτα σε σκοτώνουν,

Σε ξεραίνουν, σε μαδάνε,

Έπειτα σε ρωτούν γιατί τα αγκάθια σου τσιμπάνε.

Διότι επέλεξες την ζωή

Με ότι αυτή συνεπάγεται.

Και όχι τον θάνατο που σου πρόσφεραν σε όμορφο ποτήρι για να πιεις,

Όταν το μόνο που ήθελες ήταν να ξεδιψάσεις.

Και ας είσαι άνθος της ερήμου

Αντί λουλούδι του περιβολιού.

Διότι έμαθες να επιβιώνεις

Σε αντίξοες συνθήκες

Στους πόνους και στις λύπες

Και τα κρύα σου δάκρυα

Σου ποτίζουνε τις ρίζες.

Overgrown

Wildling.

Forlorn.

With a hidden rebel inside

Growing in the overgrown.

Order and chaos in one eternal cycle.

Casting aside the wretched and unpure.

Leaving untouched only the innocent.

Taking over the land

Taking it back from the tarnished ones

To turn it to what it was before.

Tendrils and webs sealing the door

Until the age of fire has begun.