Καλώς μας βρήκες. Ήλιε.

Και ήρθε εκείνη η μέρα που περίμενα.
Σηκώθηκα αργά όπως πάντα μιας και τις νύχτες δεν κοιμάμαι.
Άνοιξα το παντζούρι και ήταν μέρα.
Μετά από τόσο καιρό ήταν επιτέλους μέρα.
Τα δάκρυα στα μάγουλά μου είχαν στεγνώσει και ο χειμερινός ήλιος τα φώτιζε πίσω από την κουρτίνα του παραθύρου μου.
Μα τι ήταν αυτό? Ήταν χαμόγελο άραγε?
Ή μήπως ξεψυχούσα?
Ξαναζούσα. Ήταν μια άλλη ζωή αυτό.
Σαν φοίνικας άνθισα από τις στάχτες μου.
Και έγινα καλύτερο άτομο. Μου το είπαν και χθες, και προχθές μα εγώ δεν τους πίστεψα.
Μια ζωή ίδια μου φαινόμουν.
Ίσως τελικά η λιακάδα να φαίνεται σιγά σιγά πίσω από τα σύννεφα μου.
Μα, παντού έβλεπα χρώματα. Απογοητευμένα βέβαια, αλλά ήταν χρώματα.
Μου υπόσχονταν πολλά. Με αγκάλιαζαν ολόκληρη.
Μου ψιθύριζαν όμορφα λόγια.
Μου κράτησαν το χέρι και μου είπαν.
"Καλημέρα."
Και τότε το βάρος στην ψυχή μου εξαφανίστηκε.
Το φορτίο μίκρυνε κατά πολύ.
Και κάθε μέρα το νιώθω και πιο λίγο.
Δεν είναι όλα όπως φαίνονται μικρή μου..
Είναι πολύ καλύτερα από αυτό που φαίνονται.
Ο φόβος είναι μέσα μας.
Και αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τον εξαφανίσουμε.
Γιατί μόνο έτσι θα "ζήσεις."
Μόνο έτσι θα αγαπήσεις τον εαυτό σου πραγματικά.
Μονάχα αν νιώσεις πέρα από τα όριά σου.
Τα χρώματα.
Γύρω σου..
Κοίτα.

Και θα απαλύνουν το φορτίο σου για μια ακόμα φορά.