Συνείδηση.

"Πάντα θα πληγώνεται κάποιος ότι και να γίνει. Σημασία έχει που είσαι καλά" είπε.

Τα μάτια του έλαμπαν.
Μα, τι όμορφα μάτια, σκέφτηκα. Δεν μιλάει πολύ και τα μάτια του λένε ιστορίες άπειρες.

"Και το άλλο που είπες ποιο ήταν? Α για την αγάπη. Κοίτα είναι δύσκολο πράγμα. Δεν είναι για όλους. Εσύ ξέρεις από αυτό, το βλέπω στα μάτια σου. Ακόμα κι αν δεν το εκτίμησε κανένας. Σου αξίζουν πολλά. Είσαι από αυτά τα λίγα άτομα που επειδή προσφέρουν και δίνονται τόσο, ο κόσμος τα φοβάται και φεύγει. Τα πληγώνει και τα καταριέται. Αλλά αξίζει να δίνεις σημασία? Προφανώς και όχι. Ο κόσμος δεν ξέρει. Ένα μάτσο παλιάτσοι είναι. Οι περισσότεροι είμαστε. Αλλά εσύ είσαι ορυκτό μοναδικό. "
Πρώτη φορά μιλούσε τόσο ωμά αλλά είχα προσηλωθεί. 

"Έχεις δίκιο, χαίρομαι που το διαπίστωσες και ευχαριστώ.." είπα. Και κοιτούσαμε μαζί την θέα. Πρώτη φορά πήγα σε ένα τόσο όμορφο μέρος. 

Φυσούσε. Και τόσο πολύ αγαπώ τον αέρα. Δεν μπορώ την λιακάδα. Εκτός βέβαια κι αν συνοδεύεται από καλές αναμνήσεις. Πάντα υπάρχουν και καλές αναμνήσεις μέσα στα σκουπίδια. 

"Θα κοπιάσεις για κάτι καλό αλλά θα έχεις την συνείδησή σου ήσυχη."

"Θα κοπιάσω...." σκέφτηκα. 

Αλλά αξίζουν οι αναμνήσεις εννοείται.

"Σε ευχαριστώ για την θέα και την όμορφη συζήτηση."