Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που φοβούνται μήπως χάσουν την ταυτότητά τους; Και όχι, δεν εννοώ το μικρό πλαστικό πράγμα που ταυτοποιεί το όνομα που μας δώσανε άλλοι παρά τη θέλησή μας, ή το πότε γεννηθήκαμε παρά την θέλησή μας, ή το τι πιστεύουμε παρά την θέληση μας, ή τέλος πάντων αυτό το πράγμα που πρέπει να έχουμε μαζί μας για να αποδυκνείουμε την ύπαρξή μας, λες και πρέπει να αποδείξουμε κάτι, παρά την θέλησή μας και η ύπαρξη και το να έχουμε κάτι τέτοιο συνεχώς μαζί μας για ότι ανάγκη μας αναγκάζουν να έχουμε...όχι δεν εννοώ αυτό. Εννοώ τον ασταμάτητο τρόμο του να μην ξεχνάμε πράγματα που για μικρά διαστήματα μας ενδιαφέρουν πολύ. Μερικές φορές το χρόνο με πιάνω να κάνω έρευνα στα παλιά μου αρχεία.
Φωτογραφίες, μουσική, βίντεο, ακόμα και πράγματα που γράφω, για να θυμηθώ πράγματα που έχω ξεχάσει και για μερικά νιώθω άσχημα γιατί μπορεί να μην είχα θυμηθεί να τα σημειώσω, για κάποια άλλα νιώθω άσχημα που τα σημείωσα και κάποια άλλα τα βρίσκω και προσπαθώ είτε να τα αποβάλλω είτε να τα αφομοιώσω καλύτερα στη μνήμη μου ώστε να μην τα ξαναξεχάσω. Και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν τραβάω πολλές φωτογραφίες όπως τραβούσα παλιότερα για να μην έχω κενά στη μνήμη μου από την ζωή μου ή για να πείσω τον εαυτό μου πως δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και μέρες το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, ή νευριάζω με το οτι ξεχνάω ονομασίες αγαπημένων κομματιών που συνήθιζα να ακούω συγκεκριμένες περιόδους ή οτιδήποτε. Έχω αυτήν την φοβία πως για να ξεχνάω τέτοια πράγματα θα μπορούσα να ξεχάσω ακόμα και πιο σημαντικά κάποια στιγμή. Εξάλλου αυτά που μας αρέσουν, που αγαπάμε και που μας κάνουμε να νιώθουμε όμορφα δεν καθορίζουν τον χαρακτήρα μας; Πέρα από τα βιώματα βέβαια που δεν μπορούμε να επιλέξουμε σε μεγάλο βαθμό.
Υπάρχουν και άλλα πράγματα που φοβάμαι μήπως πεθάνουν μέσα μου αν δεν τα ενεργώ όπως την φωτιά στο τζάκι που πρέπει να την σκαλίζει κάποιος για να παραμείνει αναμμένη. Τα λεγόμενα ταλέντα και το ενδιαφέρον για πράγματα είναι από αυτά. Στην τελική όμως αν πιέζεις κάτι που δεν βγαίνει από μόνο του δεν θα ανθίσει και σωστά. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο κατάλληλο για το παράδειγμα με το τζάκι, όμως σε ότι ενδιαφέρεται κανείς να κάνει ποιοτική δουλειά χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια. Όταν έχεις να μοιραστείς τα ταλέντα σου μονάχα με τον εαυτό σου χρειάζεται σίγουρα να έχεις διάθεση για να κάνεις κάτι έτσι κι αλλιώς, αλλιώς το ενδιαφέρον σβήνει αργά αργά, αλλά ποιο το νόημα, στην τελική κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που σε καθορίζει στη ζωή πέρα από την ιδέα για τον εαυτό σου και την ιδέα που έχουν οι άλλοι για σένα, όλα είναι ένα ποίημα που μαθαίνεις να λες απ'έξω για να παίξεις σε αυτό το τεράστιο θέατρο των σκιών. Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται από το πουθενά πάντα στις ανύπαρκτες ζωές μας, λες και όλα αυτά είχαν ποτέ σημασία χωρίς εμάς, λες και θα συμβεί κάτι αν ξεχάσουμε κάτι από αυτά.
Η μαγεία βρίσκεται στη στιγμή λένε, άλλη ατάκα από εκεί, άραγε θα έχουν το ίδιο κουράγιο να λένε τέτοια πράγματα και σε στιγμές που μόνο μαγεία δεν θυμίζουν; Εξάλλου τι είναι η μαγεία; Μια υπερβολή, ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την τεράστια έντασή του, αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν και από δυνατά συναισθήματα ενώ το λένε. Στην τελική το συναίσθημα είναι αδυναμία οπότε ας τα σκοτώσουμε όλα, όλες τις αναμνήσεις, όλα τα αναμνηστικά, όλα όσα μας κρατάνε δεμένους συναισθηματικά με κάτι άλλο. Ας αποκοπούμε ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αποκοπούμε ακόμα και από τα δύο άτομα που νοιαζόμαστε για να μείνουμε κυνηγημένοι ελεύθεροι ζωντανοί νεκροί την υπόλοιπη ζωή μας. Ας το δοκιμάσουν αυτό όσοι μιλούν για ελευθερίες γιατί κάτι τέτοιο είναι ο μόνος τρόπος να μείνεις ελεύθερος. Ακόμα και αν φτάσεις κοντά του δεν μπορείς να είσαι τελείως ελεύθερος, θα υπάρχει έστω ένα άτομο που δεν μπορείς να αφήσεις πίσω για να γίνεις ένα με το σύμπαν. Και σίγουρα εκεί έξω θα υπάρχουν κυνηγημένοι, τραγικοί, χτυπημένοι από τη ζωή χαρακτήρες που θα είναι σχεδόν κοντά σε μια τέτοια έννοια, αλλά η έλλειψη ενδιαφέροντος θα τους τυφλώσει από το να δουν μια τέτοια κατάσταση, και έτσι η ανάγκη του να βρουν αγάπη και να ικανοποιήσουν την δίψα που έχουν για τις χημικές ενώσεις που έχει ανάγκη ο εγκέφαλος τους για να αντεπεξέλθει στην πραγματική τους φύση θα αρχίσει να σαπίζει, και η ανθρώπινη φούσκα στην οποία ζούμε όλοι μας θα αρχίσει να σκάει βίαια γι αυτούς. Η στεναχώρια και η αρνητικότητα θα τους καταβάλει μέχρι το τέλος και όλη τους η προσοχή θα είναι και πάλι στραμμένη στα συναισθήματα.
Τα συναισθήματα είναι το εμπόδιο της φύσης της συνείδησης. Κανείς δεν μπορεί στ'αλήθεια να είναι ελεύθερος. Στην τελική όλα είναι μια αλυσίδα, αυτά που ζούμε επηρεάζουν αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας αρέσουν επηρεάζουν αυτά που ζούμε και πάει λέγοντας, κανείς άλλος παρά εμείς δεν είναι υπεύθυνος για ότι μας συμβαίνει λίγο - πολύ. Ακόμα και το "μετά" είναι αμφιλεγόμενο. Οπότε εφόσον θα μπορούσα να ανησυχώ για υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν όντως την ύπαρξή μου γιατί ανησυχώ συνεχώς για μικροπράγματα που δεν θα έπρεπε; Και εδώ ξεκινάει ο ίδιος μονόλογος, το ίδιο κείμενο που γράφω πάντα με διαφορετικά λόγια που δεν πρόκειται να ξαναγράψω. Τα άπειρα θέματα θέλουν άπειρο χρόνο για να γραφτούν, οπότε θα παραμείνω στα μικροπράγματα μιας και η ύπαρξή μου δεν νομίζω να είναι τόσο υπέρτατη όσο άλλα πράγματα έξω από τον κόσμο μας.
Φωτογραφίες, μουσική, βίντεο, ακόμα και πράγματα που γράφω, για να θυμηθώ πράγματα που έχω ξεχάσει και για μερικά νιώθω άσχημα γιατί μπορεί να μην είχα θυμηθεί να τα σημειώσω, για κάποια άλλα νιώθω άσχημα που τα σημείωσα και κάποια άλλα τα βρίσκω και προσπαθώ είτε να τα αποβάλλω είτε να τα αφομοιώσω καλύτερα στη μνήμη μου ώστε να μην τα ξαναξεχάσω. Και θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν τραβάω πολλές φωτογραφίες όπως τραβούσα παλιότερα για να μην έχω κενά στη μνήμη μου από την ζωή μου ή για να πείσω τον εαυτό μου πως δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και μέρες το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου, ή νευριάζω με το οτι ξεχνάω ονομασίες αγαπημένων κομματιών που συνήθιζα να ακούω συγκεκριμένες περιόδους ή οτιδήποτε. Έχω αυτήν την φοβία πως για να ξεχνάω τέτοια πράγματα θα μπορούσα να ξεχάσω ακόμα και πιο σημαντικά κάποια στιγμή. Εξάλλου αυτά που μας αρέσουν, που αγαπάμε και που μας κάνουμε να νιώθουμε όμορφα δεν καθορίζουν τον χαρακτήρα μας; Πέρα από τα βιώματα βέβαια που δεν μπορούμε να επιλέξουμε σε μεγάλο βαθμό.
Υπάρχουν και άλλα πράγματα που φοβάμαι μήπως πεθάνουν μέσα μου αν δεν τα ενεργώ όπως την φωτιά στο τζάκι που πρέπει να την σκαλίζει κάποιος για να παραμείνει αναμμένη. Τα λεγόμενα ταλέντα και το ενδιαφέρον για πράγματα είναι από αυτά. Στην τελική όμως αν πιέζεις κάτι που δεν βγαίνει από μόνο του δεν θα ανθίσει και σωστά. Αυτό βέβαια δεν είναι τόσο κατάλληλο για το παράδειγμα με το τζάκι, όμως σε ότι ενδιαφέρεται κανείς να κάνει ποιοτική δουλειά χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια. Όταν έχεις να μοιραστείς τα ταλέντα σου μονάχα με τον εαυτό σου χρειάζεται σίγουρα να έχεις διάθεση για να κάνεις κάτι έτσι κι αλλιώς, αλλιώς το ενδιαφέρον σβήνει αργά αργά, αλλά ποιο το νόημα, στην τελική κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτό που σε καθορίζει στη ζωή πέρα από την ιδέα για τον εαυτό σου και την ιδέα που έχουν οι άλλοι για σένα, όλα είναι ένα ποίημα που μαθαίνεις να λες απ'έξω για να παίξεις σε αυτό το τεράστιο θέατρο των σκιών. Μεγάλο πρόβλημα δημιουργείται από το πουθενά πάντα στις ανύπαρκτες ζωές μας, λες και όλα αυτά είχαν ποτέ σημασία χωρίς εμάς, λες και θα συμβεί κάτι αν ξεχάσουμε κάτι από αυτά.
Η μαγεία βρίσκεται στη στιγμή λένε, άλλη ατάκα από εκεί, άραγε θα έχουν το ίδιο κουράγιο να λένε τέτοια πράγματα και σε στιγμές που μόνο μαγεία δεν θυμίζουν; Εξάλλου τι είναι η μαγεία; Μια υπερβολή, ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την τεράστια έντασή του, αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν και από δυνατά συναισθήματα ενώ το λένε. Στην τελική το συναίσθημα είναι αδυναμία οπότε ας τα σκοτώσουμε όλα, όλες τις αναμνήσεις, όλα τα αναμνηστικά, όλα όσα μας κρατάνε δεμένους συναισθηματικά με κάτι άλλο. Ας αποκοπούμε ή τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αποκοπούμε ακόμα και από τα δύο άτομα που νοιαζόμαστε για να μείνουμε κυνηγημένοι ελεύθεροι ζωντανοί νεκροί την υπόλοιπη ζωή μας. Ας το δοκιμάσουν αυτό όσοι μιλούν για ελευθερίες γιατί κάτι τέτοιο είναι ο μόνος τρόπος να μείνεις ελεύθερος. Ακόμα και αν φτάσεις κοντά του δεν μπορείς να είσαι τελείως ελεύθερος, θα υπάρχει έστω ένα άτομο που δεν μπορείς να αφήσεις πίσω για να γίνεις ένα με το σύμπαν. Και σίγουρα εκεί έξω θα υπάρχουν κυνηγημένοι, τραγικοί, χτυπημένοι από τη ζωή χαρακτήρες που θα είναι σχεδόν κοντά σε μια τέτοια έννοια, αλλά η έλλειψη ενδιαφέροντος θα τους τυφλώσει από το να δουν μια τέτοια κατάσταση, και έτσι η ανάγκη του να βρουν αγάπη και να ικανοποιήσουν την δίψα που έχουν για τις χημικές ενώσεις που έχει ανάγκη ο εγκέφαλος τους για να αντεπεξέλθει στην πραγματική τους φύση θα αρχίσει να σαπίζει, και η ανθρώπινη φούσκα στην οποία ζούμε όλοι μας θα αρχίσει να σκάει βίαια γι αυτούς. Η στεναχώρια και η αρνητικότητα θα τους καταβάλει μέχρι το τέλος και όλη τους η προσοχή θα είναι και πάλι στραμμένη στα συναισθήματα.
Τα συναισθήματα είναι το εμπόδιο της φύσης της συνείδησης. Κανείς δεν μπορεί στ'αλήθεια να είναι ελεύθερος. Στην τελική όλα είναι μια αλυσίδα, αυτά που ζούμε επηρεάζουν αυτά που μας αρέσουν, αυτά που μας αρέσουν επηρεάζουν αυτά που ζούμε και πάει λέγοντας, κανείς άλλος παρά εμείς δεν είναι υπεύθυνος για ότι μας συμβαίνει λίγο - πολύ. Ακόμα και το "μετά" είναι αμφιλεγόμενο. Οπότε εφόσον θα μπορούσα να ανησυχώ για υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν όντως την ύπαρξή μου γιατί ανησυχώ συνεχώς για μικροπράγματα που δεν θα έπρεπε; Και εδώ ξεκινάει ο ίδιος μονόλογος, το ίδιο κείμενο που γράφω πάντα με διαφορετικά λόγια που δεν πρόκειται να ξαναγράψω. Τα άπειρα θέματα θέλουν άπειρο χρόνο για να γραφτούν, οπότε θα παραμείνω στα μικροπράγματα μιας και η ύπαρξή μου δεν νομίζω να είναι τόσο υπέρτατη όσο άλλα πράγματα έξω από τον κόσμο μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου