Baby, maybe I am better when i am left alone, in the cold.

 Καταστροφική τελειομανία. Έτσι μου είπε και γέλασε.

Μα λένε πως μπορείς να αλλάξεις τα σημεία του χαρακτήρα σου που δεν σου αρέσουν αρκεί να προσπαθήσεις.

Ναι ίσως και να έχουν δίκιο. Πολλά από αυτά όλοι θέλουμε να τα αλλάξουμε.

Αλλά σίγουρα είναι αυτό που θέλουμε πραγματικά;

Και μετά σου λέει δεν έχεις μεγάλη αυτοεκτίμηση. Πάντα αυτό πίστευα μα όταν μου μπει στο μυαλό η ιδέα του οτι κάποιος μου παίρνει την θέση, ακόμα και αν δεν ισχύει, ξαφνικά γίνομαι νάρκισσος και προσπαθώ να βγω και από πάνω με αποτέλεσμα να γίνομαι ένα εγωιστικό τέρας.

Περίεργα κουσούρια.

Και ίσως μερικές φορές να έχω την τάση να διώχνω άτομα.. Άτομα τα οποία μερικές φορές δεν μου έχουν κάνει και κάτι απλά ξεκόβω για διάφορους άλλους λόγους.

Επειδή δεν αντέχω να έχω κοντά μου άτομα που δεν με καταλαβαίνουν.

Το θεωρώ ανώφελο. Και ας είναι ο άλλος και το καλύτερο παιδί, αν δεν με καταλαβαίνει δεν θα μπορέσω να κρατήσω επαφή. Θα βαρεθώ. 

Βαριέμαι τα άτομα που λειτουργούν πάνω σε στερεότυπα. Πάνω σε αξίες που μάθανε από την κοινωνία.

Βαριέμαι την αντικειμενικότητα και την θεωρώ ως κάτι μη υπαρκτό.

Η φύση του ανθρώπου δεν είναι τέλεια άρα δεν γίνεται να είναι και αλάνθαστη. Και φυσικά γιατί να είναι κάτι αντικειμενικό μόνο και μόνο επειδή βασίζεται στην μέση κοινή λογική - στην πλειοψηφία;

Εξάλλου όλοι οι διανοούμενοι άνθρωποι που έζησαν διάλεγαν τον άγνωστο δρόμο. Τον δρόμο τον αντίθετο από αυτόν που διαλέγουν όλοι. Και φυσικά όταν μιλάμε για δρόμο μιλάμε για απόψεις. Ιδέες.

Και γιατί να ακολουθώ το κοπάδι εξάλλου όταν είναι κατά των απόψεών μου; 

Όλα είναι λάθος. Και το επίπεδο νοημοσύνης των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό για να κατανοήσουν το ακατανόητο. Αλλά γιατί να το απορρίπτεις; Γιατί να κάνεις πράγματα που ο ίδιος δεν θεωρείς σωστά

μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλλει κάποιος άλλος;

Η κοινωνία είναι άρρωστη.

Πραγματικά δεν νομίζω να διαφέρει και πολύ από ένα τσούρμο ζόμπι που δεν σκέφτονται και πράττουν σύμφωνα με αυτά που ακούνε.

Και προσπαθώ να ξεφύγω. Θα προσπαθώ μέχρι να τα καταφέρω.

Και ας μου πει όποιος θέλει πως είναι λάθος, εγώ ξέρω τι είναι σωστό για μένα.

Ξέρω τι θέλω. Και ξέρω και τι θα καταφέρω.

Ο μόνος δρόμος για τους διανοουμένους είναι ο δρόμος του Γκάντι. Ο δρόμος της μη συνεργασίας.

Αλβέρτος Αϊνστάιν, 1879-1955, Γερμανοεβραίος φυσικός

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος



Δυο δρόμοι χώριζαν στο δάσος και εγώ πήρα το δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο, και αυτό είναι που έκανε όλη τη διαφορά.
Robert Frost, 1874-1963, Αμερικανός ποιητής



Όταν κάποιος τραβάει το δικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν.
Marlon Brando, 1924-2004, Αμερικανός ηθοποιός



Οι άνθρωποι, ψάχνοντας την ευτυχία και την ολοκλήρωση, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Επειδή δεν ακολουθούν το δρόμο που ακολουθείς εσύ, δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
H. Jackson Brown, Jr., Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας



Κάλλιο γλύστρα στο δρόμο το δικό σου παρά στο δρόμο του άλλου να ‘σαι ορθός.
Κωστής Παλαμάς, 1859-1943, Ποιητής



Πάρε το δρόμο που είναι αντίθετος από τον συνηθισμένο και σχεδόν πάντα θα κάνεις καλά.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος



Το ταξίδι για τις μεγάλες τιμές δεν περνάει από εύκολους δρόμους
Philip Sidney, 1554-1586, Άγγλος ποιητής & αυλικός



Μη ζητάς κατευθύνσεις από κάποιον που ξέρει. Θα σ’ εμποδίσει να περιπλανηθείς
Nachman, 1772-1810, Ραβίνος στη Μπρατισλάβα

Raining May.

Η εποχή αυτή που σε κάνει να κολλάς στο πάτωμα από την υγρασία και την κούραση, όλες οι αλλεργίες που προκαλούν τα πετούμενα φυτά με την γύρη και όμως αυτή η εποχή της αλλαγής. Μοιάζει σαν να αρχίζει εδώ η νέα εποχή. Κάθε χρόνο αυτό το συναίσθημα. Μοιάζει σαν να αρχίζει από εδώ ο χρόνος. 

Αυτά τα πρωινά που ενώ ζεσταίνεσαι ιδρωμένος ξαφνικά ένα ανοιξιάτικο αεράκι μπαίνει μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Και θέλεις να βγεις έξω. Να αρχίσεις να τρέχεις στους δρόμους γελώντας ενώ είσαι μούσκεμα και να τραγουδάς ακούγοντας τον κρότο που κάνει η βροχή καθώς πέφτει με δύναμη στο έδαφος, να χτυπιέσαι στα νερά και να ανοίγεις τα χέρια σου αγκαλιάζοντας την βροχή, τον κόσμο όλο γελώντας ενώ κλείνεις τα μάτια σου. Τώρα που οι ουρανοί ανοίγουν και πέφτουν τα δάκρυα των αγγέλων πάνω στο πρόσωπό σου. Δεν θυμίζουν σαν τα δικά σου? 

Μα μπορεί και να είναι.

A true story. (time to laugh)

Είπα για μια φορά ακόμα να βάλω ένα κλίμα καφρίλας μέσα στο blog μου μιας και μου το ζήτησε και ο καλός μου φίλος Τάσος να δημοσιεύσω την διασκεδαστική ιστοριούλα του την οποία την έγραψε μια βαρετή μέρα στο σχολείο την διάρκεια ενός διαγωνίσματος ιστορίας όπως λέει. Για τα τυχόν ορθογραφικά δεν ευθύνομαι εγώ, μονάχα ο υπεύθυνος. 

"Κάποτε ο Εμμανουήλ ήθελε να κηρύξει πόλεμο στην Κων/πολη. Ήτανε σε απόγνωση και γι’αυτό πήγε στην ανατολή να ζητήσει βοήθεια από τους Μογγόλους.  Οι Μογγόλοι ήταν πανάκριβοι όμως γι’αυτό και δεν τους προσέλαβε. Πήγε λοιπόν στην Αφρική και προσέλαβε μια φυλή, που δεν κόστιζε πολύ και είχαν και τον μάγο της φυλής, τον Ούγκαμπούγκα.

    Έφτασε λοιπόν η μεγάλη μάχη και ο Ούγκαμπούγκα έριχνε κατάρες και spells. Όμως του τελείωσε γρήγορα το mana ,διότι δεν είχαν εφευρεθεί τα mana potions. Έτσι πάτησε retreat και η υπόλοιπη ομάδα συνέχισε το quest.

   Οι εχθροί ήταν noobs αλλά προς μεγάλο τους ατού, είχαν έναν δράκο, ο οποίος ήταν γιγάντιος και πετούσε παντού φωτιές και έκανε και <<ROAAAAAAAAAAAAAARR>>.

Δυστυχώς η καλή ομάδα δεν είχε αρκετά βέλη για να του ρίξει στο γόνατο (skyrim ftw).

Ξαφνικά ο δράκος αρρωσταίνει και ξερνάει πάνω στους στρατιώτες. Οι στρατιώτες γίνανε infected και ξέσπασε  zombie outbreak. Όλοι τρέχανε για να σωθούν καθώς τα λυσσασμένα /δαιμονισμένα /πρόστυχα /διαολεμένα /αιμοδιψή και κουτά zombie τους κυνηγούσαν για να τους φαν τα σνακ. Την λύση την έδωσαν τα fuck donald’s που όλως τυχαία ήταν στην περιοχή. Τους έδωσαν ότι είχαν μαζί και τις σπεσιαλιτέ τους, τα big crap και τα shitburger. Τα zombie φάγανε από αυτά και πάθανε ευκοίλια.

   Η φυλή καθώς και ο Εμμανουήλ ,χέστηκαν από την χαρά τους. Ύστερα όμως έπρεπε να πληρώσουν όλοι πρόστιμο 10.000.001 φλορίνια, 10.000.002 πεσος και 33 αργύρια γιατί από τις κουράδες και τα ξερατά μαράθηκαν τα λουλούδια και το χώμα βάφτηκε καφέ. Στην συνέχεια για να γιορτάσουν την νίκη τους, πήγαν να παίξουν pro,αλλά ξεχάσαν να πιούνε μπάφους . γι’αυτό και νευρίασαν πολύ και είχαν και περίοδο..

   Όταν έπεσε η νύχτα, όλοι κοιμηθήκανε εκτός από τον Εμμανουήλ.  Ο κακόμοιρος είχε δει ένα προφητικό Όνειρο:  Είδε λέει πως καθόταν στο σχολείο όταν ήταν μικρός και έκανε ξένες γλώσσες. Ενώ έσπαγε πλάκα με την παρέα του ,ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένα φοβερό τέρας .Ήταν χοντρό και πλαδαρό και είχε μεταμφιεστεί σε καθηγήτρια. Φημολογούταν ότι είχε την ηλικία του Chtulhu και ότι ήταν αδερφή του ΄΄ δεν λέω το όνομα του μην πέσει το ταβάνι και σας πλακώσει’’. Τρόμαξε τόσο πολύ που όταν ξύπνησε ,έπεσε από τον καναπέ πάνω στο playstation και το έσπασε ο μαλάκας. Το πρωί ξύπνησαν οι άλλοι και άρχισαν να τον βρίζουν πατόκορφα που έσπασε το playstation.

    Όταν όμως τους είπε το Όνειρο ,τρόμαξαν και είπαν να τον πάνε στην εκκλησία να τον διαβάσει Κανάς παπάς.  Έλα που όμως πέσανε πάνω στον παπά της γειτονιάς! (που είναι μεταλάς). Αυτός αντί για ευχή, του έδωσε το καινούριο CD των sepultura (φακ γιεα)και του λέει ΄΄ may the DIO be with you’’. Στην συνέχεια ο παπάς πωρώθηκε και άρχισε να κάνει brutal και ξεκίνησε mosh με τους υπόλοιπους .Οι μισοί φύγανε με γύψο και οι υπόλοιποι με έναν γύρο στο χέρι (τους είχε κεράσει ο παπάς επειδή έκαναν καλό mosh).

   Ο Εμμανουήλ μετά από αυτό, αποφάσισε πως ήταν αρκετά μεγάλος για να μένει με την θεια του και πήρε το ρίσκο να ‘’πατήσει πόδι’’ και να φύγει από το σπίτι. Επειδή είχε όμως καταρράκτη στο δεξί μάτι, πάτησε το πόδι του μπουλντόγκ και αυτό έξαλλο του δάγκωσε τον ποπό. Τον έτρεχαν στον νοσοκομείο λοιπόν για να του βάλουν γύψο και τα λοιπά.  Του δώσανε το κελί- εεε..τον θάλαμο ήθελα να πω 33.. Ξαπλώνει λοιπόν στο κρεβάτι και περιμένει τον γιατρό. Αντί για τον γιατρό μπαίνει ένας αλλοδαπός (no offense) και του λέει: <<εεεε μπιιιτζοοο αυτό είναι κρεβάτι μου ρρρεεε>>. Με το που τον ακούν οι άλλοι πετάγονται πάνω λέγοντας << ωχ μαλάκα, ένας …….>> (βάλτε εσείς εθνικότητα αν θέλετε για να μην θίξω κανέναν, ντροπής πράγματα). Ορμάνε όλοι να τον πλακώσουν, μέσα σε αυτούς ήταν και ο vegetta, ένας surfer, μια βιονική γιαγιά, ο batman, ο CHUCK NORRIS, ένας μποξέρ ,ο kobbe Bryan και ο Ψηνάκης

    Μετά από το ξύλο, πείνασαν όλοι αυτοί και παρήγγειλαν από τον γιατρό 5 πίτσες γίγας με την προϋπόθεση ο delivery boy,να έπαιζε ‘’χαρτάκια’’ όταν ήταν μικρός. Ο Εμμανουήλ, πήρε τηλέφωνο την γιαγιά του να του φέρει την συλλογή με τα χαρτάκια που είχε ,μαζί με τους σπάνιους όπως Ροναλντίνιο,Μαραντόνα,Πελέ και άλλους ποδοσφαιριστές που ήταν διάσημοι πριν την κατοχή. Της είπε να του φέρει και τον ακατανίκητο εξόντια από το *διαβάστε το τραγουδιστά* Yuuuuu-Gi-Ohh-oh-oh-oh , για να έχει ρεζέρβα αν χάσει. Τελικά το παιχνίδι το κέρδισε ο CHUCK NORRIS πριν παίξουν γιατί αλλιώς θα θύμωνε και θα τους έκλεβε τα γλυκά.  Κέρδισε όλα τα χαρτάκια ,καθώς και τον εξόντια και έκανε τον Εμμανουήλ να κλάψει.

   Το πήρε κατάκαρδα ο Εμμανουήλ και έπνιξε τον πόνο του, πίνοντας 5 ποτήρια μονορούφι βυσσινάδα.  Επειδή δεν τον παρηγόρησε αυτό, ζήτησε και μια σουμάδα και ύστερα λεμονάδα για να το ‘’κάψει’’…. Τελικά έβαλε φωτιά στο μαγαζί ολόκληρο και ο barman του έδωσε πόδι. Συγκεκριμένα το πόδι ενός λαγού.

   Γυάλισε το μάτι του Εμμανουήλ (όχι το γκαβό ,αυτό που βλέπει) και είπε να πάει στο καζίνο τώρα που έχει γούρι. Μπαίνοντας στο καζίνο αντίκρισε τον Μπραντ Πιτ που έστηνε τα παιχνίδια για να κερδίζει τα jackpot και να τους παίρνει τα σώβρακα. Τον πλησιάζει λοιπόν και του λέει: <<ψιιιτ, βοήθησε με να κερδίσω και από μένα θα πάρεις τα 3 μου! *Troll face*>>.  Ο Μπραντ Πιτ κάνει ένα ΩΩΩΠ Και του φέρνει το λαγοπόδαρο στο κεφάλι.

    Θλιμμένος ο Εμμανουήλ, πήγε σπίτι, έβγαλε τα ρούχα του και το baby doll και πηγαίνοντας στο ψυγείο…..

                                                   ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝ

Χτυπάει το ξυπνητήρι. Πετάγεται όρθιος, κοιτάει δεξιά και αριστερά, κοιτάει το ημερολόγιο του και συνειδητοποίησε πως είχε πάρει LSD και ύστερα τον είχε πάρει ο ύπνος…. FUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU… είπε και ήπιε μια μπύρα. Ξανακοιμήθηκε. Εντ οφ στορυ μπρο…."

                                                      United Trolls.

It's a long way to go.

- Τι έχεις πάλι και χάνεσαι?
- Τίποτα, είμαι καλά. Απλά σκέφτομαι.
- Δεν φαίνεται να το εννοείς. Τι σκέφτεσαι?
- Τον δρόμο που έχω να διασχίσω. Είναι μεγάλος και εγώ μικρή πολύ.
- Πρόσεχε μόνο να μην κοιτάς πίσω.
- Δεν φοβάμαι, θα τα καταφέρω. Πάντα τα καταφέρνω εξάλλου..
-Συνέχισε να προχωράς.
- Περίμενε μην βιάζεσαι... δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε έτσι δεν είναι? Θέλω να πω... έτσι κ αλλιώς δεν υπάρχει τέρμα διαδρομής.
- Ναι αλλά όσο περιμένεις χάνεις χρόνο. Χάνεις εμπειρίες και ευκαιρίες για να ζήσεις..
- Το ξέρω μα περίμενε. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
- Φοβάσαι?
- Όχι καλά είμαι. Πρέπει να συνεχίσω. Απλά δεν θα κοιτάω πίσω όπως είπαμε. Θα συνεχίσω.
- Δεν φαίνεσαι εντάξει... Προχώρα. Μπορείς.
- Ναι... μοιάζουν όλα σκοτεινά εκεί μακρυά έτσι?
- Ναι, γιαυτό πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Για να μάθεις. Ο δρόμος είναι δικός σου για να τον διασχίσεις. Μόνο δικός σου. Πρέπει να τον χαράξεις εσύ όπως θέλεις. Ξεκίνα λοιπόν. Τι συμβαίνει πάλι γιατί αργείς? Είσαι καλά?
- Ναι καλά. Απλά ένιωσα ένα σκίρτημα. Θα περάσει. Εξάλλου πρέπει να προχωρήσω.
-Φοβάσαι έτσι?
- Ε λίγο. Ποιος δεν θα φοβόταν εξάλλου? Και ποια είμαι εγώ που δεν θα φοβηθώ?
- Εσύ είσαι αυτή που πρέπει να προχωρήσεις. Μα ξέρω τι σε ανησυχεί. Φοβάσαι μην χαθούν όλα. Φοβάσαι το παρελθόν γιατί σου θυμίζει. Φοβάσαι το μέλλον γιατί δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Φοβάσαι το παρόν γιατί θα γίνει παρελθόν. Το τώρα. Το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει καθώς μιλάμε. Τώρα συνέχισε. Δεν είσαι δειλή. Δεν είσαι.
- Δεν ξέρω αν είμαι. Δεν ξέρω..
- Φοβάσαι?
- Αρκετά. Νιώθω ήδη τον πόνο. Κάτι βαρύ είναι πάνω μου και δεν με αφήνει να αναπνεύσω.
- Μην κοιτάς πίσω... Έφτασες μέχρι εδώ μην τα παρατάς τώρα.
- Δεν τα παρατάω. Ότι και να γίνει. Ποτέ δεν τα παρατούσα. Και ούτε πρόκειται να το κάνω.
- Ωραία, σήκω.
- Μην τρέχεις περίμενε. Δεν πρέπει να πηγαίνουμε στα τυφλά. Θα χαθούμε.
- Πίστεψέ με μπορείς..
- Μπορώ. Όμως δεν θέλω να το ρισκάρω. Μην.
- Φοβάσαι?
- Τρέμω... Πονάω.. ΥΠΟΦΕΡΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΥΠΟΦΕΡΩ.
- Είδες? Είσαι αδύναμη σαν όλους τους άλλους. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις. Σκέψου. Όλα είναι ένα όνειρο για το οποίο δεν αξίζει να ανησυχείς για τίποτα. Ζήσε όσο μπορείς και καλύτερα.
- Δεν έχω να χάσω τίποτα... Προχωράω. Θα τα καταφέρω.
- Και αν δεν τα καταφέρεις?
- Θα τα καταφέρω.
- Έτσι γίνεται πάντα. Πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις και πάντα τα χάνεις όλα. Κοιτάς το παρελθόν και σαπίζεις. Δεν θέλεις να προχωρήσεις. Αλλά εσύ κοιτάς μπροστά έτσι δεν είναι?
- Μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Είμαι ελεύθερη. Δεν φοβάμαι τίποτα.
- Μα φοβάσαι να προχωρήσεις.
- Αλλά πρέπει... Εξάλλου η μόνη δυσκολία που έχω να αντιμετωπίσω είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
- Αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι.
- Ναι φοβάμαι. Φοβάμαι εμένα. Που όπως και τώρα προσπάθησα να με κάνω να πιστέψω πως φοβάμαι τον ίδιο μου τον φόβο.

The living dead.

Τι να νιώσει ένας νεκρός;

Τον θάνατο? Την θλίψη να βιώσει;

ή μήπως το κρύο που τον καταβάλει.

Γιατί νεκρός είναι και θα παραμείνει.

Στις φλέβες του αίμα δεν κυλάει.

Η καρδιά του πλέον δεν χτυπάει.

Τι να νιώσει αυτός που βαθιά στο χώμα κείτεται;

Το κρύο πάπλωμα του; Τη λάσπη της βροχής;

Ή μήπως σκεπάζει τα δάκρυα της ψυχής του,

τα κρύβει μέσα στο κοφίνι του μαζί του να τα πάρει;

Τα δάκρυα που έπνιγε και μια για πάντα μυστικό του θα κρατάει.

Τώρα που ξεχάστηκε,

μόνος,

εκεί βαθιά.

Στα ξένα τα εδάφη.

Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου, γίνε ο εαυτός σου.

Λένε πως ότι δεν καταλαβαίνουν είναι παράξενο και πολλές φορές επικίνδυνο.
Λένε πως πρέπει να είναι όλοι σωστοί.
Λένε....
Έτσι λένε αυτοί που βαράνε πισώπλατα για το δικό τους συμφέρον. Σε κοιτάνε στα μάτια και βλέπεις το χάος. Την ψευτιά κατάματα αντικρίζεις από μέσα. Αυτοί οι "σωστοί", τα ανοιχτά βιβλία.
Οι μαριονέτες.

Το σχοινί.

Άλλες φορές το σχοινί τείνει να γέρνει προς το μέρος σου
και άλλες απλά σε αποφεύγει με ομαλές κινήσεις πέρα δώθε. 

Και εσύ συνεχίζεις, προσπαθείς να το πιάσεις.
Προσπαθείς να σωθείς με αυτό πιστεύοντας πως θα αντέξει το βάρος σου,
πιστεύοντας πως ένα σχοινί έχει την ικανότητα να σώζει ζωές. 

Ανόητη σκέψη δεν συμφωνείς;

Και μετά καταλαβαίνεις πως το σχοινί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια αποφυγής της συμπεριφοράς σου.

Ένας τρόπος διαφυγής... 

από τον ίδιο σου 

τον 

εαυτό.

Stop your brain, dont stab it.

Πονάει η σάρκα. Μα είναι σάρκα και τίποτα παραπάνω.

Το μαχαίρι, Η ηττοπάθεια.

Η κακή η σκέψη του μυαλού σου.

Την διαλέγεις.

Επιλέγεις.

Την αφήνεις να σε φάει. Σε ροκανίζει. Σε καταναλώνει.

Πονάς. Συνεχίζεις.

Μα δεν έμαθες πως να το αντιμετωπίζεις.

Γιατί το αφήνεις να σε τρώει και πονάς.

Τον εαυτό σου όπως τους άλλους δεν έχεις μάθει να αγαπάς.

There is no logic.

Και ναι πιστεύω ακράδαντα πως η λογική είναι λογικό να μην υπάρχει. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν είναι φτιαγμένος για να κατανοεί τα πάντα γύρω του, μονάχα κάποια στάνταρ πράγματα που δημιούργησε μόνος για να μπορέσει έτσι να επιβιώσει μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει το σωστό ή το λάθος ή υπάρχουν και τα δύο με πολλούς τρόπους. Γιατί ο κάθε εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά. Και ναι δεν μπορείς να εφαρμόσεις την σκέψη σου πάνω στην λογική όταν υπάρχει το συναίσθημα από πίσω. Ή μήπως μπορείς? Ή μήπως προσποιείσαι? Και πως είναι δυνατόν να σε καταλάβουν όταν ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά? Πρέπει να εφαρμοστείς. Να συνηθίσεις. Να γίνεις το ρομπότ τους. Η μαριονέτα τους. Το μπαλάκι. Όχι, το παράκανα. Απλά αφέσου. Σταμάτα να προσπαθείς να κατανοήσεις το ακατανόητο. Είσαι απλά ένα ψίχουλο μέσα στο πλήθος. Είσαι ένα τίποτα.

Φτάνουν οι φιλοσοφίες για απόψε. Καληνύχτα.

Γράμμα από έναν γνωστό ξένο...

Είναι τόσο περίεργο να θαυμάζεις κάποιον άνθρωπο και αργότερα να μαθαίνεις οτι είναι συγγενής σου.
Και να προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί του μα οι συνθήκες να είναι πολύ πιο περίεργες απ'ότι φαίνονται. Το επιδίωξες αρκετά.
Ήταν ένα όμορφο απόγευμα και διάβαζα τους στοίχους των υπέροχων κομματιών. Γνωστά αριστουργήματα για αυτούς που τους αρέσει να ψάχνονται. Επίκαιρα θέματα όλα τα τραγούδια που αφορούν καταστάσεις που βιώνουμε στα χρόνια μας.
Μέχρι να με ενημερώσει η μητέρα για το ευχάριστο συμβάν. "Γνωστή φυσιογνωμία", μου είπε "ο μπασίστας". Και ναι είχε δίκιο. Ναι αυτός είναι, πάνε 20 χρόνια από τότε.
Ακόμα και τώρα θυμάμαι το παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Παγωμένο με την καλή την έννοια. Ή μήπως καλύτερα αμήχανο από την έκπληξη.
Ήταν λίγος καιρός πριν διαγράψω το myspace μου γιατί πάλιωσε και είχε μείνει τόσο παρατημένο όσο είναι και τα λευκώματα του δημοτικού μου μέσα στο συρτάρι. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα μήνυμα στο group που ήταν μέλος στο site αναφέροντας πως το γράμμα είναι γι αυτόν τον συγκεκριμένο.
Χωρίς πολλά πολλά εξήγησα ποια είμαι και έθιξα λέξεις κλειδιά, λέξεις που ξεκλειδώνουν παλιές αναμνήσεις. Ώσπου μετά από καμία βδομάδα πήρα απάντηση. Με λαχτάρα άνοιξα το e-mail για να δω τι μου έγραφε. Φαίνεται πως κατάλαβε ποια ήμουν. Ακόμα και η φωτογραφία που είχα στο profile μου ήταν σε γνωστό για το άτομο μέρος.
Μου απάντησε απλά με το εξής μήνυμα "Πολλά φιλιά. Κ.Χ" (τα αρχικά ονοματεπώνυμου.)
Συγκινήθηκα.
Έστειλα ξανά μήνυμα μα αυτή την φορά δεν είχε απάντηση. Μονάχα μια αφιέρωση κάτω από την ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα με εμένα σε ένα συγγενικό σπίτι.

Η αφιέρωση είχε πάλι τα αρχικά του ονόματος μα αυτή τη φορά συνοδευόταν από αυτό το τραγούδι.
(Περιττό να πω πως από τότε είμαι συνδεδεμένη ψυχικά με το τραγούδι.)
Δεν άντεξα στον πειρασμό και διέγραψα το site μετά από καιρό αφού μετά το τρίτο μήνυμα που έστειλα δεν δέχτηκα ποτέ απάντηση.

 ..Ελπίζω να είσαι καλά και πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε. Έχουμε να πούμε πολλά. Εσύ θα με καταλάβεις σε όλα.

~Με αγάπη η ανιψιά σου.~