Πάλι με τρώει. Το σαράκι μέσα μου. Με κάνει κομμάτια.
Κρατιέμαι από θετικές σκέψεις. Υποτίθεται πως ξέρω ποια είμαι... Πού είμαι και που πάω.
Μα ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη με αυτό που είμαι όπως και να χει.
Θέλω τελειότητα. Την κορυφή. Ακόμα και αν δεν υπάρχει.
Θέλω θέλω θέλω. Πιστεύω στην πίστη και πιστεύω πως μπορώ να κάνω τα πάντα.
Δεν έχει σημασία τι λέει η κοινή λογική, την δημιούργησε άνθρωπος και οι γνώμες των ανθρώπων είναι ασήμαντες για εμένα. Κάποια στιγμή θα γίνω τέλεια. Τέλεια σύμφωνα με τα δικά μου πιστεύω. Δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις των άλλων. Για μένα είναι δικαιολογίες για αυτά που δεν μπορούν αυτοί να κάνουν. Γι αυτά που πιστεύουν πως δεν είναι υπαρκτά και δυνατά. Για μένα είναι όλα δυνατά. Προτιμώ να πεθάνω ως το μοναδικό άτομο που πέθανε για την μοναδικότητα παρά να ζήσω ως ένα από όλα που ποτέ δεν θα την φτάσουν.

Πάω από το κακό στο χειρότερο ανά χρόνο.

Γιατί είμαστε στην εποχή που ζευγαρώνουν οι κότες. Την θέση του ρομαντισμού μας πήρανε οι τσόντες...

“I am eternally, devastatingly romantic, and I thought people would see it because 'romantic' doesn't mean 'sugary.' It's dark and tormented — the furor of passion, the despair of an idealism that you can't attain.” ― Catherine Breillat

Ίσως και να είναι η πρώτη φορά που σχετίζω τόσο πολύ μια φράση με τον εαυτό μου.

Πάνω σε αυτήν την φράση στηρίζω όλη την ιδεολογία μου. 

Και έπειτα κάποιος πέταξε την λέξη "τσόντα" ή "γαμήσι" στην παρέα.

Μου ήρθε να κάνω εμετό αλλά δεν ήθελα να δείξω τόση μεγάλη αγένεια και έτσι σίγησα και έμεινα λίγο πιο πίσω.

Ναι με αηδιάζουν αυτά. Όχι μόνο οι συζητήσεις αλλά και οι σκέψεις. Δεν με πειράζουν απλά τα θέματα αλλά και τα άτομα με αυτές τις ιδεολογίες. Και πόσο μάλιστα αν τα ακούω από κοντινά μου. 

Και κάποιος τόνισε πως είμαι αφύσικη και περίεργη. Είμαι.

Όπως και εμένα μου φαίνονται περίεργοι όλοι οι άλλοι.

Αμφιβάλλω αν ποτέ βρω κάποιο άτομο που να ταιριάζουμε στις απόψεις. Που πήγαν οι τρόποι μου?

Διαφωνώ? Αφύσικο. Και παρόλα αυτά με πείραξε ο εμετός.

Μα είμαι τόσο καλό παιδί αλλά τόσο περίεργο.

Το ερώτημα είναι αν δεν ήμουν περίεργο μήπως και δεν ήμουν τόσο καλό?

Και ναι το βλέπω όλοι με την τεράστια κατανόηση. Τυχαίνει πάντα εγώ να μην κολλάω πουθενά. Τυχαίνει βλέπεις να είμαι από άλλον πλανήτη και οι απόψεις που έχω από την Άρη να μην συμβαδίζουν με τις γήινες. Λυπάμαι που δεν με ενδιαφέρουν τα θέματα συζήτησής σας αλλά προτιμώ να μιλήσω για το πόσο ωραίο είναι το ηλιοβασίλεμα απόψε. Εκτός αν δεν το προσέξατε πόσο όμορφα σχήματα κάνουν τα σύννεφα σήμερα.

Μιλώντας απλά για τις απόψεις μου τυχαίνει να καταστρέφω διάθεση και να ανοίγω έντονους καβγάδες. Να μαλώνω με αγαπημένα πρόσωπα επειδή έρχομαι σε σύγκρουση μαζί τους για τα πιστεύω μου και για τον τρόπο που θα ήθελα να είναι κάποια πράγματα μα ποτέ δεν θα γίνουν ή για το πως βλέπω τα πάντα γύρω μου. 

Τυχαίνει λοιπόν να βρίσκομαι πάντα μόνη μου όπου και να είμαι με όποιους και να είμαι τελικά.

And I think that i felt a tear running down my face again...

No, it's a river of tears...
Childhood memories.

God... I love it so much.

 Τόση ώρα ανέπαφο το σώμα κοιτάζει στο ταβάνι.
Άραγε πόση ώρα πέρασε? Τι ώρα να 'ναι?
Δεν έχω την δύναμη να κουνηθώ. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο βαριές σκέψεις, τις οποίες το σώμα μου δεν έχει την δύναμη να σηκώσει.
 Ή μήπως δεν θέλει?
Τα παντζούρια κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη και το τηλέφωνο κλειστό.
Θέλω ηρεμία, να μείνω μόνο με τον εαυτό μου για λίγο.
Και πάντα αυτή η επίμονη φωνή που καλεί μέσα στο κεφάλι μου.
Συνεχώς προσπαθεί να με κάνει πλύση εγκεφάλου. Να νοθεύσει τα πάντα.
Προκαλεί υποβάθμιση.

Το τηλέφωνο χτύπησε, μα εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ.
Απλά συνεχίζω να κοιτάζω πάνω.
Ο πόλεμος στο μυαλό μου συνεχίζεται.
Ίσως να ακούσω τον εαυτό μου? Να τον εμπιστευτώ?
Όχι, όχι. Κάθε φορά που πέφτω και καταφέρνω να σηκωθώ με τραβάει κάτω.
Με κούρασε. Κολλάω, πάντα χρειάζομαι βοήθεια για να πάρω ανάσα.
Τα μάτια μου βουρκώνουν.

                                                          Σταμάτα σε παρακαλώ σταμάτα.

Ίσως πρέπει να σε κάνω να σταματήσεις.
Όχι μη, αυτό θα πονέσει. Όχι μόνο εσένα μα και άλλους.

Κανένα κουράγιο για να κουνηθείς. Το ταβάνι αρχίζει και γυρίζει. Μετά νομίζεις πως θα σε πλακώσει.
Και ενώ όλοι σου λένε το αντίθετο από αυτό που σου λέει η φωνή εσύ συνεχίζεις την μουρμούρα και την γκρίνια. Το μαξιλάρι πιο βρεγμένο πεθαίνει.
Και πάλι κλαις. Μια ζωή κλάψας ήσουν. Δεν έκανες και τίποτα σωστό ποτέ. Όλοι επιτυχημένοι και εσύ ένα τεμπελόσκυλο που το μόνο που κάνεις είναι να κλαίγεσαι.




ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

Καταραμένη. Είσαι μια φωνή και τίποτα παραπάνω. Είμαι πολλά περισσότερα από εσένα.
Σταμάτα να τα κάνεις όλα μαντάρα για ΜΙΑ φορά.
Για μια φορά να είσαι ευχαριστημένη που όλα είναι εντάξει.





 Και το τηλέφωνο χτυπάει. Και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της φωνής.
Νόμιζα πως θα πνιγώ και πάλι...

Ανακαλύπτοντας γνωρίζεις.

Δεν μου αρέσει να γνωρίζω πολύ κόσμο πλέον.
Δεν είναι του στυλ μου. Προτιμώ να μένω στα ίδια άτομα.
Ποτέ δεν μου άρεζε να αφήνω κάτι στην μέση έτσι κ αλλιώς.
Έτσι, γιατί να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους εφόσον ποτέ δεν θα ανακαλύψω τελείως αυτούς που ήδη ξέρω?

Αντικοινωνικός. Τα επίθετα βγαίνουν εύκολα πολύ.



Μα από το να γνωρίζω ανθρώπους προτιμώ να τους ανακαλύπτω...

Το να ανακαλύπτει κανείς είναι πλέον υπό εξαφάνιση. Οι άνθρωποι προτιμούν τα έτοιμα και τα εύκολα πράγματα. Τα μη χρονοβόρα.
Η γνωριμία είναι κάτι επιφανειακό. Γνωρίζω πως υπάρχουν άλλοι πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα όμως ποτέ δεν τους επισκέφτηκα. Γνωρίζω πως κάτι είναι ωραίο εκ πρώτης όψεως - όπως θα έλεγε και κάποιος άλλος. Μα ο μόνος τρόπος του να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον και κάτι είναι να το ανακαλύψεις.

Και αν το ανακαλύψεις θα έχεις γνωρίσει ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να προσπαθήσει να κάνει.

.... Γυρνώντας του είπε πως θα του έδινε ότι επιθυμούσε αν αυτός την αγαπούσε.

Και αυτός της είπε πως καμία δεν μπορεί να πάρει την θέση εκείνης... Μα έφυγε τώρα. Δεν υπάρχει πια. Χάθηκε στα ουράνια.

 Αυτή του επανέλαβε πως θα του έδινε τα πάντα αν αυτός της χάριζε την νύχτα εκείνη.

Έπειτα του ζήτησε να κλείσει τα μάτια να του τραγουδήσει γλυκά. 

Και η νύχτα ήταν δική τους, μόνο που τα μάγια ήταν φτιαχτά. Αφού στη θέση της εκείνη υπήρχε. Η μορφή της, η ψυχή της αν όχι εκείνη. Αφού ζούσε για πάντα μέσα του.

Της έδωσε το σώμα μα όχι την καρδιά...

Γνωστοί ποιητές εναντίων αγνώστων.

Τα άσχετα των "αρίστων" αριστουργήματα...
                                               Τα αριστουργήματα των "ασχέτων" άσχετα.

It's called irony for one more time.

Ο μαρκαδόρος και η σφαίρα.

Άλλοι άνθρωποι αναζητούν τον μαρκαδόρο και άλλοι τη σφαίρα.
Κατα την διάρκεια της ζωής σου έχεις χρόνο και για τα δύο.
Αυτό που μετράει πάντα είναι η σειρά που αποφασίζεις να τα δώσεις.
Μερικοί αρχίζουν από τον μαρκαδόρο. Ο εύκολος τρόπος. Σβήνουν καταστάσεις, άτομα και διαγράφουν με ευκολία ότι δεν θέλουν από την ζωή τους. Έπειτα αν ξεμείνουν από μελάνι την θέση παίρνει η σφαίρα. Ο μαρκαδόρος όταν τελειώνει ζητάς την σφαίρα η οποία μπορεί να σε προμηθεύσει με μελάνι άλλου είδους, πιο μακάβριο. Και πιο πολύτιμο.
Άλλοι πάλι αποφασίζουν να αρχίσουν από την σφαίρα για να μην φτάσουν ποτέ στο σημείο που τελειώνει ο μαρκαδόρος. Μόνο που τότε τους τελειώνουν οι σελίδες.

She... the beauty.

She said the beauty was deep
and I had to see with the heart.
She said the beauty was hidden
and I had to search.

She said I was blind.
She was the beauty.
And I am blind.

I cannot see the beauty
She helped me a lot.
She made me see.
The light.
The truth.
Deep inside my heart.

My beauty was the ugliest thing while hers was everything.
She was the beauty...

The Sun was born, so it shall die... So only shadows comfort me.

Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι το βράδυ και σκέφτομαι την μέρα που πέρασε. Τι έκανα λάθος τι δεν μου άρεσε τι ήταν όμορφο. Μα γιατί να τα σκέφτομαι? Υπάρχει κανένας λόγος? Βασίζεται κάπου αυτή η μανία? Αυτό το πάθος για βασανισμό του εαυτού μου? Πολύ σκέφτομαι. Υπερβολικά σκέφτομαι. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Οι καλλιτέχνες γράφουν αξιόλογα πράγματα μόνο όταν είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένοι λένε. Έχω αυτήν την τάση για επανάσταση. Την τάση να σηκώνω πρώτη την σημαία ενάντια στο κατεστημένο. Να φωνάζω στο πλήθος ακόμα και αν αυτό δεν είναι καν πρόθυμο να με ακούσει. Και θα είμαι εκεί να φωνάζω ακόμα και όταν θα είναι όλοι εναντίων μου. Ακόμα και όταν μείνω μόνη. Θα κουραστώ μα μόνο έτσι θα λέω πως επαναστάτησα. Πως μέχρι το τέλος έκανα αυτό που αγαπούσα. Ζωγράφισα το ρεαλιστικό πορτραίτο, το τοπίο που επιθυμούσα χωρίς καμβά. Έγινα εγώ το έργο. Μόνο εγώ μαζί με τα πινέλα μου.
Μέχρι τότε σιωπηλά.