A friend in need is a friend indeed.

Έχω μάθει πλέον πως να διαχωρίζω τις σχέσεις που έχω με τον περισσότερο κόσμο.

Δεν διαχωρίζονται σε γνωστοί φίλοι και κολλητοί μα σε γνωστοί, άτομα που συμπαθώ και φίλοι.

Ο κολλητός μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός ατόμου που περνάει τον περισσότερο χρόνο μαζί σου μα όχι και απαραίτητα του φίλου σου.

Για αρχή μπορώ να πω πως δε ξέρω αν όντως έχω φίλους η όχι απλά θέλω να πιστεύω πως έχω κάποια άτομα στα οποία μπορώ να "στηρίζομαι" και να τα θεωρώ φίλους. Ίσως να παραμένουν στο άκουσμα μόνο.

Τα άτομα στα οποία έχω ανοιχτεί και έχω μιλήσει ελεύθερα για διάφορα θέματα ξέρουν ότι τα εμπιστεύομαι.
Όταν μερικοί σου δείχνουν ενδιαφέρον δεν έχεις απλά να τους δώσεις μια ευκαιρία και να τους εμπιστευτείς, προσπαθώ απλά να αποφεύγω όσο το δυνατόν γίνεται μεγάλες απογοητεύσεις γιατί μου παίρνει χρόνο να προχωρήσω μετά από τέτοια συμβάντα...

Εξάλλου άμα δεν πάθεις πώς θα μάθεις όπως λένε και οι μεγάλοι για τα μικρά παιδιά όταν πέφτουν κάτω και βάζουν τα κλάματα επειδή έχουν ανοίξει τα πόδια ή τα χέρια τους σαν γαρίφαλα. 

Μην δηλώνεις φίλος όμως ρε αδερφέ όταν δεν σε νοιάζει αν ζω ή ψοφάω που λέει και ο λόγος και τυχαίνει να με βλέπεις μια φορά το μήνα στο δρόμο και δεν ξέρεις ούτε το 1/10 του χαρακτήρα μου!

Έχω βαρεθεί πια να βλέπω μεγάλες έννοιες να κατακρεουργούνται με τέτοιο τρόπο. Γιατί σε μερικά θέματα δεν υπάρχει το ενδιάμεσο, ή είσαι ή δεν είσαι.

If only...

Μακάρι να είχα κάτι το ασυνήθιστο... 

μα δυστυχώς είμαι και εγώ ένας σωρός από χίλια κομμάτια πεταμένα στο πάτωμα, περιμένοντας από κάποιον να τα μαζέψει προτού χαθούν.

Έτσι και αλλιώς δεν με νοιάζει που η "τελειότητα" δεν είναι κάτι που κατέχω... σε σύγκριση με άλλους είμαι ο εαυτός μου και όχι μια αυταπάτη σαν τα περισσότερα πλαστικά πρόσωπα πίσω από γυάλινες βιτρίνες..

Είναι πολλά αυτά που θα 'θελα να πω...

Για άλλη μια φορά στέκομαι μπροστά από μια οθόνη γράφοντας λοιπόν τα συμπεράσματα που ήδη έχω βγάλει εδώ και καιρό...
Και για άλλη μια φορά σκέφτομαι το πόσο απότομα έρχονται όλα στη ζωή, το ένα μετά το άλλο. Όχι απλά δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα αλλά σου κόβεται κ ολας. 
Γιατί με αυτά που αντικρίζεις και σου συμβαίνουν μπαίνεις στην διαδικασία να σκεφτείς "Τι στο διάολο κάνω τώρα εγώ εδώ" ή "ποιος είμαι.."
Προσπαθείς να είσαι καλός και στην προσπάθεια σε πατάνε αντί να σε εκτιμάνε.


Ναι σε εσένα μιλάω.


Δυστυχώς λοιπόν, στον κόσμο που ζούμε είναι δεδομένο πως πάντα θα δίνουμε τα πάντα και θα παίρνουμε το τίποτα (θα μπορούσα να το εκφράσω αλλιώς αλλά θα ήταν απρεπές). Έχω το κάθε δικαίωμα να το λέω αυτό από όλες τις απόψεις. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να το κατανοήσει καθώς όλοι πάνω κάτω το έχουν ζήσει..
Βλέπεις, όσο και να προσπαθείς απ'ότι φαίνεται δεν θα δικαιωθείς ποτέ. Τουλάχιστον αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα.
Θα συνεχίζουν να σε πατάνε όλοι για το συμφέρον τους, δίχως να νοιάζονται για το τι θυσίασες για αυτούς και το πόσο νοιαζόσουν μέχρι να σε πουλήσουν και να σε πετάξουν έτσι απλά σαν κούκλα που την βαρέθηκαν. Και επειδή σε σχέση με άλλα άτομα ξέρω να αγαπάω δεν αναζητώ τρόπους για να εκδικηθώ κανέναν, και δεν μιλάω για συγκεκριμένα άτομα. Από την άλλη άμα το πάρουμε με την λογική,πολύ απλά μερικές φορές δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε τόσο με κάτι που δεν αξίζει πλέον την προσοχή μας. Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα για να ανησυχεί κανείς στις μέρες μας και να κάνει την ζωή του δύσκολη. Διότι μέσα στα άτομα που έρχονται παίρνουν κάτι από εμάς και φεύγουν θα έρθουν και κάποια που θα μείνουν, και θα εκτιμήσουν ότι όμορφο και πολύτιμο έχουμε και τους δίνουμε.
Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου... Δεν κρατώ καμία κακία ποτέ και για κανέναν...
Πολύ απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να επιστρέφουμε στην πραγματικότητα γιατί κακά τα ψέματα, ωραίος ο κόσμος των ονείρων μα όχι τόσο αληθινός όσο θα θέλαμε να είναι.
Η ζωή δεν είναι ένα όνειρο παρά ένας ατελείωτος εφιάλτης γεμάτος δυσκολίες. Δεν σου δίνεται δεύτερη ευκαιρία για το τίποτα σε οτιδήποτε... γιατί να δώσω εγώ λοιπόν σε άτομα που δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τους να πουν ούτε ένα συγνώμη (αν και με ένα συγνώμη δεν επιδιορθώνεται και τίποτα). Παρόλα αυτά εγώ θα είμαι εδώ σε ότι με χρειάζονται γιατί όσοι κέρδισαν κάτι από εμένα κρατάνε ένα κομμάτι μου μέσα τους.
Γι'αυτό προσοχή προτού καταστρέψεις την ζωή κάποιου. Ίσως να βρίσκεσαι μέσα στην καρδιά την οποία πρόκειται να κάνεις θρύψαλα.
Είναι πολύ κακό πράγμα ο εγωισμός.


Το πιο παράξενο με την ζωή είναι πως είναι τόσο απρόβλεπτη που ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Μπορεί από στιγμή σε στιγμή όλα να αλλάξουν, να υπάρχουν τρομερές ανατροπές σε όλο το σενάριο. 
Το θέμα όμως δεν είναι πως έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος, αλλά το πώς την ζεις. Γι'αυτό τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω. 


Και ας μην ξεχνάνε μερικοί αυτά που κερδίσανε από τα άτομα που πίσω αφήσανε.
Γιατί τα άτομα αυτά που αφήσανε άσχημα τα λυγίσανε ενώ τους δώσανε πολλά.
Κάτι από αυτά κερδίσανε κ ας μην το παραδέχονται. 
Εγώ πάντως δεν μετανιώνω για τίποτα.

Παιχνίδια του μυαλού.

Τι μπορεί να δει κάποιος στον ύπνο του... πραγματικά πολλά όνειρα μπορούν να σε σοκάρουν αλλά είναι πολύ περίεργο το ότι πολύς κόσμος βλέπει αυτόν τον καιρό καταστροφές στον ύπνο του.

Ήμουν λέει στην κουζίνα και ετοιμαζόμασταν να φάμε οικογενειακώς. Ένα περίεργο και παλιό φωτιστικό κρεμόταν από το ταβάνι. Μπήκα στον πειρασμό να ρωτήσω τι ήταν και γιατί είναι τόσο μαύρο σαν καμένο και ξεχασμένο.

Η γιαγιά μου απάντησε λέγοντας πως ήταν κρεματόρια από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ξαφνικά το σκηνικό άλλαξε και βρέθηκα να κάθομαι δίπλα από ένα περίπτερο στη Γερμανία σε μια εκπαιδευτική εκδρομή που είχε οργανώσει το σχολείο μου. Κρατώντας μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι κοίταξα γύρω μου και εντόπισα κάποια πρόσωπα συμμαθητών μου. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να με ελέγξω. Ένα αίσθημα τρόμου με κυρίευε καθώς στεκόμουν δίπλα από αυτά τα πράγματα που έμοιαζαν πολύ με το φωτιστικό της κουζίνας. Τα φλας των φωτογραφικών μηχανών έκαναν το μέρος να μοιάζει με αξιοθέατο και φώτιζαν παραμικρές φρικιαστικές λεπτομέρειες και σημάδια επάνω τους. 

Για μια στιγμή με έπιασε ένα ρίγος... Όλοι οι γνωστοί μου είχαν εξαφανιστεί από κοντά μου... άρχισα να τρέμω από φόβο και δυνατές κραυγές ανθρώπων με έκαναν να γονατίσω κάτω κλείνοντας τα μάτια μου. Προσευχήθηκα. Όταν τα άνοιξα η μηχανή είχε μετατραπεί σε όπλο. Πήρα το όπλο το γύρισα προς το μέρος μου και ξαναέκλεισα τα μάτια μου.

Μετά βρέθηκα και πάλι στην κουζίνα σαν να τα είχα ξεχάσει όλα τρώγοντας ένα τοστ και έχοντας μπουκώσει από το πολύ φαγητό. Είχα βουρκώσει από το κλάμα καθώς έτρωγα. Πρόσεξα πως το φωτιστικό έλειπε. 

Έπειτα ξύπνησα κατατρομαγμένη με βαρύ στομαχόπονο και λαχανιασμένη. 

Όλα ήταν τόσο αληθινά...

Into Madness.

Η φρικτή μου κατάσταση χειροτερεύει καθώς δεν γνωρίζω καν πως νιώθω αυτόν τον καιρό. Τα συναισθήματα μου αλλάζουν συνεχώς δίχως να έχουν μια πορεία σταθερή και ψάχνω για όλα αφορμές...
Ναι ξέρω τουλάχιστον η περίοδος των εξετάσεων τελείωσε αν και δε ξέρω πιστεύω πως και πάλι έχω να περάσω πιεστικό καλοκαίρι όσο μεγάλη προσπάθεια και αν κάνω φέτος για να χαλαρώσω και να ξεχαστώ από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ίσως οι δαίμονες του μυαλού μου να είναι αρκετά μόνοι τους που να μην με αφήνουν πλέον σε ησυχία, ίσως εγώ είμαι λίγο πολύ απαισιόδοξη για να δεχτώ το ότι επιτέλους δε θα χρειάζεται να έχω κάτι στο μυαλό μου αν και σίγουρα θα έχω αφού με ξέρω...
Ναι γιαυτό εξάλλου και τα περισσότερα κείμενα που γράφω είναι παρόμοια το ένα με το άλλο...
Και φυσικά ακόμα και το γεγονός ότι κάθομαι ορισμένες φορές και μιλάω μόνη μου είναι και αυτό ένα σημάδι ένδειξης πως ή έχω αρχίσει και τα "παίζω" ή απλά δίνω απαντήσεις (ή τουλάχιστον προσπαθώ) σε ρητορικές ερωτήσεις του εαυτού μου. Ναι, ξέρω χαίρω πολύ τώρα γίνομαι πολύ κατατοπιστική αλλά είναι η αλήθεια... 
Από την άλλη πλευρά έχω κάνει τη νύχτα μέρα πλέον αφού τα βράδια δεν κοιμάμαι λόγω υπερέντασης κατευθείαν βγαίνω το πρωί έξω κ μετά κοιμάμαι μέχρι τις 8-9 το βράδυ όπου κ εκείνη την ώρα αποφασίζω να βγω για να πάρω αέρα. Ως συνήθως το καλοκαίρι θα υπάρξουν ατελείωτα βράδια καψίματος μέσα στο σπίτι μπροστά από μια οθόνη ηλεκτρονικού υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ανούσια κείμενα σαν και αυτό καλή ώρα και αυτό για όσο φυσικά (και αν) τύχει να λείπει όλη η παρέα, αλλιώς την μέρα θα την περνάω όσο μπορώ έξω όσο και αν μου καίει εγκεφαλικά κύτταρα αυτή η καλοκαιρινή αρρωστημένη νταλα ήλιου!


Αυτό που πραγματικά ονειρεύομαι είναι νύχτες με ξάστερο ουρανό με αστέρια και φεγγάρι, μουσική, δάσος, θάλασσα, αμέτρητες παγωμένες κοκα-κόλες και κατάλληλη παρέα... πραγματικά δεν θέλω τίποτα παραπάνω το καλοκαίρι αυτό...
Πιστεύω πως ακόμα και ο ήχος του παφλασμού που κάνει το κύμα της θάλασσας από μόνο του την νύχτα με ελαφρό δροσερό αεράκι θα έκανε την δουλειά του και θα ήταν ότι χρειάζεται για να ηρεμήσει κάποιος από τις ψυχοφθόρες καταστάσεις που πέρασε...
Ζητάω πολλά ναι, αλλά ποτέ δε ξέρεις... 


Καλό καλοκαίρι.

What goes around, comes around...

Τελικά όντως δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για κάτι.
Ότι έρχεται φεύγει με τον ίδιο τρόπο που ήρθε.
Δεν μπορείς ποτέ να βασίζεσαι σε κάτι που απλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να χάσεις...
Τελικά μήπως όλα είναι απλά ένας τρόπος για να μαζέψουμε αναμνήσεις?
Μήπως η ζωή είναι μια συλλογή εμπειριών, ένα μάθημα για κάτι που πρόκειται να συμβεί μετά...?
Μήπως ζούμε σε μια ταινία και είμαστε εμείς οι ηθοποιοί...?
Το θετικό μετά από δύσκολες καταστάσεις που περνάμε είναι πως μαθαίνουμε κομμάτια του χαρακτήρα μας που δεν τα γνωρίζαμε καν...
Βλέπω ανθρώπους που έχουν τα πάντα δίχως να το ξέρουν και θρηνούν για κάτι που δεν έχουν μα και που ούτε καν χρειάζονται...
Έτσι γίνεται πάντα διότι μόνο όταν χάσεις κάτι το καταλαβαίνεις...
Καλά είμαι. Έχω άτομα που με αγαπάνε.
Για εσένα ανησυχώ μονάχα, τι θα απογίνεις και άμα είσαι καλά..
Όσο για μένα... καιρός να ζωγραφίσω τον κόσμο μου όπως εγώ τον ονειρεύομαι...
Να σταματήσω το μαύρο χρώμα που οι άλλοι του έχουν δώσει και να βάλω μέσα δικά μου φωτεινά χρώματα...
Θα είσαι ευπρόσδεκτος να μείνεις εκεί άμα θέλεις... αλλά όχι να μου τον αλλάξεις...
Κανένας δεν θα μπορεί να μου τον αλλάξει...

Παράνοια.

Με μισώ όταν γράφω κάπως έτσι αλλά.. ας είναι...

Φρικάρω. Τα βλέπω όλα να αλλάζουν κι εμένα μαζί. Τίποτα απ' όσα ήξερα ήταν αλήθεια. Τίποτα απ' όσα ήξερα δεν είναι το ίδιο. Καλύτερα να μην ξέρω τίποτα. Εσείς που "μ' αγαπήσατε και μ' αγαπάτε" δεν είστε εσείς αυτοί που γνώρισα... ή μήπως δεν σας γνώρισα ποτέ..? Καλύτερα να αρχίσω να με καταστρέφω προτού το κάνει ο χρόνος ή ακόμα χειρότερα κι εσείς οι ίδιοι. Μακάρι να μην καταλάβαινα όλα τα ψέματα που μου πουλάτε! Μακάρι όλα να ήταν όπως πριν... αλλά τίποτα... τίποτα δεν θα είναι όπως πριν... Βαρέθηκα να ακολουθώ το κύμα. Βαρέθηκα εσάς... Βαρέθηκα να είμαι ανεκτική και πάλι να είμαι η λάθος. Βαρέθηκα την απομόνωση και την αποξένωση. Τα όνειρα παραμένουν όνειρα και οι εφιάλτες μεγαλώνουν, παίρνουν εφιαλτικές διαστάσεις. Αν δεν αντέχω τον εφιάλτη πώς θα αντέξω την πραγματικότητα..? Καλύτερα να δώσω ένα τέλος.

Καλύτερα να φύγω...
Δε θα με ψάξεις και δε θα σου λείψω...
μα μακάρι να μπορούσα να τα αφήσω όλα πίσω...

Δεν μπορώ ούτε να μείνω μα ούτε να προχωρήσω...

Πονάω όταν αντικρίζω την πραγματικότητα. Η αναπνοή είναι επώδυνη. η ζωή ακόμα περισσότερο. Γιατί να ζήσω μέσα στο ψέμα?... Τόση ειρωνεία... Ιδικά όταν γνωρίζω την αλήθεια.

Κάνε με κομμάτια. Είμαι ήδη σπασμένη.

Στην άκρη του γκρεμού σε καθηλώνουν τα λόγια ενός τρελού...

Γιατί με κοιτάς έτσι? Δεν έχεις ξαναδεί ζωντανό νεκρό? Μην φοβάσαι, δεν θα σε φάω. Είμαι εδώ για να σε σώσω. Με βλέπεις στην μέση του πουθενά στην άκρη του γκρεμού. Ε και? Καλά να πάθω. Είμαι εδώ από δικά μου λάθη αλλά και από κατορθώματα άλλων, γιαυτό άκουσε με.
Είσαι εκεί... μετά από όσα πέρασες... και όμως αυτό δε σε κάνει ζωντανό... οι πληγές δεν κλείνουν όσο και αν τις καλύπτεις... ένα γυάλινο βάζο άν πέσει κάτω θα σπάσει και ακόμα κ αν το κολλήσεις οι ρογμές του θα είναι για πάντα εκεί... Έτσι και η ψυχή σου... Κλεισμένη σε ένα κελί μετά από όλα όσα υπέστει... Πιστεύεις πως το να ζείς σε έναν κόσμο μισός είναι αρκετό όμως δεν είναι... αυτό είναι που σε σκοτώνει... αυτό...
Κάθε λάθος σου σε καταδικάζει... δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν... έτσι έμαθες... έτσι σου μάθαν οι άλλοι... και έτσι αναγκάστηκες να μάθεις...
Μπορεί να έχεις τα πάντα μα κάποια στιγμή όλα καταρρέουν... Ποτέ δεν είναι νωρίς και ποτέ δεν είναι αργά... από στιγμή σε στιγμή μπορεί να χάσεις ότι πιο πολύτιμο έχεις... Ίσως οι άλλοι να ζούνε για να σε τρώνε... ίσως.. κάποια μέρα να καταλάβεις.. μακάρι να μην μεγαλώναμε ποτέ. Ότι πιο πολύτιμο στον κόσμο είναι η παιδική αγνότητα διότι μόνο τότε μπορεί ένας άνθρωπος να χαμογελά δίχως ενοχές για το οτιδήποτε.. μονάχα τότε μπορεί να είναι κάποιος ευτυχισμένος... μακάρι... μακάρι να μην καταλάβαινα ποτέ το τι εστί η ζωή. Αχ, Κατάρα σε αυτούς που σε εκπαιδεύουν, που σε φέρνουν στην θέση να αντικρίσεις την πραγματικότητα για να μπορείς να δείς με τα μάτια σου την φρίκη. Μα ναι.. αν δε το κάναν όμως και πάλι θα ήσουν ένα κομμάτι από το φαΐ τους. Διότι δεν θα γνώριζες απολύτος τίποτα γίνοντας ένα παρασυρόμενο άτομο στο δικό τους χάος. Συμπέρασμα... η αγνότητα δεν έχει θέση σε αυτόν τον κόσμο... και ακόμα κ αν έχει, τότε έχει ημερομηνία λήξης.
Γιατί ίσως εσυ να έχεις τα πάντα... το ξέρεις, δεν το ξέρεις... θα πρέπει να το βάλλεις καλά στο μυαλό σου πως...
τιποτα δεν είναι για πάντα... γιαυτό αγάπα..ζήσε..γέλα..
Μερικά αξίζουν... και αυτό οφείλεται σε εσένα...
Γιατί ακόμα και εσύ να προστατεύεις αυτά που αγαπάς μπορεί κάποιος άλλος να είναι αρκετά έξυπνος για να σου τα πάρει. Αλλά όχι. Δεν έιναι κανένας ικανός να μου πάρει την ζωή μου. όχι δεν θα συμβεί αυτό. πρωτού όλα τελειώσουν ένα μόνο θα σου πώ. Στην καρδιά σου είναι το παρελθόν, στα χέρια σου είναι το παρόν και στα μάτια σου το μέλλον. Τώρα θα σκέφτεσαι... ένας τρελός είναι.. μα όχι. Τρελός γίνεσαι.. δεν γεννιέσαι. Τα μεγάλα διαστήματα λογικής με έκαναν παράλογο και τρελό. Και αφού δεν είμαι παιδί, δεν μπορώ να ζήσω με αγνότητα. Αφού τα παιδικά μου χρόνια μου τα φάγανε, τώρα τρώνε εμένα. Μα όχι... δεν θα τους γίνω γεύμα..
Εχουν τα πάντα και παρόλα αυτά με καταστρέψαν. Όλοι τους. Δεν έχω κανέναν.. και είσαι ο μόνος που με ακούς. Βάλτα καλά μέσα στον νού σου. Καταστροφές μεγάλες προβλέποντε σαυτόν τον κόσμο που από το κακό βαδίζει προς το χειρότερο... Και στις μεγάλες σου στιγμές ευτυχίας, πέρνα από τον τάφο μου να μου αφήσεις λουλούδια. Γιατί ένας ζωντανός νεκρός δεν μπορεί να ζεί, παρά να πεθαίνει. Επειδή όλοι για νεκρό τον έχουν. Και εκεί που βρέθηκε για μένα κάποιος να αγαπώ... να μου τα δώσει όλα και να αρχίσω να ζώ... εκεί που η ευτυχία μου μεγάλωνε και από τον πάτο έφτασα στην κορυφή... τότε όλα τέλειωσαν σαν την είδα να πέφτει... Έχασα τα πάντα. Και ποτέ δεν θα τα πάρω πίσω. Μα ποιός να ακούσει έναν τρελό...? Έκλαιγα... τα δάκρυά μου σχημάτιζαν ρυάκια ένα σορό... μα ποιός να κοιτάξει κατάματα έναν τρελό...? Μόλις το έκανες. Και αφού φύγεις από εδώ... ξέχνα τα πάντα...όπως θα κάνω τώρα και εγώ. Όπως κάναν όλοι... Όπως ζούνε έτσι όπως ζούνε... σαν εμένα. τρελοί, μισοί ανθρωποι, ελπίζοντας ώσπου να χάσουν την κάθε ελπίδα...

Ο κόσμος των συναισθημάτων.

Όταν κανείς δεν σε καταλαβαίνει, όταν η δυστυχία σου κορυφώνεται στα ύψη, όταν δεν υπάρχει κανένας να σε ακούσει την στιγμή που οι κραυγές σου ηχούν τριγύρω...τότε είσαι ικανός για όλα.

Πιστεύω πως η δυστυχία είναι πολύ πιο δυνατό συναίσθημα από την χαρά διότι είναι ικανό να σε κάνει να έρθεις σε θέση να κάνεις πράγματα τα οποία δεν είχες διανοηθεί εσύ ο ίδιος να κάνεις όσο ήσουν ευτυχισμένος. Ωστόσο βλάπτει τόσο την ψυχολογία όσο και την συμπεριφορά φέρνοντας σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του ατόμου. Κάποιος που έχει βιώσει περισσότερη δυστυχία από άλλους έχει μάθει να επιβιώνει στις πιο δύσκολες καταστάσεις περισσότερο από κάποιον που δεν έχει βιώσει πολύ πόνο και θλίψη.

Κάθε άνθρωπος έχει προβλήματα στον κόσμο γιαυτό πρέπει όλοι να είμαστε σωστοί απέναντι στους άλλους διότι ο καθένας έχει κάτι κρυφό μέσα στην ψυχή του και επίσης από τον καθένα μπορούμε να μάθουμε και κάτι διαφορετικό. Εξάλλου ο σκοπός είναι να μαθαίνουμε όχι μόνο από τα δικά μας λάθη αλλά και από τα λάθη των άλλων. Η ζωή δεν είναι ένα όνειρο. Εμείς την κάνουμε βιώνοντας μέσα από δυσκολίες όμορφες καταστάσεις οι οποίες μας σώζουν ψυχικά. Από την άλλη πρέπει να κατανοήσουμε την ευτυχία και την δυστυχία και να μην μας κυριεύει η αχαριστία όταν θεωρούμε τον εαυτό μας δυστυχή για μικροπράγματα και δεν νιώθουμε ευτυχισμένοι με τα λίγα καλά που έχουμε. Εξάλλου αυτή είναι η ζωή. Το μόνο που αξίζει στον κόσμο είναι η αγάπη και το μόνο αξιοθαύμαστο πράγμα σε αυτόν είναι το να πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Μια εισαγωγή...

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τα απαλά ψυχρά χρώματα του χειμώνα, το κρύο και το αίσθημα της μελαγχολίας που σου προκαλεί το κάθε άγγιγμα ψιχάλας, το τσούξιμο στο πρόσωπο που φέρνει το κρύο αεράκι καθώς πέφτει πάνω σου, η ομορφιά που χάρη στα γκρίζα και μονότονα αυτά χρώματα σου προκαλεί την ανάγκη μιας ζεστής αγκαλιάς, το μυστήριο που κρύβει η ομίχλη τις κρύες νύχτες και τα υγρά πρωινά... Η μοναδική αυτή μυρωδιά του χειμώνα...