Songs of my soul..

 Δεν μπορώ να ακούω πλέον τα τραγούδια που με κάνανε να κλαίω παλιά.
Πάντα συνδύαζα τραγούδια με καταστάσεις, με εποχές και με συναισθήματα.
Γι'αυτό το λόγο αγαπώ κάποια συγκεκριμένα τραγούδια υπερβολικά πολύ.
 ...Μα δεν μπορώ να ακούω πλέον πολλά από αυτά.
 ...Μα τα αγαπώ. Δεν πρόκειται να σταματήσω να τα ακούω ποτέ.
Ακόμα και όταν βάζω τα κλάματα με το που αρχίζει να παίζει η μουσική.
Κι όλα γυρίζουν ξαφνικά στο τώρα...
...Και όλα τελειώνουν όταν το κομμάτι σταματά να παίζει.

Όταν γνώρισα τον Έρωτα δεν ήταν τόσο ευγενικός.

Η παρουσία του με άγχωνε βλέπεις, με έκανε νευρική.

Δεν τον συμπαθούσα για να είμαι ειλικρινής.

Ήταν λες και ζούσε στον δικό του κόσμο. Λες και δεν τον καταλάβαινε κανένας.

Όλοι τον βλέπανε εχθρικά γιατί κατέστρεφε ψυχές. Κατέστρεφε τα πάντα.

Ότι πάσχιζε κάποιος να χτίσει αυτός το έριχνε κάτω για πλάκα αλύπητα.

Τοξότης ε; Το πρόβλεψα.

Και μαλώναμε συνέχεια.

Του άρεζε να χτυπάει πισώπλατα και εν ψυχρό μα με εμένα δεν είχε ταλέντο.

Βλέπεις δεν περνούσαν αυτά σε εμένα. Δεν μπορείς να σπάσεις κάτι τόσο σκληρό όσο η πέτρα.

Ότι κι αν κρύβει από κάτω αυτή η πέτρα τέλος πάντων.

Δεν μπορούσε να με πετύχει όσο κι αν προσπαθούσε.

Μια μέρα με παγίδεψε. Με έπιασε όταν δεν είχα τις άμυνες μου. Απροετοίμαστη.

Έπειτα μου έριξε και μετά θύμωσα και άρχισα να του φωνάζω.

Ποτέ μου δεν μου άρεζε να χάνω τον έλεγχο αν και γινόταν συχνά εκείνο τον καιρό.

Ειδικά όταν μου τον έπαιρναν από τα χέρια.

Με το ζόρι.

Μα είπα να δοκιμάσω. Οι άνθρωποι αλλάζουν πρόσωπο αν δεν τους δίνεις ευκαιρίες. Νιώθουν παγιδευμένοι και δεν ξέρουν πως να εκφραστούν.

Εξάλλου διαφυγή δεν υπήρχε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε.

Μιας και είχε φτερά αποφάσισα να πάω προς τον γκρεμό μαζί του. Και έτσι τον εμπιστεύτηκα.

Φυσικά γινόταν όλο και πιο καλός.

Άλλαξε, σταμάτησε να πληγώνει ανθρώπους. Κι εγώ το ίδιο.

Ο Έρωτας ήταν γλυκός κατα βάθος βλέπεις.

Μα ακόμα πιο γλυκός ήταν ο λόγος που τον έκανε γλυκό.

Η αγάπη.

Zείς?

Απαίσια όνειρα. Κοιμάσαι για να ηρεμήσεις από την καθημερινότητα και σε κυνηγάνε.

Πέφτεις πτώμα στο κρεβάτι σκέφτοντας. Μετά σε παίρνει ο ύπνος και αυτό. Χάνεσαι στο όνειρο.

Σε πλακώνει τις περισσότερες φορές, βλέπεις και ξυπνάς με ταραχή και ταχυπαλμία. Έτσι ακριβώς όπως είσαι όταν έχεις άγχος και υπερένταση κοιτώντας τον τοίχο επειδή σκέφτεσαι. Και μετά από λίγο τα ξεχνάς όλα. Υποτίθεται πως σταμάτησα να γράφω τα ίδια. Υποτίθεται πως σταμάτησα να σκέφτομαι τα ίδια. Να τα βλέπω... Ναι και όχι. Έρχονται αυτά σε αόρατη μορφή. Δεν τα αναγνωρίζεις.

Είναι το συναίσθημα που σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς ενώ νυστάζεις επειδή σκέφτεσαι ανούσια πράγματα που στην τελική τα σκέφτεσαι τζάμπα. Τη ζεις τη ζωή σου ή όχι? 

Στη ζωή σου μαθαίνουν πάντα να εξαρτάσαι από άλλους, από γιατρούς όταν δεν είσαι καλά, από δασκάλους για να "μορφωθείς", από θρησκεία για να είσαι στο "σωστό δρόμο"... ενώ στην πραγματικότητα το να εξαρτάσαι από τον εαυτό σου καλύπτει όλα τα παραπάνω. Και έτσι η ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου του οτι ο καθένας μπορεί να κάνει τα πάντα ελαττώνεται στο τι σου μαθαίνουν πως μπορείς να κάνεις από την πρώτη στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου. 

Γιατί κάτι τέτοιο δεν συμφέρει κανέναν.

"Eye" point of view.

Θεωρώ τα καστανά μάτια πιο όμορφα για πολλούς λόγους. Ο ένας είναι πως είναι υποτιμημένα. Ο άλλος επειδή κρύβουν περισσότερα μυστικά μέσα τους από αυτά που εντυπωσιάζουν αρχικά όπως τα ανοιχτόχρωμα τα οποία μετά βλέπεις πως είναι κοινά και μη ξεχωριστά. Επίσης, για να σε εντυπωσιάσουν θα πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερος λόγος από μία ανοιχτή απόχρωση (αν και πάντα παίζει ρόλο το σχήμα και όχι το χρώμα σαν χαρακτηριστικό.) Και τέλος η αντανάκλαση. Μπορείς να δεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό να αντανακλάται από μέσα τους μερικές φορές. Φυσικά δεν μπαίνω καν στον κόπο να σχολιάσω για τα διαφορετικά είδη make up που μπορείς να κάνεις σε ένα σκουρόχρωμο μάτι σε σχέση με ένα ανοιχτόχρωμο.

Και είναι που μετά σου λένε ελπίδες. Κράτα ελπίδες.
Βλέπεις η οικονομική κρίση χτυπάει και σε αυτές. Δεν έχουμε πολλές.
Καταραμένοι.
Μεγάλα λόγια, σκληρά. Στο άκουσμα εύκολα στην πράξη θηριώδες.
Προχώρα αλυσοδεμένος με 50 τόνους βάρους στην πλάτη.
Μέχρι να σπάσεις.

Let it rain.

Το τραγούδι της νυχτερινής βροχής είναι το πιο όμορφο απ'όλα.

Απλά αφέσου στην μαγεία του και αυτό θα σου τραγουδήσει γλυκά να κοιμηθείς.

Θα σου ψάλει νανούρισμα... Και θα σου ψιθυρίσει τα πιο γλυκά μυστικά.

Ακόμα και την ψυχή σου θα δροσίσει αν είσαι αρκετά δεμένος μαζί του.

Απλά άκουσε τον ήχο του και άσε το να σε ταξιδέψει...

...Απλά η πιο απολαυστική στιγμή όταν θέλεις να χαλαρώσεις μόνος στο δωμάτιο.

Kιβωτός Oνείρων ~ Aπόσπασμα.

-"...Συνηθισμένη κατάσταση μωρέ... Ξέρεις. Να ακούς το ίδιο τραγούδι για ώρες, Ώρες. Και να κοιτάς χαμένος. Είναι δύσκολος ο δρόμος της επιβίωσης. Άραγε τουλάχιστον οδηγεί στην ευτυχία;"
Σκέφτηκε για μια στιγμή και έπειτα σηκώθηκε από την καρέκλα.
Άνοιξε το παράθυρο και κοίταξε απ'έξω.
-"Είναι που δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια. Που κάθε βράδυ βλέπω τα ίδια όνειρα.. ααχ... όνειρα..
Μακάρι να ήταν όνειρα."
Και έπειτα της γράπωσε το χέρι και της είπε:
-"Εσύ ονειρεύεσαι; Θέλω να πω, ναι, ξέρω... όλοι μας ονειρευόμαστε. Μα ονειρεύεσαι ποτέ σου χωρίς κλειστά τα μάτια;"
- "Φυσικά..." του απάντησε με σοβαρό ύφος.

- "Τότε είσαι αυτό που χρειάζομαι."
Και της έκλεισε τα μάτια.
Έπειτα πιάνοντας της το χέρι την οδήγησε προς το παράθυρο.

-"Άνοιξέ τα." είπε. "Άνοιξε τα μάτια σου!"
Και ξαφνικά ο κόσμος έξω από το παράθυρο γέμισε χρώματα.
"Σ αρέσει;"
Σαν να μην πίστευε στα μάτια της. Χαμογέλασε κρυφά.
Σαν να δάκρυσε για ένα λεπτό.

-"Είναι πανέμορφα..." ψιθύρισε και τον αγκάλιασε σφιχτά.
-"Πάμε να φύγουμε. Μακριά από εδώ. Εκεί που δεν θα μας βρούνε. Εκεί που τα όνειρα δεν θα είναι έγκλημα. Πάμε μαζί!"
-"Είναι δύσκολο." του είπε ενώ χαμήλωσε το κεφάλι.
-"Θα το κάνουμε εμείς εύκολο. Θα είναι πιο εύκολο να ζούμε ένα όνειρο παρά να ονειρευόμαστε μια πραγματικότητα. Μαζί θα κάνουμε τα πάντα να μοιάζουν αληθινά."
-"Να μοιάζουν αληθινά..." επανέλαβε με χαμηλό τόνο και η φωνή της έμοιαζε σαν να πήγαζε από την χώρα της μιζέριας. Ελπίδα καμία..

Baby, maybe I am better when i am left alone, in the cold.

 Καταστροφική τελειομανία. Έτσι μου είπε και γέλασε.

Μα λένε πως μπορείς να αλλάξεις τα σημεία του χαρακτήρα σου που δεν σου αρέσουν αρκεί να προσπαθήσεις.

Ναι ίσως και να έχουν δίκιο. Πολλά από αυτά όλοι θέλουμε να τα αλλάξουμε.

Αλλά σίγουρα είναι αυτό που θέλουμε πραγματικά;

Και μετά σου λέει δεν έχεις μεγάλη αυτοεκτίμηση. Πάντα αυτό πίστευα μα όταν μου μπει στο μυαλό η ιδέα του οτι κάποιος μου παίρνει την θέση, ακόμα και αν δεν ισχύει, ξαφνικά γίνομαι νάρκισσος και προσπαθώ να βγω και από πάνω με αποτέλεσμα να γίνομαι ένα εγωιστικό τέρας.

Περίεργα κουσούρια.

Και ίσως μερικές φορές να έχω την τάση να διώχνω άτομα.. Άτομα τα οποία μερικές φορές δεν μου έχουν κάνει και κάτι απλά ξεκόβω για διάφορους άλλους λόγους.

Επειδή δεν αντέχω να έχω κοντά μου άτομα που δεν με καταλαβαίνουν.

Το θεωρώ ανώφελο. Και ας είναι ο άλλος και το καλύτερο παιδί, αν δεν με καταλαβαίνει δεν θα μπορέσω να κρατήσω επαφή. Θα βαρεθώ. 

Βαριέμαι τα άτομα που λειτουργούν πάνω σε στερεότυπα. Πάνω σε αξίες που μάθανε από την κοινωνία.

Βαριέμαι την αντικειμενικότητα και την θεωρώ ως κάτι μη υπαρκτό.

Η φύση του ανθρώπου δεν είναι τέλεια άρα δεν γίνεται να είναι και αλάνθαστη. Και φυσικά γιατί να είναι κάτι αντικειμενικό μόνο και μόνο επειδή βασίζεται στην μέση κοινή λογική - στην πλειοψηφία;

Εξάλλου όλοι οι διανοούμενοι άνθρωποι που έζησαν διάλεγαν τον άγνωστο δρόμο. Τον δρόμο τον αντίθετο από αυτόν που διαλέγουν όλοι. Και φυσικά όταν μιλάμε για δρόμο μιλάμε για απόψεις. Ιδέες.

Και γιατί να ακολουθώ το κοπάδι εξάλλου όταν είναι κατά των απόψεών μου; 

Όλα είναι λάθος. Και το επίπεδο νοημοσύνης των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό για να κατανοήσουν το ακατανόητο. Αλλά γιατί να το απορρίπτεις; Γιατί να κάνεις πράγματα που ο ίδιος δεν θεωρείς σωστά

μόνο και μόνο επειδή στο επιβάλλει κάποιος άλλος;

Η κοινωνία είναι άρρωστη.

Πραγματικά δεν νομίζω να διαφέρει και πολύ από ένα τσούρμο ζόμπι που δεν σκέφτονται και πράττουν σύμφωνα με αυτά που ακούνε.

Και προσπαθώ να ξεφύγω. Θα προσπαθώ μέχρι να τα καταφέρω.

Και ας μου πει όποιος θέλει πως είναι λάθος, εγώ ξέρω τι είναι σωστό για μένα.

Ξέρω τι θέλω. Και ξέρω και τι θα καταφέρω.

Ο μόνος δρόμος για τους διανοουμένους είναι ο δρόμος του Γκάντι. Ο δρόμος της μη συνεργασίας.

Αλβέρτος Αϊνστάιν, 1879-1955, Γερμανοεβραίος φυσικός

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.
Χαλίλ Γκιμπράν, 1883-1931, Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος



Δυο δρόμοι χώριζαν στο δάσος και εγώ πήρα το δρόμο τον λιγότερο ταξιδεμένο, και αυτό είναι που έκανε όλη τη διαφορά.
Robert Frost, 1874-1963, Αμερικανός ποιητής



Όταν κάποιος τραβάει το δικό του δρόμο, δεν κινδυνεύει να τον προσπεράσουν.
Marlon Brando, 1924-2004, Αμερικανός ηθοποιός



Οι άνθρωποι, ψάχνοντας την ευτυχία και την ολοκλήρωση, παίρνουν διαφορετικούς δρόμους. Επειδή δεν ακολουθούν το δρόμο που ακολουθείς εσύ, δεν σημαίνει ότι έχουν χαθεί.
H. Jackson Brown, Jr., Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας



Κάλλιο γλύστρα στο δρόμο το δικό σου παρά στο δρόμο του άλλου να ‘σαι ορθός.
Κωστής Παλαμάς, 1859-1943, Ποιητής



Πάρε το δρόμο που είναι αντίθετος από τον συνηθισμένο και σχεδόν πάντα θα κάνεις καλά.
Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 1712-1778, Γαλλοελβετός φιλόσοφος



Το ταξίδι για τις μεγάλες τιμές δεν περνάει από εύκολους δρόμους
Philip Sidney, 1554-1586, Άγγλος ποιητής & αυλικός



Μη ζητάς κατευθύνσεις από κάποιον που ξέρει. Θα σ’ εμποδίσει να περιπλανηθείς
Nachman, 1772-1810, Ραβίνος στη Μπρατισλάβα

Raining May.

Η εποχή αυτή που σε κάνει να κολλάς στο πάτωμα από την υγρασία και την κούραση, όλες οι αλλεργίες που προκαλούν τα πετούμενα φυτά με την γύρη και όμως αυτή η εποχή της αλλαγής. Μοιάζει σαν να αρχίζει εδώ η νέα εποχή. Κάθε χρόνο αυτό το συναίσθημα. Μοιάζει σαν να αρχίζει από εδώ ο χρόνος. 

Αυτά τα πρωινά που ενώ ζεσταίνεσαι ιδρωμένος ξαφνικά ένα ανοιξιάτικο αεράκι μπαίνει μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Και μετά αρχίζει να βρέχει. Και θέλεις να βγεις έξω. Να αρχίσεις να τρέχεις στους δρόμους γελώντας ενώ είσαι μούσκεμα και να τραγουδάς ακούγοντας τον κρότο που κάνει η βροχή καθώς πέφτει με δύναμη στο έδαφος, να χτυπιέσαι στα νερά και να ανοίγεις τα χέρια σου αγκαλιάζοντας την βροχή, τον κόσμο όλο γελώντας ενώ κλείνεις τα μάτια σου. Τώρα που οι ουρανοί ανοίγουν και πέφτουν τα δάκρυα των αγγέλων πάνω στο πρόσωπό σου. Δεν θυμίζουν σαν τα δικά σου? 

Μα μπορεί και να είναι.