And I think that i felt a tear running down my face again...

No, it's a river of tears...
Childhood memories.

God... I love it so much.

 Τόση ώρα ανέπαφο το σώμα κοιτάζει στο ταβάνι.
Άραγε πόση ώρα πέρασε? Τι ώρα να 'ναι?
Δεν έχω την δύναμη να κουνηθώ. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο βαριές σκέψεις, τις οποίες το σώμα μου δεν έχει την δύναμη να σηκώσει.
 Ή μήπως δεν θέλει?
Τα παντζούρια κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη και το τηλέφωνο κλειστό.
Θέλω ηρεμία, να μείνω μόνο με τον εαυτό μου για λίγο.
Και πάντα αυτή η επίμονη φωνή που καλεί μέσα στο κεφάλι μου.
Συνεχώς προσπαθεί να με κάνει πλύση εγκεφάλου. Να νοθεύσει τα πάντα.
Προκαλεί υποβάθμιση.

Το τηλέφωνο χτύπησε, μα εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ.
Απλά συνεχίζω να κοιτάζω πάνω.
Ο πόλεμος στο μυαλό μου συνεχίζεται.
Ίσως να ακούσω τον εαυτό μου? Να τον εμπιστευτώ?
Όχι, όχι. Κάθε φορά που πέφτω και καταφέρνω να σηκωθώ με τραβάει κάτω.
Με κούρασε. Κολλάω, πάντα χρειάζομαι βοήθεια για να πάρω ανάσα.
Τα μάτια μου βουρκώνουν.

                                                          Σταμάτα σε παρακαλώ σταμάτα.

Ίσως πρέπει να σε κάνω να σταματήσεις.
Όχι μη, αυτό θα πονέσει. Όχι μόνο εσένα μα και άλλους.

Κανένα κουράγιο για να κουνηθείς. Το ταβάνι αρχίζει και γυρίζει. Μετά νομίζεις πως θα σε πλακώσει.
Και ενώ όλοι σου λένε το αντίθετο από αυτό που σου λέει η φωνή εσύ συνεχίζεις την μουρμούρα και την γκρίνια. Το μαξιλάρι πιο βρεγμένο πεθαίνει.
Και πάλι κλαις. Μια ζωή κλάψας ήσουν. Δεν έκανες και τίποτα σωστό ποτέ. Όλοι επιτυχημένοι και εσύ ένα τεμπελόσκυλο που το μόνο που κάνεις είναι να κλαίγεσαι.




ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

Καταραμένη. Είσαι μια φωνή και τίποτα παραπάνω. Είμαι πολλά περισσότερα από εσένα.
Σταμάτα να τα κάνεις όλα μαντάρα για ΜΙΑ φορά.
Για μια φορά να είσαι ευχαριστημένη που όλα είναι εντάξει.





 Και το τηλέφωνο χτυπάει. Και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της φωνής.
Νόμιζα πως θα πνιγώ και πάλι...

Ανακαλύπτοντας γνωρίζεις.

Δεν μου αρέσει να γνωρίζω πολύ κόσμο πλέον.
Δεν είναι του στυλ μου. Προτιμώ να μένω στα ίδια άτομα.
Ποτέ δεν μου άρεζε να αφήνω κάτι στην μέση έτσι κ αλλιώς.
Έτσι, γιατί να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους εφόσον ποτέ δεν θα ανακαλύψω τελείως αυτούς που ήδη ξέρω?

Αντικοινωνικός. Τα επίθετα βγαίνουν εύκολα πολύ.



Μα από το να γνωρίζω ανθρώπους προτιμώ να τους ανακαλύπτω...

Το να ανακαλύπτει κανείς είναι πλέον υπό εξαφάνιση. Οι άνθρωποι προτιμούν τα έτοιμα και τα εύκολα πράγματα. Τα μη χρονοβόρα.
Η γνωριμία είναι κάτι επιφανειακό. Γνωρίζω πως υπάρχουν άλλοι πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα όμως ποτέ δεν τους επισκέφτηκα. Γνωρίζω πως κάτι είναι ωραίο εκ πρώτης όψεως - όπως θα έλεγε και κάποιος άλλος. Μα ο μόνος τρόπος του να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον και κάτι είναι να το ανακαλύψεις.

Και αν το ανακαλύψεις θα έχεις γνωρίσει ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να προσπαθήσει να κάνει.

.... Γυρνώντας του είπε πως θα του έδινε ότι επιθυμούσε αν αυτός την αγαπούσε.

Και αυτός της είπε πως καμία δεν μπορεί να πάρει την θέση εκείνης... Μα έφυγε τώρα. Δεν υπάρχει πια. Χάθηκε στα ουράνια.

 Αυτή του επανέλαβε πως θα του έδινε τα πάντα αν αυτός της χάριζε την νύχτα εκείνη.

Έπειτα του ζήτησε να κλείσει τα μάτια να του τραγουδήσει γλυκά. 

Και η νύχτα ήταν δική τους, μόνο που τα μάγια ήταν φτιαχτά. Αφού στη θέση της εκείνη υπήρχε. Η μορφή της, η ψυχή της αν όχι εκείνη. Αφού ζούσε για πάντα μέσα του.

Της έδωσε το σώμα μα όχι την καρδιά...

Γνωστοί ποιητές εναντίων αγνώστων.

Τα άσχετα των "αρίστων" αριστουργήματα...
                                               Τα αριστουργήματα των "ασχέτων" άσχετα.

It's called irony for one more time.

Ο μαρκαδόρος και η σφαίρα.

Άλλοι άνθρωποι αναζητούν τον μαρκαδόρο και άλλοι τη σφαίρα.
Κατα την διάρκεια της ζωής σου έχεις χρόνο και για τα δύο.
Αυτό που μετράει πάντα είναι η σειρά που αποφασίζεις να τα δώσεις.
Μερικοί αρχίζουν από τον μαρκαδόρο. Ο εύκολος τρόπος. Σβήνουν καταστάσεις, άτομα και διαγράφουν με ευκολία ότι δεν θέλουν από την ζωή τους. Έπειτα αν ξεμείνουν από μελάνι την θέση παίρνει η σφαίρα. Ο μαρκαδόρος όταν τελειώνει ζητάς την σφαίρα η οποία μπορεί να σε προμηθεύσει με μελάνι άλλου είδους, πιο μακάβριο. Και πιο πολύτιμο.
Άλλοι πάλι αποφασίζουν να αρχίσουν από την σφαίρα για να μην φτάσουν ποτέ στο σημείο που τελειώνει ο μαρκαδόρος. Μόνο που τότε τους τελειώνουν οι σελίδες.

She... the beauty.

She said the beauty was deep
and I had to see with the heart.
She said the beauty was hidden
and I had to search.

She said I was blind.
She was the beauty.
And I am blind.

I cannot see the beauty
She helped me a lot.
She made me see.
The light.
The truth.
Deep inside my heart.

My beauty was the ugliest thing while hers was everything.
She was the beauty...

The Sun was born, so it shall die... So only shadows comfort me.

Κάθομαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι το βράδυ και σκέφτομαι την μέρα που πέρασε. Τι έκανα λάθος τι δεν μου άρεσε τι ήταν όμορφο. Μα γιατί να τα σκέφτομαι? Υπάρχει κανένας λόγος? Βασίζεται κάπου αυτή η μανία? Αυτό το πάθος για βασανισμό του εαυτού μου? Πολύ σκέφτομαι. Υπερβολικά σκέφτομαι. Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι. Οι καλλιτέχνες γράφουν αξιόλογα πράγματα μόνο όταν είναι συναισθηματικά υπερφορτισμένοι λένε. Έχω αυτήν την τάση για επανάσταση. Την τάση να σηκώνω πρώτη την σημαία ενάντια στο κατεστημένο. Να φωνάζω στο πλήθος ακόμα και αν αυτό δεν είναι καν πρόθυμο να με ακούσει. Και θα είμαι εκεί να φωνάζω ακόμα και όταν θα είναι όλοι εναντίων μου. Ακόμα και όταν μείνω μόνη. Θα κουραστώ μα μόνο έτσι θα λέω πως επαναστάτησα. Πως μέχρι το τέλος έκανα αυτό που αγαπούσα. Ζωγράφισα το ρεαλιστικό πορτραίτο, το τοπίο που επιθυμούσα χωρίς καμβά. Έγινα εγώ το έργο. Μόνο εγώ μαζί με τα πινέλα μου.
Μέχρι τότε σιωπηλά.

Songs of my soul..

 Δεν μπορώ να ακούω πλέον τα τραγούδια που με κάνανε να κλαίω παλιά.
Πάντα συνδύαζα τραγούδια με καταστάσεις, με εποχές και με συναισθήματα.
Γι'αυτό το λόγο αγαπώ κάποια συγκεκριμένα τραγούδια υπερβολικά πολύ.
 ...Μα δεν μπορώ να ακούω πλέον πολλά από αυτά.
 ...Μα τα αγαπώ. Δεν πρόκειται να σταματήσω να τα ακούω ποτέ.
Ακόμα και όταν βάζω τα κλάματα με το που αρχίζει να παίζει η μουσική.
Κι όλα γυρίζουν ξαφνικά στο τώρα...
...Και όλα τελειώνουν όταν το κομμάτι σταματά να παίζει.

Όταν γνώρισα τον Έρωτα δεν ήταν τόσο ευγενικός.

Η παρουσία του με άγχωνε βλέπεις, με έκανε νευρική.

Δεν τον συμπαθούσα για να είμαι ειλικρινής.

Ήταν λες και ζούσε στον δικό του κόσμο. Λες και δεν τον καταλάβαινε κανένας.

Όλοι τον βλέπανε εχθρικά γιατί κατέστρεφε ψυχές. Κατέστρεφε τα πάντα.

Ότι πάσχιζε κάποιος να χτίσει αυτός το έριχνε κάτω για πλάκα αλύπητα.

Τοξότης ε; Το πρόβλεψα.

Και μαλώναμε συνέχεια.

Του άρεζε να χτυπάει πισώπλατα και εν ψυχρό μα με εμένα δεν είχε ταλέντο.

Βλέπεις δεν περνούσαν αυτά σε εμένα. Δεν μπορείς να σπάσεις κάτι τόσο σκληρό όσο η πέτρα.

Ότι κι αν κρύβει από κάτω αυτή η πέτρα τέλος πάντων.

Δεν μπορούσε να με πετύχει όσο κι αν προσπαθούσε.

Μια μέρα με παγίδεψε. Με έπιασε όταν δεν είχα τις άμυνες μου. Απροετοίμαστη.

Έπειτα μου έριξε και μετά θύμωσα και άρχισα να του φωνάζω.

Ποτέ μου δεν μου άρεζε να χάνω τον έλεγχο αν και γινόταν συχνά εκείνο τον καιρό.

Ειδικά όταν μου τον έπαιρναν από τα χέρια.

Με το ζόρι.

Μα είπα να δοκιμάσω. Οι άνθρωποι αλλάζουν πρόσωπο αν δεν τους δίνεις ευκαιρίες. Νιώθουν παγιδευμένοι και δεν ξέρουν πως να εκφραστούν.

Εξάλλου διαφυγή δεν υπήρχε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε.

Μιας και είχε φτερά αποφάσισα να πάω προς τον γκρεμό μαζί του. Και έτσι τον εμπιστεύτηκα.

Φυσικά γινόταν όλο και πιο καλός.

Άλλαξε, σταμάτησε να πληγώνει ανθρώπους. Κι εγώ το ίδιο.

Ο Έρωτας ήταν γλυκός κατα βάθος βλέπεις.

Μα ακόμα πιο γλυκός ήταν ο λόγος που τον έκανε γλυκό.

Η αγάπη.