Καλημέρα ήλιε, καληνύχτα ήλιε.

Συνήθισα να ξυπνάω με το χαμόγελό του, με την ζεστή του αγκαλιά
να με χαϊδεύει γλυκά στο κεφάλι, να με σκεπάζει για να μην κρυώνω
και να μου μιλάει με τα γεμάτα αγάπη λόγια του μόλις έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο γύρω μου.
Αυτό που μου συμβαίνει πρώτη φορά είναι πως προτιμώ την αλήθεια από το όνειρο
αφού πλέον τα όνειρα είναι οι εφιάλτες που βλέπω - που φοβάμαι μην σε χάσω.
Και συνήθισα να ζω μαζί του, να είμαι ο εαυτός μου, λες και είμαι με τον εαυτό μου, μα σε δυο διαφορετικά σώματα, για πρώτη φορά.
Συνήθισα στην ιδέα του ότι ίσως τελικά να υπάρχει ελπίδα
συνήθισα στο να μοιράζομαι το κρεβάτι μου με έναν φύλακα άγγελο παρόμοιο με τον δικό μου, αυτόν που έχω στα όνειρά μου. Ίσως και τον ίδιο.
Συνήθισα στην ιδέα πως είσαι υπέροχος και πλέον το πίστεψα τόσο που είμαι σίγουρη.
Και πόσο ευχαριστώ την μοίρα μου που σε έφερε και μπορώ πλέον εκτός από το να σε σκέφτομαι και να σε αγγίζω και να σε ακούω και να νιώθω την μυρωδιά σου όταν ξυπνάς και όταν με αγκαλιάζεις και μου μιλάς με τα πιο γλυκά σου λόγια και όλα αποκτούν νόημα ξαφνικά και δεν έχω ανάγκη κανέναν και τίποτα και μπορούν όλα να χαθούν αν έχω εσένα γιατί είσαι τα πάντα και υπάρχει ένας λόγος για να ζω, υπάρχεις εσύ, ο λόγος, μόνο εσύ. Το μόνο πράγμα που με κάνει να κινούμαι και να αναπνέω με σκοπό και με ελπίδα και ίσως με μια στοιχειώδη όρεξη για ζωή πέρα από το να τα κάνω όλα από υποχρέωση και μηχανικά, πέρα από το να ζω επειδή πρέπει, μα επειδή το θέλω μονάχα, για να ζω μαζί σου.