Σελίδα.

Οι κενές σελίδες δεν έχουν λάθη.
Οι κενές σελίδες είναι η τελειότητα
ο απόλυτος μινιμαλισμός, το απόλυτο παν
μοντερνισμός και τέχνη
η ευκαιρία για πειραματισμό
για να βρεις τον γραφικό σου χαρακτήρα
ή απλά να κρατήσεις τη σελίδα
αν και κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια ζωή
γεμάτη αμφιβολία.

Η σελίδα με τα λάθη, τις μουτζούρες και τις επιπολαιότητες
είναι ανθρώπινη από την άλλη.
Μα ποτέ μου δεν κυνήγησα κάτι τέτοιο.
Μου αρέσει να κοιμάμαι με καθαρά σεντόνια.
Με καθαρές σελίδες.
Με καθαρή συνείδηση.

Μα η σελίδα με την ακρίβεια, την καλλιγραφία και τις ρομαντικές ιστορίες
αυτή είναι η σελίδα μου
και αν και ακατόρθωτο θα προσπαθώ μια ζωή να την κρατώ έτσι.
Γιατί για να κρατήσεις έτσι μια σελίδα θα πρέπει να έχεις πονέσει
να γράφεις με το ίδιο σου το αίμα πάνω της
μιας και δεν χωράνε λάθη για κάτι τέτοιο
με το ίδιο σου το αίμα
και όχι με μελάνι που στο δίνουν έτοιμο οι άλλοι
για να γράψεις.
Να κοιμάσαι με τον ζήλο
μα με το φόβο μήπως χάσεις αυτά που έχεις επίσης
γιατί οι αναμνήσεις είναι κτήμα
είναι μάθηση
μα φύγαν.
Και τα όνειρα έχουν ημερομηνία λήξης.
Η σελίδες τελειώνουν
το κεφάλαιο κλείνει
το βιβλίο τελειώνει
το βιβλίο κλείνει
και μετά
και μετά τι.
Ίσως να μην με νοιάζει αυτό για αρχή.
Ίσως να μένω στο ότι δεν θέλω να χάσω αυτά που έχω.
Για πρώτη φορά δεν με νοιάζει να αποκτήσω τίποτα
δεν θέλω να χάσω.
Φοβάμαι το χρόνο.
Δεν θέλω να λερώσω τη σελίδα μου.
Δεν θέλω να τελειώσει το κεφάλαιο.
Δεν θέλω.