Αγκάθι

Αυτή η ζωή δεν είναι για μένα

Σφίγγω τα δόντια,

η σάρκα σκίζεται.

Κρατώ γερά το μαχαίρι,

μα κάθε φορά εγώ είμαι που κόβομαι,

στην τελική.

Ό,τι κι αν κάνεις, όσο κι αν αντιστέκεσαι,

στο τέλος θα πληγωθείς.

Το σύμπαν δεν ανέχεται υπερβολές·

δε συγχωρεί το θράσος

να ζητάς πέρα από όσα σου δίνονται.

Όσο περισσότερο απαιτείς,

τόσο βαθύτερα θα υποφέρεις.

Η αλήθεια είναι σκληρή,

όσο κι αν την κοιτάζεις κατάματα.

Κάθε χτύπημα, κάθε γρατζουνιά

αφήνει μια ουλή,

μια υπενθύμιση ότι δεν ανήκεις εδώ.

Μάχεσαι για κάτι ανώτερο,

για μια έξοδο από το σκοτάδι,

μα το φως είναι άπιαστο,

σαν φάντασμα που ξεγλιστρά.

Στην τελική,

η μοίρα σου είναι να πέσεις,

όχι να υψωθείς.

Μα κι αν προσπαθείς να σταθείς,

σε πνίγει η ίδια η πραγματικότητα.

Η αγάπη σου για το όνειρο

σβήνει μπροστά στην αλήθεια

και κάθε βήμα μπροστά

είναι απλώς βήμα στο κενό.

Κι όμως συνεχίζεις,

με μια απεγνωσμένη ελπίδα

ότι κάπου,

ίσως, υπάρχει κάτι καλύτερο.

Μα στην καρδιά σου ξέρεις:

Αυτή η ζωή δεν είναι για σένα.

Και κάθε μέρα που ξημερώνει,

είναι άλλη μια μάχη.

Με τον εαυτό σου, με τους άλλους,

με τη μοίρα που μοιάζει να σε καταδιώκει.

Οι ώμοι σου βαραίνουν από τα φορτία,

τα πόδια σου βουλιάζουν

σε μια θάλασσα που συνεχώς φουσκώνει.

Φωνάζεις μέσα σου,

κι όμως η σιωπή σε καταπίνει.

Το σύμπαν σε κοιτά αδιάφορα,

χωρίς να ακούει, χωρίς να νοιάζεται.

Εσύ είσαι μόνος

σε έναν κόσμο που δεν φτιάχτηκε για σένα.

Κι όμως, δεν εγκαταλείπεις.

Γιατί μέσα στην απόγνωση,

υπάρχει μια σπίθα

που αρνείται να σβήσει.

Μια πεισματική φλόγα

που δεν μπορείς να εξηγήσεις,

ούτε να την ελέγξεις.

Αυτή σε κρατά όρθιο,

όσο αδύναμος κι αν είσαι.