Σκέψεις στο σκοτάδι.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να είναι ταυτόχρονα τόσο τυχερός και τόσο άτυχος;

Πώς γίνεται να βρίσκει την ευτυχία στα μικρά, στα ασήμαντα για τους άλλους, και πάλι να του τα στερούν; 

Λες και τα αγγίζει μόνο πίσω από μια βιτρίνα,

σαν να του επιτρέπεται να τα δει για λίγο, σε προκαθορισμένες στιγμές,

πάντα προγραμματισμένα, ποτέ ελεύθερα, ποτέ όταν η καρδιά τα ζητά. 

Χρόνια στέρησης για κάτι τόσο απλό.

Αυτή η αποστείρωση με έχει σαπίσει πιο βαθιά

από κάθε σκουλήκι που φωλιάζει μέσα μου.

Με κατέφαγε, άφησε πίσω ένα κενό περίβλημα που φοράω,

και αναρωτιέμαι, τι άραγε να υπήρχε μέσα του πριν χρόνια;

Άραγε το σαράκι μέσα του είμαι εγώ;

Και πάλι περνιέται για ευαίσθητος άνθρωπος αυτό το πράγμα που είμαι,

μετά από τέτοια αλλαγή, 

τέτοια μετατροπή ψυχισμού.

Ή μήπως όχι; Δεν γνωρίζω πλέον.

Ο πυρήνας μου, αμετάβλητος, το θεμέλιο... αυτό γνωρίζω.

Ίσως να είναι καλύτερα που δεν πονάω πια όπως παλιά,

δεν με καταβροχθίζουν οι σκέψεις,

οι συναισθηματισμοί που κάθε νύχτα με βάραιναν,

αυτά που δεν έλεγα σε κανέναν,

αυτά που δεν μπορούσα να ξεφορτωθώ.

Μάτια βουρκωμενα, κόκκινα και πρόσωπο βρεγμένο.

Δίχως εκτόνωση.

Τώρα το έδαφος ξεράθηκε.

Άγονο σχετικά μα και απαλλαγμένο από ζωύφια συνάμα.

Το κτήνος μέσα μου κοιμάται τόσο βαθιά,

που νομίζω ότι έχει πεθάνει.

Τα κόκαλά του ταΐζουν τη γη μου,

μα τίποτα δεν ανθίζει.

Ένα χωράφι ξερό, ξεχασμένο.

Όμως, κάθε προσπάθεια να ανθίσει κάτι σε αυτόν τον έρημο τόπο

γεννά παράξενες ενέργειες, μπέρδεμα.

Μια αναστάτωση ξένη.

Κι όμως, έχω ανάγκη από βροχή.

Μια βροχή που θα αναζωογονήσει την ξερή μου γη,

που θα τη ντύσει με ζωή, με πράσινο, με φως.

Ίσως είναι η μεταβατική φάση.

Ίσως παραιτήθηκα συναισθηματικά, βαρέθηκα να κλείνομαι.

Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, πως να εκφραστω πλέον. 

Δεν ξέρω που να απευθυνθώ για να νιώσω και πάλι κάτι. 

Κι όμως, η βροχή είναι η μόνη μου ελπίδα,

η άνθιση, η ανάσταση.

Σαν πέρασμα, μια γέφυρα για να αφήσω πίσω το κενό και την παραίτηση.

Ίσως έτσι δεν πνιγώ κι όλας άμα πέσω.

Αλλά τα συναισθήματα είναι τόσο επικίνδυνα.

Θα είναι το τέλος μου.

Ακόμα και η ανάμνηση τους προκαλεί ρίγος. Σαν να ξυπνάει κάτι μέσα από το έδαφος και να γίνεται σεισμός. 

Όχι, όχι. 

Μα ο σεισμός ίσως ανοίξει τη γη στα δύο, ίσως δημιουργήσει. 

Είναι η αφορμή. 

Είναι το ρίσκο που μετράει και ίσως φέρει κάτι όμορφο. 

Το ρίσκο της καταστροφής.

Εξάλλου προσέχω. 

Εξάλλου υπομένω. 

Πλέον δεν πνίγομαι τόσο.

Ίσως πρέπει να σταματήσω να σαπιζω και να αρχίσω να ανθίζω.

Αυτή η άνθιση είναι που πονάει ακόμα περισσότερο όμως.

Η αλλαγή, το άγνωστο.

Και αν είναι όμορφο και μοναδικό;

και αν οδηγεί στο φως; 

Εξάλλου...

Και ο ήλιος, όταν τον κοιτάς κατάματα, τυφλώνει,

μα χωρίς αυτόν δεν υπάρχει ζωή.

Ας έρθει η βροχή.

Κι έπειτα, ας αφήσουμε το φως να κάνει το έργο του.

Για μια στιγμή...

Τι είναι αυτό που νιώθω τώρα;

Τι είναι αυτό

που αναδύεται

από μέσα μου;