Παζλ.

Όσο πιο πολύ δένεσαι με κάτι,

τόσο πιο βαθιά φοβάσαι τη σκιά της απώλειάς του,

κι όσο σφίγγει αυτός ο δεσμός,

τόσο πιο επικίνδυνο γίνεται το πέρασμα.

Σαν νήμα λεπτό που το άγγιγμα λυγίζει,

σαν κρύσταλλο εύθραυστο στην άκρη του γκρεμού,

έτσι γίνεται ο δεσμός σου:

τρυφερός, μα κι αβάσταχτος.

Και στην τελική…

είμαι στ’ αλήθεια κάτι αναντικατάστατο,

ή μήπως απλώς ένα κομμάτι,

ένα μικρό, ταιριαστό κομμάτι

που γεμίζει στιγμιαία το κενό

και μετά εξαφανίζεται στη λύση του;

Δεν θέλω να είμαι απλά ένα κομμάτι.

Θέλω να είμαι ολόκληρο το παζλ:

η αρχή, το τέλος, το νόημα και η μορφή,

το σύνολο που κανείς δεν μπορεί να χάσει.

Θέλω να είμαι κάτι ακέραιο,

όχι να χάνω την ύπαρξή μου στη σιωπή,

μα να υπάρχω ολοκληρωτικά,

μια αρμονία που να γεμίζει τον κόσμο.

Έτσι θέλω να υπάρχω,

σαν εικόνα αιώνια, πλήρης,

όχι απλά σαν μια λύση.