Αναμονή

Προσπαθώ να κοιμηθώ και οι σκέψεις με πνίγουν.

Η λέξη brainstorming ή υπεραναλυση δεν αρκούν για να εξηγήσουν την έκρηξη που μαίνεται εντός μου.

Τόσα να πω μα τόσο λίγος χρόνος.

Άραγε με ακούς; Θέλεις να με ακούσεις πραγματικά;

Βλέπεις τον κόσμο όπως τον βλέπω;

Και ξάφνου ενα τσίμπημα στο στομάχι και ο τρόμος του θανάτου μου διακόπτει την ροή της ανασφάλειας και των ατελείωτων σκέψεων.

Είμαι στην τελική απλά ένας άνθρωπος που φοβάται μην πεθάνει.

Διότι θεωρεί πως δεν έχει ζήσει σχεδόν καθόλου ακόμα και ας περνούν τα χρόνια σαν το νερό στο ποτάμι το ορμητικό. 

Και όμως πάντα ακόμα και αυτός ο φόβος μειώνεται μπροστά στον φόβο της απώλειας όλων των αγαπημένων προσώπων.

Τι είναι χειρότερο; 

Ο εαυτός θα έλεγε ο θάνατος μου ή ο θάνατος όσων με κάνουν να νιώθω αγαπητός, οπότε δεν έχει σημασία.

Στην τελική ότι φοβία είχα απλά την έθαψα όμορφα κατω από ένα στρώμα εξυπνάδας και χιούμορ και έκανα πως δεν υπάρχει.

Ενώ αυτό σάπιζε μέχρι που βρωμισε ο τόπος...

Πώς το λένε εκείνο το γαμημενο το αγαπημένο μου χρώμα; Μπλε φθαλιου; Ή μήπως είναι το πρωσικο μπλε; Δεν έχει σημασία. Λες και θα βλέπω χρώματα όταν θα πεθαίνω. Μόνο ένα μαύρο ατελείωτο.

Και πάλι δεν ξέρω. 

Αναμονή αναμονή αναμονή.

Παύση.

Πότε θα ζήσω; 

30 χρόνια σύντομα.

Πάει το περισσότερο από το 1/3 της ζωής.

Κι όμως νιώθω ότι πεθαίνω

Σε μια ατέλειωτη αναμονή.

Συζητώ με τη σιωπή.

Πετώ κομμάτια του εαυτού μου εδώ κι εκεί,

κι όταν κάποιος τα πιάνει,

νιώθω πως πρέπει να πιαστώ κι εγώ από κάπου,

να δείξω κάτι παραπάνω.

Μα ποιος βλέπει; Στην τελική όλο σκέφτομαι πράγματα.

Ζω μια ζωή μέσα από υποθετικά σενάρια και ονειροπόληση.

Σκέφτομαι κάθε βράδυ πως περνάω όμορφα σε ένα ταξίδι με αγαπημένα μου πρόσωπα.

Πώς πάω σε μια συναυλία που τόσο θέλω.

Πώς ξενυχτάω, βλέπω τα αστέρια και τη φύση.

Την χαίρομαι χωρίς ακραίες καιρικές συνθήκες, καύσωνα και κρύο.

Χωρίς να νιώθω την παραμικρή ενόχληση, κουνούπια, άγρια χόρτα, μόνο τη δροσιά.

Πως ζω μια ζωή άνετα και κάνω πράγματα χωρίς να φοβάμαι την επιβίωση κάθε μέρα.

Χωρίς να φοβάμαι τον θάνατο και την απώλεια.

Πώς υπάρχουν άτομα που ανά πάσα στιγμή είναι εκεί για να τα πω όλα αυτά.

Γελάμε με την ψυχή μας, χαιρόμαστε ο ένας τον άλλο, μιλάμε αληθινά για όσα σκεφτόμαστε και ζούμε με όλη τη σημασία της λέξης.

Πώς δεν σκέφτομαι το οικονομικό κομμάτι για να κάνω κάτι που θέλω και το ζητά η ψυχή μου.

Πώς θέλω να έχω έντονες ανθρώπινες σχέσεις, πάθος και ζωντάνια.

Πραγματική φιλία και συμπαράσταση.

Να μείνω για πάντα νέα και να ζω και να μένουν και οι άλλοι μαζί μου έτσι χωρίς να προχωράμε στη ζωή σε υποχρεώσεις γάμους παιδιά και δουλειές και άγχη περιττά.

Χωρίς δεσμεύσεις νοητικές που μας κρατούν πίσω.

Με άπλετο χρόνο και διάθεση.

Κάθε μέρα και μια καινούργια ανάμνηση.

Μια περιπέτεια...

Πώς όλα αυτά είναι δεδομένα στον κοντινό μου περίγυρο και δεν θα γίνω ο περίγελος όλων αν τα εκφράσω.

Πώς υποθετικά όλα αυτά που γράφω πιάνουν τόπο πέρα από το να τα βγάλω απλά από το κεφάλι μου ξαφνικά μέσα στη νύχτα επειδή δεν μπορούσα να κλείσω μάτι.

Βαρέθηκα να ζω υποθετικά σενάρια μόνη μου μέσα στο κεφάλι μου.

Νιώθω τόσο μόνη.

Απαράμιλλα μόνη.

Κι ας δεν είμαι μόνη πραγματικά,

είμαι απλώς μια δυσκολία.

Ένα περίεργο πλάσμα.

Νιώθω τόσο διαφορετική,

Τόσο περίεργη.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να συγκρίνω τον εαυτό μου με κανέναν εκεί έξω. 

Δεν συμπάσχω, δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε απαιτήσεις του κόσμου αυτού... 

Ως πότε θα αντέχω να συμβιβάζομαι;

Νιώθω πως χάνω το μυαλό μου...

Και κανείς δεν το αντιλαμβάνεται.

Απλά το βλέπω να φεύγει και να χάνεται.

Τα βλέπω όλα και όλους να χάνονται και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Απλά προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου. 

"Είναι φυσιολογικό και όλοι έτσι ζούνε."

Πόνος, ατέλειωτος πόνος,

μέχρι το τσίμπημα στην κοιλιά.

Είναι το στρες ή καρκίνος;

Πόσο ακόμα μου έμεινε; Για ποιο πράγμα πρέπει να ανησυχήσω πρώτα;

Και η τέχνη; Δεν έκανα τίποτα αξιόλογο στην τελική.

Πέρα από το να κλαιγομαι στο ίντερνετ σε σελίδες δηλαδή.

Ζεσταίνομαι.

Μήπως είναι μανιοκατάθλιψη;

Στην τελική όσο και αν ψυχολογω τους άλλους η τρέλα με έφαγε. 

Οι ψυχολόγοι δεν έχουν καμία ελπίδα με εμένα.

Δεν υπάρχει χάπι για την πραγματικότητα.

Ο κόσμος είναι κενός,

Πολύ κενός σε σύγκριση με αυτόν μέσα στο κεφάλι μου.

Κι εγώ πρέπει να τον υπομένω.

Μόνη μου... 

Όσο χρόνο έχω.

Απλά γράφω σιωπηλά, μυστικά, σε κλειστές σελίδες. 

Λες και έχει καμία σημασία.

Άραγε με νιώθεις; Με καταλαβαίνεις;

Σκέφτεσαι έστω και λίγο όπως εγώ;

Το μόνο που ήθελα είναι να εκφράσω όσα νιώθω και να με ακούσουν.

Δεν έχει σημασία είπα όσα ήθελα νομίζω.

Ίσως μπορέσω να κοιμηθώ τώρα και να συνεχίσω να δείχνω ένα συγκρατημένο προσωπείο έξω.

Ίσως τέτοιες σκέψεις όταν πάω να κοιμηθώ να είναι ευλογία.

Διότι με κάνουν και νιώθω κάτι ακόμα.

Ευτυχώς νιώθω ακόμα.

Νιώθω!?!