Humanity fact.

We all deserve to die.
We are all going to die.



Ελπίζω μόνο να μην είμαι εκεί για μερικούς. Κι ελπίζω να μην πονέσει ΚΑΙ αυτό.

Η τέχνη είναι αναλώσιμη.

Έτσι είναι και οι καλλιτέχνες. Λυπάμαι κύριε μα η γνώση δεν κάνει τον καλλιτέχνη.

Θέλει πόνο να σε τρώει σαν σαράκι.

Θέλει να θυσιάσεις κάθε ψίχουλο ευτυχίας του εαυτού σου για να φτάσεις στην πηγή της τέχνης.

Θέλει θυσίες και μαύρα δάκρυα αντανακλώντας στο φως που δίνει η νύχτα όταν κλαις κοιτώντας το μουντό ταβάνι του σπιτιού σου φαντάζοντας πως είναι κάτι άλλο,

που δεν είναι 

μα θα ήθελες να 'ναι.

Είναι οι σκέψεις που ματώνουν το μυαλό σου απ'τα χτυπήματα που ρίχνουν αλύπητα το χρόνο.

Οι κραυγές που θα υποστείς του εαυτού σου καθώς γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις που έχεις πέσει μπας και βρεις το πτώμα που έχασες

της πονεμένης σου ψυχής.

Θέλει άπειρους θρήνους πάνω από αδικοχαμένες ανάσες

που πάνω τους ισορροπούσε δυστυχία και πόνος.

Από τα βιβλία δεν θα μάθετε κύριε. Τα βιβλία δεν δίνουν πόνο. 

Τα βιβλία δίνουν γνώση μα όχι εμπειρία κύριε.

Η εμπειρία δίνει πόνο κύριε.

Και γνώση πέρα από κάθε γνώση...

Θέλει θυσίες κύριε. Θυσίες.

Μιας ζωής.

Και να θρηνείς μια ζωή για τη ζωή που θρηνούσες.

Για τη ζωή που δεν έζησες.

Για τη ζωή που δεν αγαπούσες.

Θέλει μαχαίρι στην καρδιά να μπήγεις. 

Και με το αίμα σου να γράφεις.

Θέλει δάκρυα.

Θέλει πόνο.

Θέλει θυσίες και θανάτους να υποστείς για πάντα.

Που ποτέ ΠΟΤΕ τους δεν τελειώνουν.

Και σαν μαστίγιο σε μαστιγώνουν,

σαν σαράκι σε καταναλώνουν χρόνο με το χρόνο.

Θέλει κότσια κύριε.

Θέλει ψυχή...

και εγώ δεν έχω.

Δεν ξέρω πόσα δάκρυα θα χρειαστώ για να θρηνήσω τις αδικοχαμένες μέρες που θρηνούσα
αντί να γελώ.
Δεν ξέρω πόσα δάκρυα ακόμα θα χύσω για να αποχαιρετήσω τόσο καιρό ανούσιας θλίψης,
αφού στο κάτω κάτω ανούσια είναι η ζωή.
Επιβιώνεις και δεν ζεις.

Αφού δεν μπορώ να ζήσω δεν θέλω και να επιβιώνω άλλο.
Αμφιβάλλω αν το γέλιο μιας στιγμής αξίζει τόσο κόπο.
Τόσες ανάσες που έχω να σπαταλήσω περιμένοντας στιγμές μηδαμινές
που χάνονται στο χρόνο
σαν
αέρας.

Ψυχικά παραμύθια.

Έλα το είπα μια το είπα δυο, δεν θα το γράψω αυτό το βιβλίο.
Θα με πουν γλυκανάλατη και ονειροπόλα.
Δεν γουστάρω τα ροζ συννεφάκια. Αρκετά τα είδαμε στα πέντε μας.
Βασικά μπορεί να με βγάλουν τρελή.
Πολλές μπερδεμένες σκέψεις. Θα είναι λες και κάνω αφηρημένη τέχνη σε κείμενο. Θα καταλαβαίνει ο καθένας ότι θέλει. Ίσως τότε να αρέσει σε κόσμο όμως έτσι?
Αυτά θέλει ο κόσμος. Περίεργα πράγματα. Να έχει να κριτικάρει. Να σχολιάζει...
Μα για μένα το κάνω. Εξάλλου πόσο πιο δύσκολο μπορεί να είναι?
Πόσο πιο δύσκολο πράγμα παίζει να είναι μια αφηρημένη ιστορία από το να παίρνεις ανάσες το λεπτό που βασανίζουν? Είναι η ανάσα ζωή ή η ζωή μια ανάσα? Ιδού μια ιστορία...

Ίσως αυτός ο κόσμος να γίνει κάποτε καλύτερος για να προλάβω να τον αγαπήσω.

Ίσως κάποια στιγμή θα παίρνω ανάσες για να ζω και όχι για να υπάρχω.

Και ίσως... ίσως κάποτε θα πάψω να σκέφτομαι τόσο πολύ.

Γιατί τα γιατί είναι για τους ζωντανούς, έτσι?

Κάποια άγνωστη στιγμή θα ζητήσω απαντήσεις. Και ένα γιατί. Ένα μεγάλο γιατί. Το θέμα είναι πως δεν υπάρχουν εξηγήσεις για μερικά πράγματα. Οι καταστάσεις αλλάζουν και οι άνθρωποι αλλάζουν μυαλά με τον καιρό. Ίσως όμως το γιατί να παρέμενε ίδιο. Ίσως η απάντηση που θα περιμένω για πάντα δεν θα έρθει ποτέ μόνο και μόνο επειδή δεν θα ειπωθεί ποτέ. Ίσως ο καιρός δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω για να χωρέσει μια τέτοια απάντηση στα σπλάχνα του. Και το καράβι έχει ήδη σαλπάρει για μακρινές ηπείρους. Μα γιατί? Αυτό το γιατί συνεχίζει και περιπλανιέται μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο. Αυτόν τον καινούργιο κόσμο. Τον μη ασφαλή. Όλα αλλάζουν. Το γιατί δεν προλαβαίνει να σταθεί κάπου. Έτσι απλά. Και για πάντα θα συνεχίσει να περιπλανιέται σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος...

Ακόμα θυμάμαι το ξύλινο γλαροπούλι που κρεμόταν από ένα σχοινί και το ήθελα όταν ήμουν μικρή.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την μέρα στα όνειρά μου που έζησα για λίγα λεπτά ευτυχισμένη μα μετά ξύπνησα.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Άγγελοι.

Αν άγγελοι υπάρχουν και κοιτάζουν
γιατί τα μάτια μου με θλίψη τα ρημάζουν
και αφού πρόβλημα δεν δημιούργησα κανένα
γιατί με δάκρυα μαύρα συνεχώς να στάζουν.

Αν άγγελοι υπάρχουν και με ακούνε
ας απλώσουν το χέρι στις πληγές να επουλωθούμε.
Και αφού κι αυτοί από συναισθήματα γνωρίζουν
ας δείξουν έλεος στους θνητούς κι αυτοί να ζήσουν.

Αν με ακούνε
ας με φωτίσουν.

Για μια ζωή θα παλεύω για να ζήσω.

Κι αν απ' τα λόγια τους πεθάνω και χαθώ
από τις στάχτες μου θα αναγεννηθώ.
Και θα ανθίσω.

Ο χάρτης.

Δώσε μου τις λέξεις και άσε το νόημα για σένα.
Καλύτερα εσύ παρά εγώ.
Κράτα το να μην το χάσεις.
Κράτα το γερά να μην χαθώ κι εγώ.

Και άσε τις πληγές να κλείσουν
κι ας πονώ.
Ίσως τότε στην ζωή δοθώ.
Ίσως κουράστηκα να πολεμώ.
Το νόημα μπορεί να μην μπορώ να δω.

Άνοιξε φτερά και πέτα.
Πάρε στα χέρια σου τον χάρτη.
Μέσα σου έχεις εσύ τον οδηγό.
Κι άσε με εμένα. Ακολουθώ.

Κι ας πονώ, τι κι αν ο άνεμος μου παίρνει τις ελπίδες.
Εδώ θα είμαι, μαζί σου θα υπομένω.
Σε όλα. Θα είμαι εδώ.
Θα ακολουθώ.

Τι κι αν η θάλασσα ανοίξει και με πάρει.
Από τα χείλη σου θα κρεμαστώ και πάλι.
Και αφού η μέρα πέσει όνειρα να κάνει
την νύχτα πάλι εσένα νύχτα θα έχω για φανάρι.

Για να ξέρω τα άρματα μου που θα αφήσω.
Και μες στα χέρια σου χρόνε τότε ας ξεψυχήσω.
Θα ακολουθώ.

Για άλλη μια φορά έχασα τα λόγια μου. Δεν έχω να πω τίποτα.
Όλη μέρα σκέφτομαι. Όλη νύχτα. Μα τίποτα δεν λέω στο τέλος.
Όταν με ρωτάνε τίποτα δεν λέω.
Τι κι αν σκέφτομαι όλη μέρα διαφορετικές απαντήσεις και δικαιολογίες στον εαυτό μου για να δώσω.
Τι κι αν όμορφες ομοιοκαταληξίες περνάνε από το μυαλό μου για γλυκές ποιητικές συλλογές.
Ποιος ο λόγος να τις γράψω για να τις θυμάμαι
Έστω και λίγο να ξεχαστώ να σκεφτώ κάτι άλλο σκέφτομαι αυτά που δεν θέλω κι έπειτα κλείνομαι και πάλι στο καβούκι μου.
Με πιέζει αυτό το κάτι πολύ βλέπεις.
Θα σκάσω και το νιώθω. Φωνάζω βοήθεια μα βοήθεια δεν έρχεται.
Θα πάθω ασφυξία..
Και σκεφτόμουν άραγε που να έχω εκείνα τα ημερολόγια που ξεκίνησα να γράφω από τότε που έμαθα καλά καλά να κρατάω μολύβι. Δεν θυμάμαι αν τα έχω κι ολας.
Και φοβάμαι να τα ψάξω.
Μήπως και υπάρχουν πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι. Μήπως όντως κάποια πράγματα τα ξεχνάς για κάποιο λόγο. Ψάχνω κι εγώ συνέχεια νέους τρόπους για να με αποτελειώσω.
Και αναρωτιόμουν άραγε που να έχω παλιές φωτογραφίες.
Μα δεν τις ψάχνω κι αυτές γιαυτό το λόγο.
Είναι πουτάνα η ζωή ναι. Όσο ωραία κι αν την λένε πως είναι είναι πουτάνα. Και σεβασμό στις πουτάνες εγώ δεν δίνω. Η εξωτερική ομορφιά είναι ένα ψέμα. Και είναι υποκειμενική. Η ζωή για μερικούς είναι ωραία μα από μέσα σάπια. Σάπια ναι. Και μιας και είναι πουτάνα θα την συμπεριφέρομαι σαν πουτάνα μιας και αυτή δεν με σέβεται ποτέ της. Γιατί οι πουτάνες είναι για να τις πηδάς και να ξεχνάς έστω και λίγο την έλλειψη τρυφερότητας που έχεις. Αυτά που η ζωή δεν σου παρέχει. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να μιλάω κι εγώ για σάπια θέματα μέσα στην παρέα και να μην επηρεάζομαι από αυτά όταν τα ακούω. Έτσι κι αλλιώς όλοι από μια πουτάνα κρεμόμαστε.
Τόσα ήθελα να πω και όλα τα ξέχασα. Μπορεί να έπρεπε να τα ξεχάσω και αυτά. Μπορεί να μην μπορώ να θυμάμαι πλέον.
Μακάρι.
Μακάρι να σκάσω και να μην θυμάμαι άλλο.