Mind prison.

I am going to express some things in the form of a story in order to avoid unwanted criticism. 

This is art. This is poetry. This is life. Each of us understand it differently and we try to find our own meaning in it. 

Since I opened the window light came inside the dark room, inside my mind prison. You have to suffer greatly in order to crack the walls around you, in order to create this window from which the light from the outside world will make all the dark corners of your mind visible, and then make you fearless. As I used to say, when you name something you stop fearing it. And there are horrors in this world unnamed. Untamed. Unknown. 

In the darkness you see things nonexistent, you create demons that are not there, demons who dine from your fears.

When the light falls upon these unknown dark places, it makes them known, and when you learn something, you can name it. In the end you stop fearing it. 

But the window is not only able to make light possible to come through, it also gives you a possibility to look outside. To see the real world. And sometimes you can also escape it. The key for your prison is within. 

Unborn poems

I tend to think about forgotten poems of mine, you know the ones that randomly pop into my mind sometimes and I can't repeat them in order to manifest them on paper, as unborn children. They are spirits that had not the chance to be born in a body and live normally so that the humans could read them and love them and they are still floating in my minds palace haunting my own thoughts until I have the right words to express them and finally feel free from their presence. 

Oh look, I just did it again. 

~~~

Ξενιτιά

 Αυτή τη χώρα που αγαπώ δε θέλω να αφήσω

Το δρόμο τον μακρύ τον ξένο δεν θέλω να διασχίσω

Θέλω οικογένεια και ζωή σε αυτόν τον τόπο εδώ να χτίσω

Και με περηφάνια να κοσμώ κι εγώ την ιστορία

να είμαι κομμάτι της κι εγώ μέσα στους αιώνες

να το φωνάζω λέγοντας πως είμαι Ελληνίδα

μαζί με όσους έφυγαν, ηρωικά για την πατρίδα.

Μα πλέον βλέπω μαύρα σύννεφα στον ουρανό επάνω

το μπλε έχει κρυφτεί και όλα είναι σκοτεινά

η θάλασσα είναι μαύρη τώρα πια

καλύτερα να φύγω κυριολεκτικά για να σωθώ μαζί με το κοπάδι

διότι αν μείνω εδώ θα την φουσκώσω από το δάκρυ.

Αχ που μας κατάντησαν, πάλι χωρίς ελπίδα

Η μισή ζητώ να φύγω μακριά και η υπόλοιπη ζητάω την πατρίδα.

Όλα τα συναισθήματα είναι μέσα στην καρδιά μου αγκίδα.

Αυτήν που μας διέλυσαν την θέλω πάλι πίσω.

Να μας την δώσουν ζωντανή, και να την ξαναχτίσω.

Μα εδώ αν μείνω πλέον θα είμαι χωρίς ζωή

Και πατριώτης δίχως ζωή δεν έχει να προσφέρει.

Τώρα που είναι άρρωστη πρέπει να θεραπευτεί

αν μείνω εδώ εγώ κι εσύ θα φύγουμε όλοι μαζί

μια και καλή.

Και ας ελπίσω πως αν φύγω πίσω θα γυρίσω.

Μακάρι να ισχύει πριν αποδημήσω. 

Μακάρι να σε ξαναδώ καημένη μου Ελλαδίτσα.

Μετράω τις μέρες λες και είναι τελευταίες

Κοντεύω τους πάντες να μισήσω

Κατάρα που με βρήκε

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου 

Να αφήνω εγώ το σπίτι μου...

Θα σε αποθυμήσω. 

Ο δρόμος της Γαλήνης.

Υπάρχει σύγχυση πολύ στον δρόμο της γαλήνης.

Για να διαβεί τις ερημιές και τις θανάσιμες ζημιές

τον πόνο του ανθρώπου κάποιος θα βιώσει.

Είναι άραγε πολλές ετούτες οι στιγμές

για τις οποίες αξίζει να αναπνέεις;

Χωρίς μάσκα, χωρίς πρέπει.

Απλά γιατί το θες.

Είναι πολλές και οι λύπες μήπως;

Σίγουρα είναι, πολλές και οι στιγμές που τίποτα δε παίρνεις

μόνο δίνεις. 

Δίνεις και επιβραδύνεις, κάνεις δοκιμές.

Τυχαία στο σκοτάδι προχωράς, και είναι και στιγμές

που πρέπει να βαδίζεις μέσα από στεφάνια

να τρέχεις μες στη νύχτα μπροστά, μπροστά

και πίσω να μην βλέπεις.

Καθώς τριγύρω σου ο κόσμος φλέγεται και πάλι.

Και αν λιγάκι ηρεμείς θα σε προφτάσει.

Θα σε κάψει.

Γιατί ο χρόνος κανέναν δεν περίμενε ποτέ.

Γιατί δεν αρκεί να αγαπάς αυτά που έχεις

πρέπει να τα χάσεις όλα.

Κυνήγα την επιβίωση και άσε την ζωή σου λένε.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω.

Μονάχα ηρεμία προσμένω. 

Γιατί να μην την έχω αν την αξίζω;

Και τι είναι οι τιμές μπροστά στην ευτυχία;

Στο να αγαπώ την κάθε μέρα, να μην φθονώ το τώρα;

Να μην προσμένω το μετά που δε θα ξέρω πότε θα έρθει;

Κι ας είμαι μες στις ερημιές.

Κι ας είμαι μες στις ερημιές.

Τα δάκρυα μου πέφτουν.

Χαμογελώ.

Θα αφήσω το σπαθί μου για λίγο, εκεί στην άκρη.

Δε χρειάζεται να πολεμώ συνέχεια μες στο χάος.

Δε χρειάζεται να τρέχω σε διάδρομο που φλέγεται.

Για να περάσω το στεφάνι. 

Να πιάσω την φωτιά χρειάζομαι.

Να πιάσω την φωτιά μες στο σκοτάδι.

Κι ας καώ;

Ή μήπως μες στη νύχτα να ξανακοιμηθώ;

Και να ονειρευτώ ένα δικό σου χάδι.

Με αυτό να πορευτώ.

Με αυτό να πορευτώ.

Συνέχεια φαντάζομαι έναν δρόμο στο σκοτάδι.

Μου είπαν πως στο τέρμα θα βρω αυτό που ψάχνω.

Χάνω το τώρα, γιατί κρατώ στο χέρι μου μια σπάθη.

Και πολεμώ για το μετά.

Να μην χαθεί η γαλήνη.

Να μην χαθεί το όνειρο.

Για να μπορώ να πορευτώ. αγωνιώ και πάλι.

Και χάνω τις ημέρες.

Χάνω τις ημέρες.

Συνέχεια ένας κύκλος η ζωή.

Χάνω το τώρα για μετά, και το μετά για πιο μετά.

Στο τέρμα είναι ο κύκλος. Ο κύκλος της γαλήνης!

Έτσι λένε.

Σαν την πεταλούδα πάω στο φως, και ξέρω θα με κάψει.

Μα εγώ μονάχα ζω για το σκοτάδι.

Και για ένα δικό σου χάδι.

Αρκεί να είσαι εκεί.

Και θα κρατώ την σπάθη.

Να πάρω δρόμους σκοτεινούς κρατώντας μία δάδα;

Ή μήπως την φωτιά που καίει την ψυχή, τον χρόνο που τελειώνει

Εκεί που πρέπει να βιαστείς, να τρέξεις να σωθείς 

για να περάσεις τον κύκλο της ζωής

που λένε αυτοί "Γαλήνη".

Μην βιαστείς.

Όπως και να έχει θα πληγωθείς.

Ίσως με την φωτιά καείς.

Ίσως να πέσεις σε λακκούβα

μες στο σκοτάδι που να δεις;

Ίσως και πάλι να σωθείς.

Αν η ψυχή σου λάμπει.

Εκεί δε θα φοβηθείς.

Μονάχα σπάθη και ψυχή.

ΜΟΝΑΧΑ ΣΠΑΘΗ ΚΑΙ  ΨΥΧΗ.

Αυτά να τα κρατήσεις.

Και για το χάδι εκείνο να ξανά-πολεμήσεις.

Γιατί η αγάπη είναι μία, και άμα την γνωρίσεις

Όσα λεφτά και να γεμίσεις

αυτήν μονάχα αν κερδίσεις

την μοναξιά θα πολεμήσεις

και την γαλήνη θα γνωρίσεις.

Lethe

A song is stuck inside my head. Sad but beautiful.
Stories from the old times.
An old tale.
Time is ancient but not for me. I feel it passing.
Life becomes still life.
Unbearable but beautiful.
Like a colorful poison.
Should I drink?
Earth takes everything back.
But my mind...
I remember.
My mind is far away from here.
Should I drink the rainbow water?
Should I swim in the waters of Lethe?
And even if I forget, we "ll be remembered?
The torch is heavy.
I hope Hades and Persephone are sympathetic to the cold-blooded.

Alone.

Every loss we mourn alone.
In the dark, we cry alone.
When we smile, we smile alone.
Every joy we have, alone.

Every memory we keep, alone.
Every story we think, alone.
Every year we are alone.
Every night we are alone.

For all the grief I'll say no more.
For every moment we won't relive anymore.
For every self, we are no more.
For all the truths we once thought more.

And every truth was hiding more.
In fact, it was just that, no more.
And I know one thing, nothing more.
We come alone, we die alone.

But in-between we never are, at all, alone.

Φόβος.

Και έρχεται η στιγμή που χάνεις ακόμα και αυτά που είχες δεδομένα μια ζωή
την ελευθερία, την επιλογή, την καθημερινή ρουτίνα που σε κούραζε τόσο πολύ.
Και εύχεσαι να κόλλαγες και πάλι για μια στιγμή μαζί της
Σαν τον ομφάλιο λώρο που στον κόψανε απότομα.
Λες και χάνεις κάποιο άκρο μες στον νου σου.

Αναρωτιέμαι μέχρι που μπορεί να πάει ο φόβος του αγνώστου.
Και ενώ γνωρίζω την απάντηση σε αυτήν μου την ερώτηση
αποφεύγω να απαντήσω όπως πάντα.
Προτιμώ να φανώ δειλή μπροστά στον κολοσσό του απείρου
μα δειλή δεν είμαι και το ξέρω.
Μονάχα τρομαγμένη.

Και όταν γνωρίζεις το όνομα των φόβων σου
μπορείς να τους ξορκίσεις.
Αρκεί
να βρεις
τι τους πονάει.

The withering.

All I see is an empty grave.

I remember beautiful memories of youth
Happiness all around
Life took this, years erased all of that
All I have is memories
Memories of a passed lifetime
Moments of joy that are no longer there
And never will be again
I know I will lose it all
But still, here I am
I fight the darkness of the mind.

I am blind, my eyes are sealed
but my hands are moving like the wind.

I am ready, with my swords at hand.

To fight the darkness of the mind,
and the rusting of myself from time to time.
A family strong and big
smiles and effort.
Gifts and surprises.
But now the loop is dark.
It's like we strive to stand still.
The kingdom hungers and its lands are poor now.
Trying to stay up.
To keep ourselves from falling apart
And I know it goes to the bottom someday.
I still see the sky if I look up.
And it's too scary for the little girl that was.
She hides behind a big rock that hides the sun
It talks, it screams, it whispers.
"In darkness you will never burn,
in darkness you stay safe" it said.
But today... I breathe again!
I looked at the sky, the fields
The SUN!

For tomorrow I don't know.
I dream of great times. I remember moments
and think of better ones to come.
Still to come.
How can I grab happiness and never let her go?
I remember a lush field with smiles and love
happiness, joy, little animals all around, a beautiful place,
a cabin, flowers, and stuff.
So much joy or it was me that used to feel it.
Maybe I used to see the ghosts that weren't there in the first place.
Now the field is dry with wild thorns, nobody can make it look good.
No animals around. A grave. A broken home. Ghosts.
And more ghosts are sure to be, as the reaper claims the land.
Some of them I do remember.

How could I let it slip through my own hands?

The agony of the creator.

Something feels oppressed.
It's the agony of the creator.
I am a storyteller who cannot speak.
I write I draw, I have so many tales to tell but somehow
I feel like I can't get words out of my mouth so easily.
And it feels like something scratches from the inside,
tearing everything apart while trying to get free.
Heart's pounding fast and heavily.
Like crushing on a wall on repeat.

And it goes on and on.
Like a machine.
There is a palace with a huge library inside,
and outside a never-ending desert.
"I have to write", I thought. I have to write.

Ελλάδα.

Για να διαβείς τον χάρτη αυτόν της ιστορίας
πρέπει να τον πονείς.
Την θάλασσα, το μπλε του ουρανού αυτής της γης
πρέπει να φθαρείς.
Την αμμουδιά, τον φρέσκο αέρα, τους ψυθίρους των αιώνων
πρέπει να θυμηθείς
αυτά που άλλοι έχουν ξεχάσει.

Ελλάδα μου, είσαι η χώρα που δεν την πονά κανένας.
Τα παιδιά σου χάνονται, δεν μένει πίσω ούτε ένας.
Υπήρξες τα θεμέλια της παγκόσμιας ιστορίας,
μιας κληρονομιάς που δε θυμούνται τα παιδιά σου.
Επιβιώνεις πονεμένη μα σου τρων τα σωθικά σου.

Υπάρχει ακόμα μες στο βάθος η αγάπη μας για εσένα.
Για να την βρει κανείς αρκεί μονάχα μια βουτιά μες στα νερά σου.
Στα γαλανά και πράσινα, λευκά τα νυχτικά σου.
Στον αέρα της ιστορίας ανεμίζουν τα μαλλιά σου.
Χαραγμένα στο πετσί μας όλα τα βιώματά σου.

Σε θυμάμαι Ελλάδα, σε θυμάμαι.

Στους πολέμους και στις λύπες ήσουν πάντα ηρωίδα.
Μητερούλα ή σκλαβοπούλα, πάντοτε για τα παιδιά σου
έσπαγες ξανά και ξανά όλα τα δεσμά σου
Αν και λαβωμένη που ήσουν η καημένη
στάθηκες εκεί καμαρωμένη.
Πάντοτε κυνηγημένη από τον σύγχρονο τον Μίδα
και τον κάθε Εφιάλτη.

Θα σε φυλάμε όσο ζούμε, Ελλάδα με τα μπλε σου.
Μια μάνα είσαι και εσύ και η μάνα είναι μια.
Πατρίδα σαν και σένα δεν υπάρχει άλλη καμία.
Και στον δρόμο κι αν προκύπτει και καμία τρικυμία
να θυμάσαι Ελλάδα, δεν αξίζουν,
θα είμαστε εδώ με τον πατέρα Ποσειδώνα
όλα θα τους πνίξουν.

~~~~~


“And I would die for any one of mine.”
― King Leonidas

There is nothing impossible to him who will try. ― Alexander the Great

You shall, I question not, find a way to the top if you diligently seek for it; for nature hath placed nothing so high that it is out of the reach of industry and valor. ― Alexander the Great