Αχ βαχ.

Αχ...
Κι ήταν γραφτό εδώ να ζω για να υποφέρω.
Αχ
Κι ήταν αιώνας η κάθε μου ανάσα.
Αχ
Να ήταν μόνο μια πληγή η αναπνοή μου
Αχ
Κι ας ήταν η τελευταία μου στιγμή μου

Μα...
Μα μόνο αυτό ζητούσα
Μα
Μα μόνο αγάπη καρτερούσα
Μα
Μα ήταν όμορφα εκεί πάνω
Μα
Καθώς έπεφτα μου έλεγα "την κάνω".

Και..
Και είχε αέρα όταν τους κοιτούσα
Και
Και τώρα πικρός ο υδρότας στο μέτωπό μου
Και
Και πως πονάει η θηλιά στο λαιμό μου
Και
Και ίσως να είναι πιο όμορφα εκεί.

Θάνατε, ερωτεύσου με.

Κι εφόσον η ζωή με τυραννάει
δε μ αγαπάει, δε μ αγαπάει.
Κι αφού εγώ την αγαπώ θα την αφήσω
να μου πάρει την καρδιά και να πετάξει μακριά.
Θα πω τον θάνατο να ψάλλει τραγούδια ερωτικά
για εμάς τους δυο.

Το παιχνίδι.

Γιατί χάνεις το παιχνίδι? Υποτίθεται πως ήσουν καλός σε αυτό.
Τώρα πρέπει να το αρχίσουμε πάλι από την αρχή.
Αλλά δεν έχω όρεξη να παίξω πάλι το ίδιο παιχνίδι.
Ξέρεις πόσο εύκολα βαριέμαι.
Ξέρεις πόσο εύκολα κουράζομαι.
Είχες πει οτι είσαι καλός όμως.
Εγώ δεν τα συγχωρώ τα ψέματα, το παιχνίδι μου είναι δύσκολο και δεν είσαι καλός αν δεν μπορείς να το παίξεις.
Δεν καταλαβαίνω από προσπάθειες ούτε από λόγια.
Είναι εύκολο να τα παρατάς και να φεύγεις. Αυτό κάνουν αυτοί που κοιτάνε την καλοπέραση.
Θα μπορούσες να περάσεις καλά παίζοντας και το παιχνίδι μου αλλά δεν στο λέω.
Τώρα χάνεις, και θα είσαι άλλος ένας χαμένος στη λίστα.
Θα μπορούσες να είχες φτάσει κοντά όμως γιαυτό μου την έδωσε.
Πίστεψα σε εσένα σε μια φάση.
Άρχισα να εκπλήσσομαι, να χαίρομαι.
Όμως έμεινες πίσω. Και άφησες και το παιχνίδι πίσω.
Έχασες την σειρά σου. Δεν κάνεις καμία κίνηση.
Κι αν δεν μπορείς να κερδίσεις το παιχνίδι μου δε θα μπορέσεις να κερδίσεις κανένα άλλο.
Πίστεψε με ξέρω να παίζω.
Ξέρω το παιχνίδι μου απ'έξω.
Και στα δύσκολα παιχνίδια γίνονται καλοί μόνο αυτοί που έχουν υπομονή και προσπαθούν.
Λυπάμαι. Παρόλα αυτά το ζάρι είναι στα χέρια σου.
Ανάλογα με το τι ζαριά θα έχεις θα συνεχίσεις ή όχι.
Πρόσεχε πολύ την κίνησή σου γιατί μπορώ να σε πετάξω έξω από το παιχνίδι μου όποτε θέλω.
Εξάλλου είναι δικό μου και μόνο δικό μου.
Αν και ότι και να πω αγγαρεία θα το κάνεις.
Λυπάμαι.
Που έχασες το παιχνίδι εννοώ.

Όσες φορές κι αν καταφέρω να ηρεμήσω κατά κάποιο τρόπο, τελικά πάντα θα ανακυκλώνω σκέψεις μου. Πάντα θα σκέφτομαι αυτά που με πονάνε ακόμα κι αν ξέρω πως είναι λάθος, ακόμα κι αν δεν υπάρχει λόγος να τα σκέφτομαι, ακόμα κι αν το ξέρω εγώ η ίδια, πάντα θα τα σκέφτομαι.
Από αυτό και μόνο θα έπρεπε να με στολίζω με βρισίδια. Δεν μου επιτρέπω να κάνω τέτοια λάθη.
Κι όμως τα κάνω....

Αυτό ήταν. Ένοιωθε συντετριμμένη.
Σκεφτόταν πως η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Ήταν μόνη όπως και να έχει.
Ξυπνούσε και ευχόταν να μην είχε ξυπνήσει.
Δεν είχε διάθεση για τίποτα.
Έβγαινε στο μπαλκόνι και σκεφτόταν τι καλά που θα ήταν να είχε το θάρρος να πέσει, να τα τελείωνε όλα και παράλληλα να δημιουργούσε και μια φορά έναν λόγο να μιλάνε όλοι γι αυτήν.
Να βρει έναν λόγο να την σκεφτεί κάποιος και να τρομάξει. Να νιώσει κάτι, έστω και λύπη γι αυτήν.
Θα ήταν ένας λόγος να ασχοληθεί για μία φορά ο κόσμος μαζί της. Να γυρίσει και να κοιτάξει. 
Και ίσως και να αναρωτηθεί για το πώς ένιωθε...
Έτσι κι αλλιώς τα όνειρα που βλέπει λένε πάντα την αλήθεια.
Όλο για πεσίματα από κτήρια μιλάνε.
Τι κι αν είναι αλήθεια?
Ακόμα και τα κοντινά της άτομα δεν την καταλάβαιναν.
Ακόμα και να την καταλάβαιναν δεν μπορούσαν να τη βοηθήσουν.
Δεν υπάρχει σωτηρία όταν δεν υπάρχει νόημα.
Η ζωή είναι ένας εφιάλτης για εκείνη.
Ποτέ δεν είχε αυτό που ήθελε.
Και ότι έχει θα το χάσει.
Τι σήμερα τι αύριο.
Δεν έχει σημασία.
Δεν έχει όρεξη να κάνει τίποτα πλέον βλέπεις. Να βγει έξω, να δει ανθρώπους.
Τους συχαίνεται. Τους συχαίνεται με όλη της την ψυχή.
Δεν έχουν ψυχή βλέπεις. Πράττουν ανάλογα χωρίς συναίσθημα.
Ο καιρός είναι χάλια. Πολύ ζεστός. Της κόβει την ανάσα.
Δεν έχει χρήματα να πάει πουθενά. Είναι παγιδευμένη στις σκέψεις της.
Ούτε άτομα να την καταλαβαίνουν έχει.
Το μόνο που την χαροποιεί είναι το σκυλάκι της που της κουνάει την ουρά όποτε το κοιτάζει και του ρωτάει γλυκά αν θα ήθελε να πάει βόλτα ή αν θα ήθελε να φάει, ενώ τα δάκρυα πέφτουν απαλά στα μάγουλά της.
Γέρικο είναι και φοβάται να μην το χάσει. Δεν είναι ωραίο να χάνεις μια αγνή συντροφιά που είχες για χρόνια.
Ο κόσμος δεν ξέρει από προβλήματα λέει.
Όντως δεν ξέρει.
Κοιτάζει να λύνει των άλλων ενώ έχει αυτός πρόβλημα και δεν το ξέρει.
Τουλάχιστον αυτή το ξέρει.
Το παραδέχεται.
Και η γνώση είναι κατάρα λέει.
Μακάρι να μην ήξερε τίποτα.
Οι χαζοί είναι αυτοί που ζηλεύει περισσότερο απ'όλους.
Μακάρι να είχε το θάρρος να πέσει.
Να πετάξει μια φορά σαν τα πουλιά που πάντα θαύμαζε.
Που πετάνε ελεύθερα.
Ας πετούσε σαν μια πεταλούδα που ζει μονάχα μια μέρα.
Και μετά ας πέθαινε.
Όλο τα ίδια και τα ίδια.
Καλοί ηθοποιοί οι γύρω της. Αυτή καθόλου.
Είναι παράξενο πως προσπαθεί να δείξει το πως νιώθει μήπως κάποιος ενδιαφερθεί να ανοίξει την ψυχή της, γιατί μονάχα λίγοι αξίζουν κάτι τέτοιο, αλλά κανένας δεν νοιάζεται να κοιτάξει κάτω από την μάσκα της.
Πνίγεται στα ίδια της τα δάκρυα.
Νιώθει ότι δεν αντέχει άλλο.
Ξεσπάει.
Άλλη μια μέρα πέρασε. Πόσες ακόμα άραγε? Δεν θα ήθελε να ξέρει.
Κανένας ειδικός ή "φίλος" ή γνωστός δεν βοηθάει.
Ο εαυτός της μπλόκαρε.
Η καρδιά της όμως χτυπάει.
Άγχος.
Πόνος.
Φόβος.
Δεν υπάρχει ενδιαφέρον για το τίποτα.
Δεν υπάρχει διέξοδος.
Τίποτα δεν της αρέσει.
Τίποτα δεν έχει νόημα.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΙΠΟΤΑ.

....και ο κόσμος σκοτείνιασε και πάλι.......

ΦΜΛ.

Τελικά πώς γίνεται πάντα όταν χαλαρώνω και ακούω μουσική να μου έρχονται όλες οι σκέψεις μαζεμένες και να έχω την ανάγκη να γράψω για να φύγει το βαρίδιο από πάνω μου.
Δεν έχω διάθεση να βγαίνω από το σπίτι ούτε για τις απαραίτητες αρμοδιότητές μου.
Προσπαθώ να διαγράφω τις σκέψεις με καλοπέραση και χαλάρωση.
Γιατί ξέρω πως, αν βγω από το καβούκι μου θα πονέσω.
Και μετά δεν θα το αντέξω.
Η ζωή έχω καταλάβει πως, αν και δεν σημαίνει τίποτα για μένα, είναι όλη κ όλη ένα μάθημα.
Και ξέρεις πόσο πολύ μισώ τα μαθήματα...
Γεννιέσαι λευκό χαρτί και μέχρι να πεθάνεις πρέπει να γράψεις την δική σου εργασία.
Δεν μπορώ άλλες εργασίες πραγματικά.
Παίζει να έχω καταντήσει η καλύτερη μαθήτρια της ζωής.
Και καλύτερα να μην μιλήσω για τα μαθήματα που έχω πάρει έως τώρα.
Και ναι, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε αυτή τη ζωή. Μονάχα αν το πιστέψεις.
Είναι και οι συνέπειες βέβαια που σε σταματάνε. Είναι και οι φοβίες.
Ας είχα φτερά και ας ζούσα μια μέρα σαν εκείνες τις πεταλούδες.
Θα έβλεπα τα πάντα γύρω μου τόσο γρήγορα, θα πετούσα να δω όλο τον κόσμο, μόνο που δεν γίνεται να δω όλο τον κόσμο, όλο το σύμπαν.
Θα τελείωνα την εργασία μου νωρίτερα.
Πριν προλάβω να δεθώ με καμία ψυχή.
Πριν προλάβουν να μου δημιουργηθούν κι άλλες φοβίες.
Πριν χάσω ότι στήριγμα έχω... μέχρι το τέλος.
Πριν με δω να χάνομαι.
Να και κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω όσο πολύ κι αν το θέλω.
Ας ελπίσω στο μετά. Κι ας δώσω δύναμη σε αυτό που θέλω να γίνει.
Η φύση ποτέ δεν με απογοήτευσε.
Αφού δεν έχω εμπιστοσύνη στο είδος μου θα έχω σε αυτή.
Αυτή είναι πιο σοφή απ'όλους.
Αυτή ξέρει...

Μια φορά και μια νυχτιά.

Τελικά όντως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Η νύχτα είναι πολύ πιο όμορφη όταν περπατάς κάπου έξω, ήσυχα.
Ξεχνάς για λίγο τα πάντα. Ξεχνάς ότι σε κρατάει πίσω.
Πεθαίνουμε ξέρεις.
Κάθε λεπτό που περνάει και ένα κομμάτι μου χάνεται για πάντα.
Κάθε λεπτό που περνάει χάνω και μια ευκαιρία για να γίνω ο πιο ευτυχής άνθρωπος στον κόσμο.
Τόσα μαθαίνω και όλα με ρίχνουν κάτω.
Με βαράνε αλύπητα.
Μου λένε να μην ελπίζω.
Μα δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω.
Ακόμα κι αν δεν μου έχουν απομείνει ανάσες δίχως πόνο.
Εγώ θα υπομένω.

Είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ πάλι το ίδιο όνειρο.
Νιώθω λες κι έρχεται κοντά μου με τον καιρό.
Άσε με εδώ να μείνω.
Ξαφνικά οι σκέψεις πετάνε.
Πρέπει να σκληρύνω. Πρέπει.
Πρέπει να επιβιώσω.
Είναι δύσκολοι καιροί για να ελπίζεις.
Πρέπει να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη.

Κανείς δε μπαίνει στον κόπο να σε μάθει.
Κοιτάζει σχολιάζει και φεύγει.
Μα τόσα κομμάτια μου έχω δώσει που δεν έχω τίποτα πια για μένα.
Θα πεθάνω εδώ στον κρύο εαυτό μου.
Χαρίζοντας χάνεσαι.
Δωρίζοντας πεθαίνεις.

Ήταν κάτι που με άλλαξε με τον καιρό.
Απίστευτα με πόνεσε.
Αχ, δεν ξέρεις. Δε θα μάθεις.
Είσαι απλά ένας περαστικός από τους πολλούς.
Έχω μια ιστορία που δεν θα μάθεις ποτέ.
Δεν ζήτησες ποτέ να την ακούσεις.

Είναι ωραίο να έχεις μια φωνή ζεστή να σε αγκαλιάζει.
Να σου λέει ηρέμησε, θα φύγει θα περάσει.
Εγώ είμαι μακρυά αλλά εδώ θα είμαι.
Η διαφορά με τον κόσμο που είναι κοντά και δεν σε βλέπει.
Το πρόσωπό σου όταν σημαίνει περισσότερο απ'όλα.

Θαυμάζοντας την πέτρα, μαθαίνεις να σκληραίνεις.
Τελικά ο χρόνος με τρομάζει περισσότερο απ'όλα.
Περισσότερο από εμένα.
Περισσότερο από τα όνειρα που βγαίνουν.
Περισσότερο από τις σκιές που με κοιτούν την νύχτα.
Δεν τις φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Πέρα από τον χρόνο.

Θα φύγουν όλα και θα μείνω μόνη μου.
Ή μήπως, θα τους αφήσω όλους μόνους?
Ίσως και να φύγω νωρίτερα για έξω.
Με το μαχαίρι στην ψυχή μου
σίγουρα δεν θα αντέξω.

Μου μίλησε το βράδυ πάλι
μου είπε μην φοβάσαι.
Κι αν σε τρομάξει τίποτα γέλα
θα φύγει, άσε.

The curse.

Είχα πολλές κατάρες υποθέτω.
Άγχος, μανιοκατάθλιψη, μαζικές σκέψεις, κυκλοθυμία, άσχημες αναμνήσεις, φοβίες, ανασφάλειες.
Αλλά η μεγαλύτερη απ'όλες ήταν που διαφωνούσα με όλα.
Διαφωνούσα με τον τρόπο ζωής που με ανάγκαζαν να κάνω για να επιβιώσω μέσα στην κοινωνία που αυτοί δημιούργησαν.
Διαφωνούσα με το πως θα ακολουθήσω τα όρια που μου έβαζαν.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής μου εκεί.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής σε τίποτα από αυτά που λέγανε.
Πρέπει λέγανε... Πρέπει.
Αλλά το πρέπει δεν απαντάει στο γιατί.
Γιατί πρέπει.
Πάντα γιατί πρέπει και ποτέ πρέπει γιατί.
Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.
Δεν έβρισκα λογική στη λογική τους.
Ένιωθα φυλακισμένη με τον τρόπο σκέψη τους και όποτε εκφραζόμουν έπαιρνα την απάντηση...
Γιατί έτσι πρέπει.
Δεν είσαι φυσιολογική.
Δεν θα έπρεπε.
Τι να υπάρχει μετά το πρέπει άραγε.

Για μένα η ζωή ήταν ένα ερωτηματικό στο σκοτάδι.
Μια στάλα μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό.

Επειδή βλέπεις...
Σε γεμίζουν ψέματα.
Και το μεγαλύτερο που σου λένε είναι πως είσαι ελεύθερος να ζήσεις όπως θέλεις.
Στην πραγματικότητα αυτό είναι απειλή και όχι δικαίωμα.
Η φράση αυτή κρύβει την πρόταση:
Ακόμα κι αν δεν θέλεις έτσι θα ζήσεις.
Ακόμα λοιπόν και να μην θέλω να ζήσω μέσα στην κοινωνία που εφηύραν, ακόμα κι αν θέλω να πάω στις ερημιές να κατοικίσω, θα είναι εκεί να μου θυμίζουν πως...
έχουν πάρει τα πάντα για κτήμα τους.
Δεν υπάρχει κοινόχρηστο τίποτα πλέον να πάρω.
Δεν θα επιβιώσω εκεί έξω χωρίς τίποτα.
Άρα λοιπόν θα μείνω εδώ για να επιζήσω.
Με λίγα λόγια μένω για να επιζήσω.
Με κρατούν αιχμάλωτο για να επιζήσω.
Μου λένε ψέματα πως θα επιζήσω.
Μα μου λένε ψέματα.
Δεν θα επιζήσω...

 Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.

Η παραγωγή των ποιητών διακόπηκε.
Γιατί μερικοί χάθηκαν στον ύπνο τους.
Οι ονειροπόλοι χάθηκαν στο όνειρο.
Οι ρεαλιστές στον εφιάλτη.
...Οι σοφοί στο συνειδητό όνειρο.

Το μόνο που θέλω είναι να εξαφανιστώ.
Να εξαφανιστώ και να βρεθώ σε ένα όμορφο και ήσυχο μέρος.
Να κοιτάω τα αστέρια τη νύχτα.
Να μην έχει πολύ ήλιο τη μέρα και να έχει δροσερό αεράκι.
Να υπάρχω σε έναν κόσμο δικό μου.
Να είμαι φυσιολογική και να μην υποφέρω.
Να μην υποφέρω...
Να χορεύω και να τραγουδώ στη βροχή.
Να μην υποφέρω.
Να είμαι ήρεμη.
Να μην κλαίω ποτέ από θλίψη.
Τόσα δάκρυα με έκαναν και στέρεψα...
Να μην υποφέρω.
Να ζήσω για μια φορά στη ζωή μου.

Και μετά ας πεθάνω.