Καπετάν Βαγγέλη οδός.

 Μοιάζαμε. Μόνο που αυτή είχε ένα χαμόγελο που έκανε τα πάντα γύρω της να ανθίζουν. Περνούσε το δρόμο και όλοι την κοιτούσαν. Όλοι θαύμαζαν την λάμψη που έβγαζε, το μοναδικό χαμόγελό της που άστραφτε ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Όταν έβγαινε από το σπίτι της και τύχαινε να την ανταμώσεις το συναίσθημα ήταν παρόμοιο με το αίσθημα της άνοιξης.

 Το δικό μου χαμόγελο ήταν τόσο δύσκολο να το αποκτήσεις όσο και η εμπιστοσύνη μου. Όσο δύσκολο είναι να βρεις άνθη μες στο χιόνι. Μοιάζαμε όμως. Έχουμε πολλές διαφορές παρόλα αυτά. Για την ακρίβεια δεν ξέρω ακριβώς αν αγαπιόμαστε ή μισιόμαστε κατά βάθος. 

Την αντικρίζω μερικές φορές όταν περνάω στο χολ του σκοτεινού διαδρόμου με την άκρη του ματιού μου αλλά φοβάμαι να κοιτάξω και την προσπερνάω. Δεν μιλάμε και πολύ αλλά σκεφτόμαστε η μια την άλλη, και μερικές φορές ακόμα το ξέρω πως έρχεται και αυτή και με κοιτάει στα κρυφά όπως και εγώ αυτήν όταν μονάχη μένω.

 Για την ακρίβεια νομίζω πως μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα ακόμα. Είναι δύσκολο αλλά με την οικειότητα που έχουμε μεταξύ μας πάντα βοηθάμε η μία την άλλη. Και όταν ξεμένουμε από ελπίδες πάντα υπάρχει η γνώμη κάποιας από τις δυο μας που θα αφήσει στην στεναχώρια όσα κενά υπάρχουν και στην χαρά μας. Και όσο δύσκολη και ας είναι η διαδρομή θα κρατάμε γερά σαν τον καπετάνιο στο καράβι του, μέχρι να βουλιάξει.

Ανασκόπηση.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν άνοιγαν τα μάτια για να δουν, όχι πως δεν μπορούσαν να δουν.

Υπήρχε ελπίδα, απλά ήταν τόσο καλά βυθισμένη στην απελπισία που ακόμα και να είχε συστηθεί αυτοπροσώπως θα την παίρναν για ψεύτρα. Ότι λαμπερό και σπάνιο θα το βλέπανε ως κάτι κάλπικο και φτηνό επειδή έτσι είχαν συνηθίσει. 

Το καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος που ήθελε το καλό τους ήταν να τους ανοίξει τα μάτια.

Ήταν το μόνο που είχε να κάνει. Και όμως κάτι τόσο απλό που παράλληλα είναι και τόσο δύσκολο στο να γίνει. 

Ακόμα και αυτό όμως οφείλεται στην έλλειψη της θέλησης που είχαν για κάτι τέτοιο.

Την έλλειψη της πίστης.

Της πίστης στην ελπίδα.

I used to be happy.

I used to write
to fill the emptiness of this void
inside me
I used to be happy back then
when I start using words in paper
just to call my thoughts
just to make peace happen
inside me.

There was a break of this writing
I stopped believing that the peace
could be brough by writing thoughts
There could be a break of this writing
but I don't want to leave it all behind
not another piece of who I was
I really love my old self though.

And even though all these are ruins
I try to make them count
as kingdoms.

Even though there is not a single team of people
to make it last
I pretend that there is the biggest show going on
only for me
only to believe that
it matters to some of them
that there is a reason behind my battle
a reason to continue to write
and create
as much as I can.

I will recall these minutes
as my ultimate try
inside myself.


-------------

The saddest thing I own
except my phone
that never rings ---
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

The most original thing I own
except the few people I see daily
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

Sad but true.

Now and then.

I am done trying to become somebody
and instead
I am trying to become nobody.

This is how this game is played anyway.

This "role"-play.

So I am out, I am done playing.

Time to make the rules.

Always.

 What an obscure word, really. In fact unknown to us.
Another great man left this world so soon, one of my favourite actors out there, who had also one of the best roles in my favourite teen movies from novels.
I remember the word "Always" from a scene, and the eyes that made my young heart shutter into pieces, so many emotions back then. This play was magnifiscent in the eyes of a child like me, and then my admiration began.
It kinda freaks me out how much everyday everything changes. Before yesterday all my life I was listening about a living actor, or a living singer, I admired their work which it made my lonely days more easier to handle, such a companion you see all the things that will achieve to touch a little bit of you. And now dead. As I 've seen a long time ago a phrase saying "my idols are dead" well "idols" not sure but sure people with work that changed my life a little bit with their way, now not in life, and I will never listen again about the living person, and such is the reality that horrors me, that it could happen just now, everyday to anyone without knowing.
So many things that you know all your life
will change forever.
And will always remain as memories
until you close your eyes.

How to handle such reality
without madness?

Inspired. #

Goodbye to the idol David Bowie. He died an artist. He inspired so many people..
He died in peace, surrounded by his family, and still lives inside of the hearts and minds of his fans, of the people he touched emotionally with his work.
 What an artist, really.

 There is so much going on in this world, so many things to do, with or without reason.
So many people rushing to do things, to be succesfull, to be artists, to have progress, a job and enough money to be happy, but in my current moment, I don't know what can really make you happy at all.
Still trying to figure out what to do with this life to make me feel alive for real.
Still trying to figure out myself. Such a painful progress. There is not enough time, there is not enough life. And what to do really to feel such feelings. What to do to feel you are in motion?
What to do to feel you are not dying a loser other than just trying to figure out?
To scream or to talk to someone about all your inner thoughts and what makes you struggle to go on. Where to find people who understand you? Ι mean completely? Out there, somewhere.
People who pay you a visit without question just to know you are alright.
But at least you can have people who love you and you love them.
Those who are always there for you, who choose you to be their family.
And thats the highest form of art it can be.

"He died peacefully, surrounded by his family."
That's all. Thats what matters the most in the end.

And that is why he is an artist for me.
I am inspired as well.





# Artist trying to understand.
Still learning in the process.

Κενό, Αμπσουρδισμός, Νιχιλισμός και Μέλλον.

 Το καλύτερο άτομο του κόσμου θα ήταν αυτό που θα υπενθύμιζε στον εαυτό του πόσο κακό είναι συνεχώς. Αυτό που με ειλικρίνεια και μετριοφροσύνη θα παραδεχόταν την μετριοπάθεια στη φύση του.
 Το άτομο που θα αναγνώριζε πως ο κόσμος δεν είναι τίποτα πέρα από απλά έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα, ούτε καλό μα ούτε κακό, εφόσον αυτό ήταν εξαρχής το πεπρωμένο. Πως αυτό που υπάρχει είναι απλά αυτό που υπάρχει, και η δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί από κανέναν πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Η αποδοχή της φύσης του ως θνητός, ως ένας βιολογικός οργανισμός με ημερομηνία λήξης, λίγη σκόνη από ένα άστρο που σιγοσβήνεται, ένα κουφάρι που κινείται, ένα δανεικό σώμα, μια ανακυκλώσιμη (ή και μη) ψυχή, ένα σύμπαν μέσα σε μια μάζα που οδεύει προς το θάνατο. Διότι οι πιθανότητες αν και μεγάλες για παραπέρα οδεύουν πάντα ή στο απόλυτο τίποτα ή σε μια τελείως διαφορετική ζωή - χωρίς αναμνήσεις, χωρίς αγαπημένα πρόσωπα με τα οποία έχεις το κουράγιο να σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να αγαπάς τον εαυτό σου και πάλι.  Αλήθεια, είτε δεν υπήρχε ζωή μετά από εδώ, είτε και αν υπήρχε ξανά με κάποιο τρόπο η διαδικασία του να ξαναζήσεις, πως θα έβλεπες και θα αναγνώριζες τα άτομα με τα οποία έζησες τις πιο όμορφες στιγμές σου; Πως θα ξαναζούσες το σώμα που ίσως και να αγάπησες κάπου βαθιά μέσα σου παράλληλα από τα αρνητικά σχόλια που έκανες για τον εαυτό σου; Εφόσον στη ζωή φτιάχνουμε την προσωπικότητά μας τότε είμαστε τίποτα παραπάνω πέρα από ρομπότ που ζούνε και πεθαίνουν; Πέρα από προγράμματα, από χαρακτήρες που εμείς φτιάχνουμε, ρόλους που παίζουμε, πράγματα που συνηθίζουμε; Όλα αυτά πεθαίνουν μαζί με το σώμα και η ψυχή συνεχίζει. Δεν θέλω να συνεχίσω, και ελπίζω να μην υπάρχει το μετά. Και κάπως έτσι καταλήγεις στο να φοβάσαι το θάνατο. Με μια απλή μα πολύ προχωρημένη σειρά σκέψεων, μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, συναισθήματα που καθιερώνεις πάνω από δική σου λογική. Και τίποτα δεν είναι αληθινό. Είτε είμαστε το παιχνίδι κάποιων ισχυρότερων όντων πνευμάτων εξωγήινων πλασμάτων, σε κάποιο μακρινό σύμπαν, είτε και αν αργότερα η ψυχή μας μεταφέρεται από τα γήινα σώματά μας σε άλλες διαστάσεις σε μακρινά σύμπαντα για να ζήσουμε ζωές μέσα σε σώματα όντων που ποτέ δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους σε αυτή τη ζωή - ακόμα και τότε ότι καταφέραμε με δυσκολία να θεωρήσουμε δικό μας θα έχει χαθεί - γιατί τίποτα δεν μας ανήκει στη ζωή, το μόνο που υπογράφεται πάνω μας από την στιγμή της γέννησής μας είναι ο θάνατος, είτε αυτός αργότερα δίνει την ευκαιρία για μια νέα αρχή είτε όχι. Και ακόμα και αν η ψυχή τύχαινε με κάποιο τρόπο που ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να συλλάβει να θυμάται αγαπημένα πρόσωπα ίσως αυτό να ήταν και πιο επίπονο διότι ίσως να μην ήταν τα ίδια, ίσως να μην υπήρχαν καν στο ίδιο σύμπαν, ίσως..
 Ο ακραίος σκεπτικισμός και η δύσκολη εννοιολογία συγχρονίζονται και πάλι στο μυαλό και δημιουργούν τα τέρατα της στιγμής. Άραγε γιατί υπάρχουμε; Γιατί να υπάρχουμε; Για τον ίδιο λόγο που υπάρχουν και οι μύγες. Απλά για να υπάρχουν. Απλά για να κάνουν τον κύκλο της ζωής μέχρι το τέλος. Γιατί να πρέπει να έχουν όλα λόγο στην τελική; Γιατί να πρέπει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος να εξηγήσει κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει μια γάτα ή να έχει παραπάνω σκοπό από αυτήν; Τίποτα δεν έχει νόημα και ο Θεός πέθανε γιατί τον σκοτώσαμε εμείς, η καλοσύνη δεν υπάρχει, ο εγωισμός είναι μέσα στο αίμα του ανθρώπου στην φύση του και όσο και αν τον αρνείται όσο και αν τον μειώνει για να βγάζει το ήθος του μπροστά δεν παύει να είναι μια ύπαρξη με μειωμένη συναίσθηση, με ορισμένη νοημοσύνη που δεν ξεπερνά τα όρια, είτε μιλάμε για έναν φυσικό είτε για έναν άνθρωπο αγράμματο, είτε για άθεο είτε για κάποιον θρησκευόμενο.
 Είτε πρόκειται για τον Θεάνθρωπο, είτε για κάποια φυσική μορφή, είτε για την φύση και τα παγανιστικά στοιχεία, είτε για το πνεύμα, είτε για κάποιο εξωγήινο ον που μας ελέγχει εντός ή εκτός του πλανήτη. Γιατί να υπάρχει Θεός ενώ είναι έτσι αυτός ο κόσμος; Και αν υπάρχει γιατί να είναι τόσο σκληρός και κακός; Γιατί να κλείνει τα μάτια στον πόνο και να μην τον νοιάζει τίποτα; Από συμφέρον ίσως για να προωθήσει το εξελιγμένο είδος; Το δυνατότερο; Και γιατί να πρέπει να υποστηρίξω έναν θεό που γυρνάει την πλάτη σε παιδιά και σε όντα που μόνο κακό δεν έφεραν σε έναν κόσμο; Ίσως γιατί το κακό είναι από μόνο του κομμάτι σε αυτόν τον κόσμο.
 Ίσως η θρησκεία να είναι είτε ένα ψέμα είτε μια δικαιολογία για καλή πράξη. Μια προσπάθεια στο να ελπίζεις στη ζωή και πως δεν είναι ανούσια μέχρι το τέλος της - σάπια μέχρι το μεδούλι της. Και καθώς γυρνάω την πλάτη μου στον "Θεό" και στις ανθρώπινες υποθέσεις και εξυπνάδες θα φωνάξω πως "Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα και ότι του αξίζει αυτό θα πάρει στο τέλος". Χωρίς καμία εξαίρεση ηλικίας ή αμαρτίας. Γιατί σε αυτή τη ζωή το έγκλημα έχει θέση, δεν τιμωρείται μιας και τίποτα δεν έχει νόημα. Μιας και η ζωή κανενός ανθρώπου ίσως και να μην σου προκαλεί κάτι πέρα από λύπηση - και έτσι να κάνεις καλές πράξεις - είτε για να δώσεις ένα νόημα στην στιγμή που φεύγει είτε για να δώσεις στον εαυτό σου μια ψεύτικη εικόνα του οτι αξίζεις κάτι, του οτι είσαι καλός άνθρωπος και προσφέρεις.
 Εξάλλου οι άνθρωποι είναι είτε για να σου δημιουργούν αηδία είτε για να σου δημιουργούν λύπηση, όλα τα υπόλοιπα είναι κατώτερα και αδιάφορα συναισθήματα σε ένα τέτοιο ακραίο σημείο, με εξαίρεση τα δυο, τρία αυτά άτομα που έχεις επιλέξει για να κρατιέσαι και να κρατάς το διάστημα που σου δίνεται σε αυτή τη ζωή και δυστυχώς αγαπάς αληθινά..Μα αυτή δεν είναι η σωτηρία. Με αυτά όλα περί κακών θεών και άρνησης για να ακολουθήσεις καταντάς ο εγκληματίας στη "φυλακή", ο άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει κανένας. Το άτομο που γράφει το κείμενο. Αυτός που η κοινωνία απομονώνει επειδή ο ίδιος απομονώθηκε. Επειδή μέσα στον παραλογισμό του ανούσιου ήθους και ψευτιάς διαλέγεις την εγκληματική επανάσταση - για έναν καλό σκοπό. Αλλά ακόμα και αυτό έχει το τίμημα.
 Και εξάλλου ποιος ο λόγος να ενδώσεις στο κακό και να φέρεις τον κόσμο μια ώρα νωρίτερα στο τέλος του; Κάνε αυτό το τέλος όσο πιο αργό και επώδυνο γίνεται. Γίνε καλός άνθρωπος. Και μόλις έδωσες τον ολοκληρωμένο ορισμό του ήθους. Εξάλλου μιας και είσαι ένα αναγκαστικά εγωιστικό τέρας σαν όλα τα υπόλοιπα θα γνωρίσεις το τέλος - και στο τέλος καλύτερα να μην υπάρχει τίποτα και να ζήσεις μια ζωή πιστεύοντας πως υπάρχει σκοπός πίσω από όλο αυτό, παρά να ζήσεις αρνούμενος πως δεν υπάρχει τίποτα και στο τέλος καταλάβεις πως έκανες λάθος.

Ουράνιος καμβάς.

 Υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στο να κρατάς το χρόνο μες στα χέρια σου και να παρατηρείς το κάθε σου βήμα μήπως και χάσεις δευτερόλεπτο αλλά το να δίνεις μεγάλη αξία στο κάθε λεπτό όσο βαρύ και αν είναι, είναι κάτι που εξοικονομεί όρεξη για ζωή.
 Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα το ρολόι και να κλείνω τα αυτιά μου στον χτύπο του όταν το κοιτάζω αλλά μόλις απομακρυνθώ σέβομαι την κάθε του υπενθύμιση, την κάθε του ανάσα μακριά μου.
Μπορεί τίποτα να μην έχει νόημα αλλά συνάμα να έχουν όλα.
 Εφόσον δεν γνωρίζουμε τίποτα πως ξέρουμε πως τίποτα δεν έχει εξάλλου; Ή πως ξέρουμε αν έχει αντιθέτως;
 Όταν κοιτάξεις τον ουρανό δεν βλέπεις το άπειρο σύμπαν, μα ένα καμβά σε μπλε αποχρώσεις.
Ίσως πίσω από το σύμπαν στο μυαλό μου να υπάρχει εξίσου μια "Έναστρη Νύχτα";

Corruption and the colour of nothingness.

There is a difficulty at this night
like at the poetry i try to write
not in my language
but
in the language of the soul.

And there is a hard door to break
between me and what it is
between what is really here
or not at all

It is hard to recognise the person in the mirror
without searching for clues
without trying to remember pieces of me
that now are all gone

And they are better off without me
dead and forgotten wherever they are.
I could never stop thinking about what I have become
but only hold on for a minute of silence
behind the hard door
that I finally have to break.

And then realise
what am I to surrender?
What could possibly make me think that
a life has a meaning
when all the existence meets up
with the emptiness and the nothingness
this unlimited blackness
the loneliness of the corrupted mind
inside a burning room
outside of a burning human being
struggling to get through the maze of denial.

Struggling to get away
of the thoughts 
behind the door.

Dear Santa...I have everything.

To gain a spot in someones life you have to do sacrifices. You have to be badly hurt but keep trying. You have to explain all your feelings to the other so there are no misconceptions between your relationship with significant others. And at last we have to say loud...
Goodbye//
To meaningless friendships with strangers inside a website.
To people who have not a single good intention or a nice word to say.
To the old toxic memories of the past.
To the fucking routine that the moment succumbs to it.
To all the lies.
To all the disgusting formalities.
To all the "I have to be diplomat to have good friendly reputation" bullshit.
To all the people that "cares" when in fact wants to be noticed.
To all the "Where have you been lost" people.
To the emotional vampires.
To the perverted jerks.
To all the selfish motherfuckers.
To the ungratefull ones.

Welcome//
To Originality
To "I am what I am" kind of people " but I am here".
To appriciation.
To respect.
To kindness without any expectation.
Because if you expect to be rewarded you only do bussiness.
To "I prefer to be all alone than to be something I am not"
To all the people that shows how much they care everyday.
And not only say so.
To people who are straight to your face but are taking care of your fragile human nature too
because they care for you.
That even if you are a fragile, drama queen, cyclothymic monster
they are fond of your inner feelings
and they see the uniqueness and beauty of them.

To these people
I will be always here for you.
Thank you with all my heart.
I have everything
I ever
wanted.

And you are enough :)
<3
 For you* and my family. ~ Olga.

I love you beyond words.