Χαμένο μέτρημα.

 Είμαι μια εικόνα όσων θα ήθελα ποτέ να ήμουνα και ακόμα δεν κατάφερα να γίνω και ίσως δεν γίνω και ποτέ. Και με βασανίζει αυτή η εικόνα όλη μου τη ζωή. Προσπαθώντας να φτάσω κάπου που δεν γίνεται σύμφωνα με την κοινή άποψη να φτάσει ο οποιοσδήποτε. Και ποια είμαι εγώ που θα το καταφέρει; Ένα άτομο που πασχίζει να κρατήσει ότι ταλέντο έχει μην τυχόν και στην προσπάθεια για εξέλιξη πάρει τον κατήφορο και χάσει το δρόμο που δεν έχει βρει ακόμα. Και λες και ξέρω που να βαδίσω, σε ποιο πλακάκι, να μην πατήσω την γραμμή, όπως το παιχνίδι που είχαμε στο μυαλό μας και κάναμε παιδιά όταν περπατούσαμε στο δρόμο για το σχολείο και μετρούσαμε το πεζοδρόμιο και έτσι και πατούσαμε έξω από τα όρια χάναμε ή υποθέταμε πως κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί.

 Με καταδίκασα στην πραγματικότητα. Δεν μου έκανα τίποτα και με καταδίκασα να βλέπω τα οράματα της τελειότητας και των όσων θέλω και δεν φτάνω ποτέ μου. Καταραμένη είναι η φύση μου εξαρχής.

 Να ξεκινήσω από το πόσο θέλω να με κόψω και να με ράψω όπως θα ήθελα να ήμουν στα μάτια μου; Για τις τύψεις που νιώθω όταν μιλάω για ματαιόδοξα τέτοια θέματα; Για το πόσο ανόητα και απελπισμένα αλλόκοτη νιώθω πως φαίνομαι στον κόσμο πλέον; Για το πόσο λαχταρώ να ζήσω και με κρατάνε κάτω οι παράγοντες; Μήπως για τα αμέτρητα πράγματα που θέλω να κάνω και στην προσπάθεια να τα κάνω όλα δεν τελειοποιώ τίποτα; Για την άρρωστη τελειομανία μου; Για τις εμμονές μου; Για τα άγχη και τα υπαρξιακά μου; Για την αίσθηση του οτι ότι και να κάνω θα είναι πάντα μάταιο; Όχι τίποτα άλλο, επειδή το ξέρω πως θα είναι, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα οπότε γιατί ανησυχώ για πράγματα μάταια; Επειδή θέλω να προλάβω να πάρω μια γεύση από δαύτα πριν φύγω και είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω αν θα τα προλάβω όλα; Ή μήπως για την φοβία που έχω για το "μετά"; Επειδή είμαι ματαιόδοξη και το γνωρίζω λογικά. Και ίσως αυτό να μην είναι κομμάτι της τελειομανίας μου όπως λέω. Προσπαθώ να γράψω βιβλίο πανάθεμα με, δεν μου έφταναν όλοι οι υπόλοιποι καλλιτεχνικοί τομείς που θέλω περισσότερη εξάσκηση, συνεχώς βάζω ένα σορό άλλα στο πρόγραμμα, το οποίο όμως πρόγραμμα μόνο πρόγραμμα δεν είναι, παρά μόνο μια αίσθηση υποτιθέμενου προγράμματος στο μυαλό μου και λόγια του αέρα που καθημερινά σημειώνω σε ένα μπλοκάκι χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να μην συνεχίζεται να επαναλαμβάνεται το κάθε τι κάθε στιγμή από μέσα μου. Για την ακρίβεια σταμάτησα να το κάνω πριν λίγο καιρό αυτό επειδή κόντεψα να τα χάσω, το κάνω πλέον για συγκεκριμένα πράγματα μόνο που δεν επιτρέπεται να ξεχάσω.. εξάλλου δεν με βιάζει κανείς, εκεί είναι αυτά, σιγά σιγά βελτιώνομαι υποθέτω, όσο σιγά και αν είναι αυτό το σιγά. Ματαιοδοξίες.

 Είμαστε μια καταραμένη γενιά μου είπαν. Δεν θα πάμε πουθενά και όπου πάμε θα σερνόμαστε προσπαθώντας να επαναφέρουμε σε σωστή λειτουργία λάθη που κάναν άλλοι. Ευχαριστώ. Δεν αφορά τα λάθη μιας γενιάς λέω εγώ, μα την έλλειψη της θέλησης της δικής μας. Μα ναι, έχω θέληση για πολλά πράγματα, δεν έχω το κουράγιο και την ψυχική θέληση να μοχθήσω για αυτά όμως και αυτό οφείλεται στην έλλειψη στόχου. Δεν έχω κίνητρο. Χωρίς κίνητρο δεν έχω λόγο να πάω πουθενά. Και έχω την αντίληψη για να καταλάβω πολλά πράγματα όπως το οτι δεν γίνεται τίποτα χωρίς μόχθο, μα αυτό είναι και το ζητούμενο εξάλλου. Η υποστήριξη, ένας ακόμα λόγος που ο περισσότερος κόσμος βυθίζεται σε μια οθόνη σε ένα ιντερνετικό κοινωνικό δίκτυο όλη μέρα. Κόψαμε την επικοινωνία από αυτά κόψαμε και την επικοινωνία γενικότερα. Το κινητό που πραγματικά το κρατάω μόνο σαν εύκολη φωτογραφική μηχανή ή σαν εύκολο μέσο για μουσική είναι εντελώς άχρηστο πλέον για μένα εδώ και πολύ καιρό εκτός βέβαια αν χρειαστεί κάτι κανένα μέλος της οικογένειας.

 Υπήρξα κάποτε - κάποτε, λες και πέρασαν αιώνες ξέρω 'γω - άτομο που είχε όνειρα και στόχους. Στην τελική αυτός ο στόχος μέσα από πολλές επεξεργασίες στο μυαλό μου πλέον έχει χάσει την λάμψη της, σκούριασε. Η απαισιοδοξία έχει πάρει άλλα μέτρα πλέον. Το μόνο που απομένει είναι η εικόνα στο μυαλό που επεξεργάζομαι μονίμως για να τελειοποιήσω, χωρίς όμως να υφίσταται, χωρίς να είναι εγώ, χωρίς να έχει ένδειξη για το οτι θα υπάρξει ποτέ. 

 Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να διαβάσω παλιότερα άρθρα μου ή σχόλια για διάφορα πράγματα, υπήρξε λόγος που δεν τήρησα το συνήθειο με τις συχνές αναρτήσεις μου στις σελίδες μου στο διαδίκτυο. 

 Αφού όλοι θα πεθάνουμε και δεν πρόκειται ότι και να κάνω να πάρω κανέναν έπαινο για το πόσο καλό κορίτσι υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, για το πόσο δεν έμοιαζα στις ποτάνες και στους καργιόκιδες που μισώ όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Μισώ τους ανθρώπους σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά κρατάω λίγο από το ποσοστό για τους φανταστικούς χαρακτήρες που τυχαίνει να γνωρίζεις στη ζωή σου και να σου μένουν αξέχαστοι μια ζωή. Ο χαρακτήρας κάνει τον άνθρωπο λογικά, διαφορετικά δεν θα υπήρχε και μεγάλη διαφορά, υπάρχουν οπότε κάποια μικρά ποσοστά που κρατώ στην άκρη για να μην νιώθω οτι αδικώ κανέναν, κρατώ όλη αυτή την γλίτσα και φοράω το χαμόγελο που όλοι αγαπάνε, πετάγοντας μερικές χιουμοριστικές ατάκες που επίσης όλοι αγαπάνε και έτσι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Δεν είμαι και κανένας άγιος ούτε πιστεύω πως υπάρχει και κανένας. Υπάρχουν όμως πολλοί μεταλλαγμένοι διάβολοι, σαν αυτούς που έχουμε μέσα μας και βγαίνουν τις χειρότερες ώρες, τουλάχιστον σε εμένα προσωπικά που με έχουν τρελάνει. Εξάλλου δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άλλοι τους αμέτρητους στρόβιλους σκέψεων που γυρνάνε σαν κυκλώνας μέσα στο κεφάλι μου και την άρνηση και απαισιοδοξία που περιέχουν. Δεν είμαι καλή με την ψιλοκουβέντα η αλήθεια να λέγεται. Για την ακρίβεια μπορεί να ακουστεί πολύ ακοινώνητο αλλά δεν μπορώ να πω ούτε ένα απλό "γεια" ευχάριστα αν δεν το πιέσω πολύ μέσα μου για λόγους ευγένειας. Είμαι καλή στις ευγένειες και στις τυπικούρες, είναι και αυτό ένα ταλέντο του χειριστικού πειραματικού χαρακτήρα μου. Χειριστικός χαρακτήρας. Και μετά ανησυχούσα μια ζωή για τα ενεργειακά βαμπίρ που μονίμως ασταμάτητα γνώριζα από μικρή ηλικία και νόμιζα πως δεν μπορούσα να καταλάβω. Όσο ζεις μαθαίνεις. Μέχρι να πεθάνεις εννοείται.

 Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι κυρία. Θέλω να κάνω πράγματα μα δεν μπορώ να βγω από το σπίτι. Δεν με βλέπει ποτέ κανένας και κανέναν δεν βλέπω εγώ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα όπως δεν υπάρχει εξελικτική πορεία και έτσι δεν υπάρχει ζωντάνια και όλα πεθαίνουν γύρω μου και εγώ μαζί τους και σκάω και λυσσάω και στεναχωριέμαι και νιώθω επ'ουδενί αρκετή. 

Βγες έξω λέει. Βγες. Και όντως βγήκα, σηκώθηκα και έφυγα και ήρθα σπίτι, και πέρασε καιρός και είμαι ακόμα εδώ. Που λέει ο λόγος βέβαια γιατί όλο και κάπου χρειάστηκε να πάω, αλλά ξέρεις, δεν υπάρχουν αλλαγές υπάρχει αυτή η τρομακτική σταθερότητα στα αρνητικά, ή τουλάχιστον στα αρνητικά έτσι όπως τα βλέπω εγώ και τουλάχιστον μερικά θαυματουργά όμορφα πράγματα πιστά στη ζωή μου. Και φυσικά δεν υπάρχει η ώθηση πάνω απ'όλα. Θέληση χωρίς ώθηση είναι σαν ένα ακριβό αμάξι χωρίς βενζίνη. Για τους πιο βλαχομπαρόκ βέβαια. Απλά, συγνώμη κύριε αλλά δεν μπορώ να το παίξω διπλωματικά πλέον. Δεν μπορώ να προσπαθήσω να γίνω αποδεκτή ούτε να φερθώ κοινωνικά ούτε να κάνω πως πετάω εξυπνάδες ώστε να φανεί πως δεν είμαι μια ακόμα ανόητη. Δεν μπορώ να μιλήσω πλέον αν δεν υπάρχει λόγος. Ή θα είμαι η περίεργη αμίλητη κοπέλα με το χαμόγελο ή θα είμαι η γνωστή Όλγα που πάντα κάτι έχει να πει πέρα από τα συνηθισμένα, περίεργο μεν γι'αυτούς που δεν συνηθίζουν αυτού του είδους τις συζητήσεις αλλά δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να ενοχλεί κανείς τις προτάσεις. Απλά θα σκάσω, θα σκάσω επειδή δεν ξέρω ποτέ τι θέλω από τη ζωή μου και ποτέ δεν μου είναι αρκετή η στασιμότητα και από την άλλη πάντα έχω αυτή την ανάγκη της ψεύτικης ασφάλειας που δεν υπάρχει γιατί ο χρόνος κυλάει και ο χρόνος είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ' όλα. Απ'όλα φοβάμαι μια ψεύτικη ανθρώπινη εφεύρεση στο μυαλό του ανθρώπου που να μετράει τον καιρό που έχει ακόμα και που έχει ήδη διανύσει πάνω στη γη. Απ'όλα φοβάμαι το μετά της διαδρομής. Το πόσο μάταια θα είναι όλα αυτά στο τέλος. Το οτι δεν θα καταφέρω ποτέ μου να ξεπεράσω όλη αυτή την αίσθηση ματαιότητας για τη ζωή και δεν θα μπορέσω να μοχθήσω αρκετά τίποτα, και ότι καταφέρω δεν θα είναι αρκετό γιατί απλά είμαι εγώ. Άραγε φοβάμαι τον εαυτό μου ή τον ψεύτικο το χρόνο; Μήπως τον θάνατο ή τον υποτιθέμενο θάνατο; Όλα αυτά μαζί; ______

Ας ξυπνήσω και ας μην θυμάμαι πως τα έγραψα όλα αυτά.

Καπετάν Βαγγέλη οδός.

 Μοιάζαμε. Μόνο που αυτή είχε ένα χαμόγελο που έκανε τα πάντα γύρω της να ανθίζουν. Περνούσε το δρόμο και όλοι την κοιτούσαν. Όλοι θαύμαζαν την λάμψη που έβγαζε, το μοναδικό χαμόγελό της που άστραφτε ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Όταν έβγαινε από το σπίτι της και τύχαινε να την ανταμώσεις το συναίσθημα ήταν παρόμοιο με το αίσθημα της άνοιξης.

 Το δικό μου χαμόγελο ήταν τόσο δύσκολο να το αποκτήσεις όσο και η εμπιστοσύνη μου. Όσο δύσκολο είναι να βρεις άνθη μες στο χιόνι. Μοιάζαμε όμως. Έχουμε πολλές διαφορές παρόλα αυτά. Για την ακρίβεια δεν ξέρω ακριβώς αν αγαπιόμαστε ή μισιόμαστε κατά βάθος. 

Την αντικρίζω μερικές φορές όταν περνάω στο χολ του σκοτεινού διαδρόμου με την άκρη του ματιού μου αλλά φοβάμαι να κοιτάξω και την προσπερνάω. Δεν μιλάμε και πολύ αλλά σκεφτόμαστε η μια την άλλη, και μερικές φορές ακόμα το ξέρω πως έρχεται και αυτή και με κοιτάει στα κρυφά όπως και εγώ αυτήν όταν μονάχη μένω.

 Για την ακρίβεια νομίζω πως μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα ακόμα. Είναι δύσκολο αλλά με την οικειότητα που έχουμε μεταξύ μας πάντα βοηθάμε η μία την άλλη. Και όταν ξεμένουμε από ελπίδες πάντα υπάρχει η γνώμη κάποιας από τις δυο μας που θα αφήσει στην στεναχώρια όσα κενά υπάρχουν και στην χαρά μας. Και όσο δύσκολη και ας είναι η διαδρομή θα κρατάμε γερά σαν τον καπετάνιο στο καράβι του, μέχρι να βουλιάξει.

Ανασκόπηση.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν άνοιγαν τα μάτια για να δουν, όχι πως δεν μπορούσαν να δουν.

Υπήρχε ελπίδα, απλά ήταν τόσο καλά βυθισμένη στην απελπισία που ακόμα και να είχε συστηθεί αυτοπροσώπως θα την παίρναν για ψεύτρα. Ότι λαμπερό και σπάνιο θα το βλέπανε ως κάτι κάλπικο και φτηνό επειδή έτσι είχαν συνηθίσει. 

Το καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος που ήθελε το καλό τους ήταν να τους ανοίξει τα μάτια.

Ήταν το μόνο που είχε να κάνει. Και όμως κάτι τόσο απλό που παράλληλα είναι και τόσο δύσκολο στο να γίνει. 

Ακόμα και αυτό όμως οφείλεται στην έλλειψη της θέλησης που είχαν για κάτι τέτοιο.

Την έλλειψη της πίστης.

Της πίστης στην ελπίδα.

I used to be happy.

I used to write
to fill the emptiness of this void
inside me
I used to be happy back then
when I start using words in paper
just to call my thoughts
just to make peace happen
inside me.

There was a break of this writing
I stopped believing that the peace
could be brough by writing thoughts
There could be a break of this writing
but I don't want to leave it all behind
not another piece of who I was
I really love my old self though.

And even though all these are ruins
I try to make them count
as kingdoms.

Even though there is not a single team of people
to make it last
I pretend that there is the biggest show going on
only for me
only to believe that
it matters to some of them
that there is a reason behind my battle
a reason to continue to write
and create
as much as I can.

I will recall these minutes
as my ultimate try
inside myself.


-------------

The saddest thing I own
except my phone
that never rings ---
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

The most original thing I own
except the few people I see daily
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

Sad but true.

Now and then.

I am done trying to become somebody
and instead
I am trying to become nobody.

This is how this game is played anyway.

This "role"-play.

So I am out, I am done playing.

Time to make the rules.

Always.

 What an obscure word, really. In fact unknown to us.
Another great man left this world so soon, one of my favourite actors out there, who had also one of the best roles in my favourite teen movies from novels.
I remember the word "Always" from a scene, and the eyes that made my young heart shutter into pieces, so many emotions back then. This play was magnifiscent in the eyes of a child like me, and then my admiration began.
It kinda freaks me out how much everyday everything changes. Before yesterday all my life I was listening about a living actor, or a living singer, I admired their work which it made my lonely days more easier to handle, such a companion you see all the things that will achieve to touch a little bit of you. And now dead. As I 've seen a long time ago a phrase saying "my idols are dead" well "idols" not sure but sure people with work that changed my life a little bit with their way, now not in life, and I will never listen again about the living person, and such is the reality that horrors me, that it could happen just now, everyday to anyone without knowing.
So many things that you know all your life
will change forever.
And will always remain as memories
until you close your eyes.

How to handle such reality
without madness?

Inspired. #

Goodbye to the idol David Bowie. He died an artist. He inspired so many people..
He died in peace, surrounded by his family, and still lives inside of the hearts and minds of his fans, of the people he touched emotionally with his work.
 What an artist, really.

 There is so much going on in this world, so many things to do, with or without reason.
So many people rushing to do things, to be succesfull, to be artists, to have progress, a job and enough money to be happy, but in my current moment, I don't know what can really make you happy at all.
Still trying to figure out what to do with this life to make me feel alive for real.
Still trying to figure out myself. Such a painful progress. There is not enough time, there is not enough life. And what to do really to feel such feelings. What to do to feel you are in motion?
What to do to feel you are not dying a loser other than just trying to figure out?
To scream or to talk to someone about all your inner thoughts and what makes you struggle to go on. Where to find people who understand you? Ι mean completely? Out there, somewhere.
People who pay you a visit without question just to know you are alright.
But at least you can have people who love you and you love them.
Those who are always there for you, who choose you to be their family.
And thats the highest form of art it can be.

"He died peacefully, surrounded by his family."
That's all. Thats what matters the most in the end.

And that is why he is an artist for me.
I am inspired as well.





# Artist trying to understand.
Still learning in the process.

Κενό, Αμπσουρδισμός, Νιχιλισμός και Μέλλον.

 Το καλύτερο άτομο του κόσμου θα ήταν αυτό που θα υπενθύμιζε στον εαυτό του πόσο κακό είναι συνεχώς. Αυτό που με ειλικρίνεια και μετριοφροσύνη θα παραδεχόταν την μετριοπάθεια στη φύση του.
 Το άτομο που θα αναγνώριζε πως ο κόσμος δεν είναι τίποτα πέρα από απλά έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα, ούτε καλό μα ούτε κακό, εφόσον αυτό ήταν εξαρχής το πεπρωμένο. Πως αυτό που υπάρχει είναι απλά αυτό που υπάρχει, και η δικαιοσύνη δεν θα αποδοθεί από κανέναν πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Η αποδοχή της φύσης του ως θνητός, ως ένας βιολογικός οργανισμός με ημερομηνία λήξης, λίγη σκόνη από ένα άστρο που σιγοσβήνεται, ένα κουφάρι που κινείται, ένα δανεικό σώμα, μια ανακυκλώσιμη (ή και μη) ψυχή, ένα σύμπαν μέσα σε μια μάζα που οδεύει προς το θάνατο. Διότι οι πιθανότητες αν και μεγάλες για παραπέρα οδεύουν πάντα ή στο απόλυτο τίποτα ή σε μια τελείως διαφορετική ζωή - χωρίς αναμνήσεις, χωρίς αγαπημένα πρόσωπα με τα οποία έχεις το κουράγιο να σηκώνεσαι από το κρεβάτι και να αγαπάς τον εαυτό σου και πάλι.  Αλήθεια, είτε δεν υπήρχε ζωή μετά από εδώ, είτε και αν υπήρχε ξανά με κάποιο τρόπο η διαδικασία του να ξαναζήσεις, πως θα έβλεπες και θα αναγνώριζες τα άτομα με τα οποία έζησες τις πιο όμορφες στιγμές σου; Πως θα ξαναζούσες το σώμα που ίσως και να αγάπησες κάπου βαθιά μέσα σου παράλληλα από τα αρνητικά σχόλια που έκανες για τον εαυτό σου; Εφόσον στη ζωή φτιάχνουμε την προσωπικότητά μας τότε είμαστε τίποτα παραπάνω πέρα από ρομπότ που ζούνε και πεθαίνουν; Πέρα από προγράμματα, από χαρακτήρες που εμείς φτιάχνουμε, ρόλους που παίζουμε, πράγματα που συνηθίζουμε; Όλα αυτά πεθαίνουν μαζί με το σώμα και η ψυχή συνεχίζει. Δεν θέλω να συνεχίσω, και ελπίζω να μην υπάρχει το μετά. Και κάπως έτσι καταλήγεις στο να φοβάσαι το θάνατο. Με μια απλή μα πολύ προχωρημένη σειρά σκέψεων, μια ιδεολογία, μια φιλοσοφία, συναισθήματα που καθιερώνεις πάνω από δική σου λογική. Και τίποτα δεν είναι αληθινό. Είτε είμαστε το παιχνίδι κάποιων ισχυρότερων όντων πνευμάτων εξωγήινων πλασμάτων, σε κάποιο μακρινό σύμπαν, είτε και αν αργότερα η ψυχή μας μεταφέρεται από τα γήινα σώματά μας σε άλλες διαστάσεις σε μακρινά σύμπαντα για να ζήσουμε ζωές μέσα σε σώματα όντων που ποτέ δεν γνωρίζαμε την ύπαρξή τους σε αυτή τη ζωή - ακόμα και τότε ότι καταφέραμε με δυσκολία να θεωρήσουμε δικό μας θα έχει χαθεί - γιατί τίποτα δεν μας ανήκει στη ζωή, το μόνο που υπογράφεται πάνω μας από την στιγμή της γέννησής μας είναι ο θάνατος, είτε αυτός αργότερα δίνει την ευκαιρία για μια νέα αρχή είτε όχι. Και ακόμα και αν η ψυχή τύχαινε με κάποιο τρόπο που ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να συλλάβει να θυμάται αγαπημένα πρόσωπα ίσως αυτό να ήταν και πιο επίπονο διότι ίσως να μην ήταν τα ίδια, ίσως να μην υπήρχαν καν στο ίδιο σύμπαν, ίσως..
 Ο ακραίος σκεπτικισμός και η δύσκολη εννοιολογία συγχρονίζονται και πάλι στο μυαλό και δημιουργούν τα τέρατα της στιγμής. Άραγε γιατί υπάρχουμε; Γιατί να υπάρχουμε; Για τον ίδιο λόγο που υπάρχουν και οι μύγες. Απλά για να υπάρχουν. Απλά για να κάνουν τον κύκλο της ζωής μέχρι το τέλος. Γιατί να πρέπει να έχουν όλα λόγο στην τελική; Γιατί να πρέπει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος να εξηγήσει κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει μια γάτα ή να έχει παραπάνω σκοπό από αυτήν; Τίποτα δεν έχει νόημα και ο Θεός πέθανε γιατί τον σκοτώσαμε εμείς, η καλοσύνη δεν υπάρχει, ο εγωισμός είναι μέσα στο αίμα του ανθρώπου στην φύση του και όσο και αν τον αρνείται όσο και αν τον μειώνει για να βγάζει το ήθος του μπροστά δεν παύει να είναι μια ύπαρξη με μειωμένη συναίσθηση, με ορισμένη νοημοσύνη που δεν ξεπερνά τα όρια, είτε μιλάμε για έναν φυσικό είτε για έναν άνθρωπο αγράμματο, είτε για άθεο είτε για κάποιον θρησκευόμενο.
 Είτε πρόκειται για τον Θεάνθρωπο, είτε για κάποια φυσική μορφή, είτε για την φύση και τα παγανιστικά στοιχεία, είτε για το πνεύμα, είτε για κάποιο εξωγήινο ον που μας ελέγχει εντός ή εκτός του πλανήτη. Γιατί να υπάρχει Θεός ενώ είναι έτσι αυτός ο κόσμος; Και αν υπάρχει γιατί να είναι τόσο σκληρός και κακός; Γιατί να κλείνει τα μάτια στον πόνο και να μην τον νοιάζει τίποτα; Από συμφέρον ίσως για να προωθήσει το εξελιγμένο είδος; Το δυνατότερο; Και γιατί να πρέπει να υποστηρίξω έναν θεό που γυρνάει την πλάτη σε παιδιά και σε όντα που μόνο κακό δεν έφεραν σε έναν κόσμο; Ίσως γιατί το κακό είναι από μόνο του κομμάτι σε αυτόν τον κόσμο.
 Ίσως η θρησκεία να είναι είτε ένα ψέμα είτε μια δικαιολογία για καλή πράξη. Μια προσπάθεια στο να ελπίζεις στη ζωή και πως δεν είναι ανούσια μέχρι το τέλος της - σάπια μέχρι το μεδούλι της. Και καθώς γυρνάω την πλάτη μου στον "Θεό" και στις ανθρώπινες υποθέσεις και εξυπνάδες θα φωνάξω πως "Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα και ότι του αξίζει αυτό θα πάρει στο τέλος". Χωρίς καμία εξαίρεση ηλικίας ή αμαρτίας. Γιατί σε αυτή τη ζωή το έγκλημα έχει θέση, δεν τιμωρείται μιας και τίποτα δεν έχει νόημα. Μιας και η ζωή κανενός ανθρώπου ίσως και να μην σου προκαλεί κάτι πέρα από λύπηση - και έτσι να κάνεις καλές πράξεις - είτε για να δώσεις ένα νόημα στην στιγμή που φεύγει είτε για να δώσεις στον εαυτό σου μια ψεύτικη εικόνα του οτι αξίζεις κάτι, του οτι είσαι καλός άνθρωπος και προσφέρεις.
 Εξάλλου οι άνθρωποι είναι είτε για να σου δημιουργούν αηδία είτε για να σου δημιουργούν λύπηση, όλα τα υπόλοιπα είναι κατώτερα και αδιάφορα συναισθήματα σε ένα τέτοιο ακραίο σημείο, με εξαίρεση τα δυο, τρία αυτά άτομα που έχεις επιλέξει για να κρατιέσαι και να κρατάς το διάστημα που σου δίνεται σε αυτή τη ζωή και δυστυχώς αγαπάς αληθινά..Μα αυτή δεν είναι η σωτηρία. Με αυτά όλα περί κακών θεών και άρνησης για να ακολουθήσεις καταντάς ο εγκληματίας στη "φυλακή", ο άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει κανένας. Το άτομο που γράφει το κείμενο. Αυτός που η κοινωνία απομονώνει επειδή ο ίδιος απομονώθηκε. Επειδή μέσα στον παραλογισμό του ανούσιου ήθους και ψευτιάς διαλέγεις την εγκληματική επανάσταση - για έναν καλό σκοπό. Αλλά ακόμα και αυτό έχει το τίμημα.
 Και εξάλλου ποιος ο λόγος να ενδώσεις στο κακό και να φέρεις τον κόσμο μια ώρα νωρίτερα στο τέλος του; Κάνε αυτό το τέλος όσο πιο αργό και επώδυνο γίνεται. Γίνε καλός άνθρωπος. Και μόλις έδωσες τον ολοκληρωμένο ορισμό του ήθους. Εξάλλου μιας και είσαι ένα αναγκαστικά εγωιστικό τέρας σαν όλα τα υπόλοιπα θα γνωρίσεις το τέλος - και στο τέλος καλύτερα να μην υπάρχει τίποτα και να ζήσεις μια ζωή πιστεύοντας πως υπάρχει σκοπός πίσω από όλο αυτό, παρά να ζήσεις αρνούμενος πως δεν υπάρχει τίποτα και στο τέλος καταλάβεις πως έκανες λάθος.

Ουράνιος καμβάς.

 Υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση στο να κρατάς το χρόνο μες στα χέρια σου και να παρατηρείς το κάθε σου βήμα μήπως και χάσεις δευτερόλεπτο αλλά το να δίνεις μεγάλη αξία στο κάθε λεπτό όσο βαρύ και αν είναι, είναι κάτι που εξοικονομεί όρεξη για ζωή.
 Συνηθίζω να πηγαίνω κόντρα το ρολόι και να κλείνω τα αυτιά μου στον χτύπο του όταν το κοιτάζω αλλά μόλις απομακρυνθώ σέβομαι την κάθε του υπενθύμιση, την κάθε του ανάσα μακριά μου.
Μπορεί τίποτα να μην έχει νόημα αλλά συνάμα να έχουν όλα.
 Εφόσον δεν γνωρίζουμε τίποτα πως ξέρουμε πως τίποτα δεν έχει εξάλλου; Ή πως ξέρουμε αν έχει αντιθέτως;
 Όταν κοιτάξεις τον ουρανό δεν βλέπεις το άπειρο σύμπαν, μα ένα καμβά σε μπλε αποχρώσεις.
Ίσως πίσω από το σύμπαν στο μυαλό μου να υπάρχει εξίσου μια "Έναστρη Νύχτα";

Corruption and the colour of nothingness.

There is a difficulty at this night
like at the poetry i try to write
not in my language
but
in the language of the soul.

And there is a hard door to break
between me and what it is
between what is really here
or not at all

It is hard to recognise the person in the mirror
without searching for clues
without trying to remember pieces of me
that now are all gone

And they are better off without me
dead and forgotten wherever they are.
I could never stop thinking about what I have become
but only hold on for a minute of silence
behind the hard door
that I finally have to break.

And then realise
what am I to surrender?
What could possibly make me think that
a life has a meaning
when all the existence meets up
with the emptiness and the nothingness
this unlimited blackness
the loneliness of the corrupted mind
inside a burning room
outside of a burning human being
struggling to get through the maze of denial.

Struggling to get away
of the thoughts 
behind the door.