Ποιητικές προσεγγίσεις και λογικός παραλογισμός.

 Από μικρή ήμουν ευαίσθητο άτομο όπως και ακόμα είμαι, υπέρ-συναισθηματικό σε βαθμό που στεναχωριέμαι για μικροπράγματα και πολύ εύκολα, ανεξάρτητα αν δεν το δείχνω η αν μιλάω γιαυτό. Και όταν μιλάω για συναισθήματα εννοώ πως το παρακάνω πέρα από την φαντασία. Φτάνω σε βαθμό που υποφέρω συχνά από διάφορα πράγματα που προκαλώ εγώ στο μυαλό μου με τις υπερβολικές σκέψεις μου και τις υπερβολικές ανησυχίες μου. Ή θα μου το αναγνωρίζουν και θα τους φαίνεται περίεργο πόσο ευαίσθητη είμαι ή αν δεν με γνωρίζουν καλά δεν θα με έχουν δει να ξεπερνάω την πέτρινη μου μάσκα που κρύβει το μαλακό και ευαίσθητο χαρακτήρα μου οπότε θα με θεωρούν σκληρή. Η αλήθεια είναι πως κατέχω και τις δυο φύσεις, σκληρή με πολλά συναισθήματα, οπότε το ένα μπορεί να κρατήσει το άλλο από το να γίνω ένα τέρας της υπερβολής (ή τουλάχιστον προσπαθώ) εξάλλου άλλο σκληρός και άλλο αναίσθητος. Η σκληρότητα επιβάλλεται που και που στην επιβίωση, και το συναίσθημα επιβάλλεται στην διαίσθηση και σε άλλα πράγματα που δεν μπορεί πολύς κόσμος να εξηγήσει.
 Όπως εγώ έτσι και όλοι είναι υπεύθυνοι για το πως νιώθουν οι ίδιοι και κανένας άλλος. Είναι και αυτό θέμα αυτογνωσίας, να παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου και τα χαρακτηριστικά που διαθέτεις ως ξεχωριστό άτομο. Στο κάτω κάτω όλα χαρακτηριστικά είναι και τα χαρακτηριστικά που αποτελούν τον χαρακτήρα μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από καταγραφές δικές μας που κάνουμε μέσα στον εγκέφαλό μας, εμπειρίες αναμνήσεις και αναλύσεις που περιφέρονται στις σκέψεις και στο υποσυνείδητο από την ώρα που ξεκινάει η ύπαρξη μας ως όντα με υλική μορφή. Υποτίθεται το να είσαι συναισθηματικός και ευαίσθητος λοιπόν είναι ένα χάρισμα που δεν το έχουν και πολλοί και προβάλλει ένα άτομο που έχοντας ευαισθησίες που άλλοι δεν έχουν, κλείνεται δυστυχεί και στην καλύτερη περίπτωση του βγαίνει σε καλλιτεχνική ανησυχία ή σε ανθρωπιστικές πράξεις. Δίνουν λοιπόν στις  ταινίες τους, στα ποιήματά τους, στα βιβλία τους και πάει λέγοντας, πάντα μέσα στο κοπάδι ένα μαύρο πρόβατο που όμως είναι πάντα ένα ιδιαίτερα χαρισματικό πλάσμα, αξιοζήλευτο - γιαυτό ίσως και μισητό από την "μάζα" λόγω των ιδιαιτεροτήτων του, συναισθηματικό και ξεχασμένο απ'όλους, καλό και ευαίσθητο και γενικότερα προσπαθούν να παραδειγματίσουν αυτό το πλάσμα στους άλλους δείχνοντας πώς ένα πλάσμα που πονάει συνεχώς και δεν ακούγονται οι κραυγές του για προσοχή είναι συγχρόνως τόσο ισχυρό που ξεπερνάει όλα τα υπόλοιπα ανόητα πλάσματα στον χώρο διότι ο πόνος που υποφέρει είναι βαθύς και καταστροφικός για το ίδιο.  Λυπούμαστε λοιπόν αυτό το πλάσμα και ταυτιζόμαστε μαζί του γιατί καταβάθος μας αρέσει να είμαστε λυπημένοι, είναι ο εύκολος τρόπος για να δικαιολογήσεις καταστάσεις το να νιώθεις πάντα θύμα, αυτός που δεν καταλαβαίνει κανείς - ακόμα και αν είναι αλήθεια - και να θες όλοι να λειτουργούν σύμφωνα με τον τρόπο σου. Όλοι λίγο πολύ πέφτουν σε αυτή την παγίδα, μάντεψε λοιπόν τι, κανένας δεν είναι διαφορετικός και αυτό φαίνεται μονάχα από τον τρόπο που όλοι σκέφτονται, δηλαδή τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παρόλα αυτά όμως πέρα από τον κοινό εγωιστικό τρόπο σκέψης του καθενός υπάρχουν πάντα και τα άτομα που πράττουν διαφορετικά και ποτέ δεν είναι αδύνατο να επικοινωνήσεις μαζί τους και να μάθεις αυτόν τον τρόπο, εξάλλου αυτό θα ήταν το πιο υγιές, αν ενδιαφέρεσαι για ένα άτομο θέλεις να το μάθεις και να ξέρεις πως λειτουργεί και όχι απλά να έχεις την απαίτηση από το πουθενά να συμπεριφέρεται όπως εσύ θέλεις.
 Ακόμα και αν πονάει το μυαλό σου να σκέφτεσαι οτι έχεις την ίδια αξία με τα πιο ξεπεσμένα όντα που ξέρεις, είναι δυστυχώς η αλήθεια. Εμείς διαλέγουμε αυτό που είμαστε παρόλα αυτά όμως και αν αυτό που ζητάει κανείς είναι η γνώση και η αυτονομία στη σκέψη τότε θα πάρει αυτόν τον δρόμο. Οπότε οι αποφάσεις μας και ο τρόπος που διαμορφώνουμε την σκέψη μας όντως μας κάνει να έχουμε μια άλφα ποιότητα αλλά ο καθένας πράττει με τον τρόπο του οπότε δεν μπορείς να συγκρίνεις δυο η περισσότερα πράγματα διαφορετικά το ένα από το άλλο.
 Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο τραγικό πλάσμα ίσως θα μπορούσε να είναι όντως αυτό που δείχνει πέρα από μια κραυγή για προσοχή και απλά να είναι στο στάδιο που εξελίσσεται, που είναι ακόμα αδύναμο και η σοφία - δύναμη που πρόκειται να αποκτήσει να μην είναι ακόμα εκεί μα να σκάβει χώρο για να εμφυτευθεί αργότερα, εξάλλου ο πόνος προσφέρει γνώση, σοφία και δύναμη. Σε σκληραγωγεί και κάθε εμπόδιο για καλό όπως λένε και οι μεγάλοι. Βέβαια ότι δε σε σκοτώνει θα έπρεπε να σε κάνει πιο δυνατό αλλά σε μερικές περιπτώσεις τα άτομα είναι κάπου στο ενδιάμεσο και οι πληγές αντί να επουλωθούν τους κρατάνε κάτω στο χώμα αιμόφυρτους κλαίγοντας για βοήθεια που δεν μπορούν να έχουν γιατί μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Και το χειρότερο εννοείται είναι πως δεν το θέλουν οι ίδιοι να δυναμώσουν οπότε αυτός είναι και ο λόγος που μένουν στο πάτωμα και οδηγούν μια ζωή μιζέριας. Η σοφία ανήκει και σε αυτούς που ξέρουν να κόβουν μονοπάτια, αν δεν λειτουργεί το ένα τότε πρέπει να δοκιμάσεις άλλο και όχι να προσπαθήσεις να φτάσεις από το ίδιο ελαττωματικό στον προορισμό σου, αλλά γι αυτούς αυτό είναι το πιο σύντομο και το πιο ασφαλές γιατί αν δεν έχεις να δοκιμάσεις κάτι νέο δεν έχεις και κάποιο νέο κίνδυνο για να αντιμετωπίσεις.
 Στην τελική μια ζωή προσπαθούν να μας κάνουν να συμπαθήσουμε τους τραγικούς χαρακτήρες, μόνο και μόνο επειδή κλαίνε και όχι για το πώς σηκώνονται πιο ισχυροί από αυτό που τους χτύπησε.
Στην τελική τα συναισθήματα θα έπρεπε να είναι κάτι θαυμαστό γιαυτό που προσφέρουν μετά τον πόνο και όχι για τον πόνο τον ίδιο, και αυτό πάντα είναι η θέληση που θα έπρεπε να έχει κάποιος να αποκτήσει αυτή τη σοφία, η οποία θέληση θα τον οδηγήσει αυτομάτως στην ικανότητα να ξεπεράσει τους πόνους του, να τους υπερνικήσει και να γίνει ο υπεράνθρωπος του Νίτσε.
 Αν πονάει το χέρι σου σε βαθμό που να κινδυνεύει η ζωή σου κόβεις το χέρι σου και αν αποκτήσεις τη γνώση που μπορεί να σου προσφέρει χέρι βάζεις άλλο. Βέβαια τώρα φτάνουμε σε σημεία που δεν έχει κατακτήσει ακόμα ο άνθρωπος όσο γνωρίζουμε αλλά είναι και αυτό στην θεωρία. Κόβεις αυτό που δεν επουλώνεται - λόγου χάρη - και ακολουθείς την πιο πνευματικά σωστή πορεία για σένα, εξάλλου δεν υπάρχει αντικειμενικό στην ανθρώπινη φύση, οι απόψεις αλλάζουν και δεν μπορείς να καταλήξεις ποτέ σε καμία, υπάρχει όμως το σωστό στη φύση, το θέμα είναι πως δεν το ξέρουμε ούτε και εμείς, όπως για παράδειγμα το σύμπαν, οπότε ακούμε γνώμες και κρατάμε τις πιο σωστές - οι οποίες είναι αυτές που έχουν λογικές εξηγήσεις, όχι απαραίτητα αποδεδειγμένες αλλά αυτές που θα μπορούσαν να ισχύουν και δεν έχει αποδειχθεί ακόμα το οτι δεν υπάρχουν, μιας και δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα, ένα είδος που δεν γνωρίζει ουσιώδη πράγματα δεν μπορεί να ξέρει κάτι τόσο μεγάλο όσο η αλήθεια για το σύμπαν και δεν θα τη μάθει κι όλας.
 Οπότε αγαπητή Όλγα όσο γράφεις αυτό το κείμενο να γυρνάς πάντα πίσω και διαβάζοντάς το να θυμάσαι πως όλα τα χρόνια που κάποιος δεν γίνεται κατανοητός και ζει στο σκοτάδι δεν είναι απαραίτητα επειδή είναι ηλίθιος και κρέμεται από την προσοχή του κόσμου, μα απλά κάποιο άτομο που χρειάζεται χρόνο να επεξεργαστεί αυτά που χρειάζεται για να μάθει να είναι ευτυχισμένο χωρίς να έχει ανάγκη την γνώμη κανενός.

Στο όνομα της άγνωστης και μυστήριας ζωής.
Ναι στον λογικό παραλογισμό και όχι στην παράλογη λογική.

Προσμένοντας το άγνωστο.

Τι θα απογίνεις σε ένα κόσμο
προσμένοντας το άγνωστο του πέπλο
να σκεπάσει τις αμφιβολίες
ως άγνωστη παρηγοριά
προσμένοντας τον αιώνιο σκοπό
προσμένοντας την γνώση
για μια μονάχα σιγουριά
για το αν υπάρχει σκοπός
για το αν υπάρχει λόγος
που δεν υπάρχει
αν υπάρχει λόγος
που δεν ξέρεις
τίποτα.

Earth and Fire.

Δεν ξέρω τίποτα αλλά ξέρω πολλά συγχρόνως. Μόνο που μπορώ να μιλήσω μονάχα για αυτά που προέρχονται από μέσα μου, που είναι καθαρά δικά μου, επεξεργασίες μου, αποφάσεις μου, μελέτες μου.
 Φάση; Ποτέ στη ζωή μου δε περνούσα καμία φάση.
Γενικότερα η λέξη "φάση" δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό μου καθώς κάθε γεγονός της ζωής μου το έπαιρνα πάντα σοβαρά και το έκανα για κάποιο λόγο οπότε όλα έχουν εξήγηση για μένα, και τα αρνητικά και τα θετικά και το κάθε τι που διάλεγα ή υποστήριζα το υποστήριζα όντως επειδή συμβόλιζε για μένα κάτι, ότι σύμβολο έχει φορεθεί πάνω μου έχω μελετήσει πολύ καλά την προέλευσή του διότι μου άρεσε να το εκτιμώ, να το σέβομαι και να το τιμάω. Από σύμβολα, ρούχα, χρώματα, χτενίσματα, αισθητικά γενικότερα θέματα στα πιο πνευματικά, στις πράξεις, στο χαρακτήρα μου, στα ήθη μου. Δεν πίστεψα ποτέ πως η υπερβολική "ελευθερία" σύμφωνα με τους άλλους ήταν σωστή, ούτε επίσης και τα έπαιρνα όλα ως έχουν. Δεν υπάρχει λίγη ελευθερία πολύ ή καθόλου εξάλλου. Η ελευθερία είναι κάτι που είτε υπάρχει γενικώς είτε όχι, καθώς είναι και υποκειμενικός όρος. Διαφέρει εντελώς στον καθένα. Κυριολεκτικά, μεταφορικά ή αντιληπτά.  Γενικότερα το μυαλό μου ήταν πάντα ένα μέσο ασταμάτητης επεξεργασίας όσων δεδομένων έπαιρνα απ'έξω ή από μέσα μου - τίποτα δεν ήταν δεδομένο και τίποτα δεν έμενε το ίδιο.
 Γιαυτό το λόγο δε ταίριαζα ποτέ με τους ανθρώπους, οι οποίοι πάντα φαίνονταν να παίρνουν τα πάντα ως ασήμαντα, χωρίς συνέπειες, λες και πρόκειται για κούφιες υπάρξεις, λες και τίποτα πέρα απ'όσα βλέπανε τα μάτια τους δεν σήμαινε τίποτα. Φιλίες για καλοπέραση, σχέσεις και συναναστροφές. Στιλιστικές φάσεις, αυθορμητισμός (που δεν λέω, πάντα είναι καλός και λίγος), ασήμαντα είδωλα ατόμων που κατέχουν ικανότητες που δεν είναι ποτέ αδύνατο να αποκτήσεις αν το θέλεις, ανόητους πόθους και πειρασμούς. Ποτέ μου δεν κατάλαβα τους ανθρώπους, και αν έστω και λίγο τους δικαιολόγησα σε κάποια πράγματα όπως έκανα και με τον εαυτό μου ήταν σε συγκεκριμένα πράγματα και όχι σε ένα αξιοσημείωτο σύνολο. Βέβαια γενικότερα είμαι αυστηρός κριτής των άλλων και ακόμα περισσότερο του εαυτού μου, σε ακραίες καταστάσεις με βασανίζω υπερβολικά, αλλά λες και με κατάλαβε ποτέ κανένας για να δώσω αναφορά. Γενικώς ο κόσμος νομίζει πως ξέρει και τίποτα δεν ξέρει, και δεν μιλάω για μένα αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό. Και πασχίζω χρόνια να καταλάβω και δεν καταλαβαίνω πόσο καιρό μου παίρνει να με γνωρίσω, οπότε ξεχνάω το ενδεχόμενο να με μάθει και ποτέ κανένας, όσο και αν με αγαπάει, όσο χρόνο και αν περνάει μαζί μου δεν θα διαβάσει ποτέ τις αμέτρητες σκέψεις στο κεφάλι μου για να καταλάβει τι δεν μπορώ να πω με ένα "τι κάνεις;" ή "πως νιώθεις;". Ίσως λέω να είναι και καλύτερα έτσι. Απλά γενικώς στο μυαλό μου όλα ή έχουν υπερβολικά βαθύ νόημα ή είναι τελείως ασήμαντα και θα το καταλάβω στο τέλος της διαδρομής. Τόσος κόπος, τόσο άγχος, τόση τελειομανία, τόση προσπάθεια και μόχθος για ένα νεκροκρέβατο ή ένα μπάνιο στις φλόγες - ακόμα καλύτερα για μένα.

Χαμένο μέτρημα.

 Είμαι μια εικόνα όσων θα ήθελα ποτέ να ήμουνα και ακόμα δεν κατάφερα να γίνω και ίσως δεν γίνω και ποτέ. Και με βασανίζει αυτή η εικόνα όλη μου τη ζωή. Προσπαθώντας να φτάσω κάπου που δεν γίνεται σύμφωνα με την κοινή άποψη να φτάσει ο οποιοσδήποτε. Και ποια είμαι εγώ που θα το καταφέρει; Ένα άτομο που πασχίζει να κρατήσει ότι ταλέντο έχει μην τυχόν και στην προσπάθεια για εξέλιξη πάρει τον κατήφορο και χάσει το δρόμο που δεν έχει βρει ακόμα. Και λες και ξέρω που να βαδίσω, σε ποιο πλακάκι, να μην πατήσω την γραμμή, όπως το παιχνίδι που είχαμε στο μυαλό μας και κάναμε παιδιά όταν περπατούσαμε στο δρόμο για το σχολείο και μετρούσαμε το πεζοδρόμιο και έτσι και πατούσαμε έξω από τα όρια χάναμε ή υποθέταμε πως κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί.

 Με καταδίκασα στην πραγματικότητα. Δεν μου έκανα τίποτα και με καταδίκασα να βλέπω τα οράματα της τελειότητας και των όσων θέλω και δεν φτάνω ποτέ μου. Καταραμένη είναι η φύση μου εξαρχής.

 Να ξεκινήσω από το πόσο θέλω να με κόψω και να με ράψω όπως θα ήθελα να ήμουν στα μάτια μου; Για τις τύψεις που νιώθω όταν μιλάω για ματαιόδοξα τέτοια θέματα; Για το πόσο ανόητα και απελπισμένα αλλόκοτη νιώθω πως φαίνομαι στον κόσμο πλέον; Για το πόσο λαχταρώ να ζήσω και με κρατάνε κάτω οι παράγοντες; Μήπως για τα αμέτρητα πράγματα που θέλω να κάνω και στην προσπάθεια να τα κάνω όλα δεν τελειοποιώ τίποτα; Για την άρρωστη τελειομανία μου; Για τις εμμονές μου; Για τα άγχη και τα υπαρξιακά μου; Για την αίσθηση του οτι ότι και να κάνω θα είναι πάντα μάταιο; Όχι τίποτα άλλο, επειδή το ξέρω πως θα είναι, τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν κρατάει για πάντα οπότε γιατί ανησυχώ για πράγματα μάταια; Επειδή θέλω να προλάβω να πάρω μια γεύση από δαύτα πριν φύγω και είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω αν θα τα προλάβω όλα; Ή μήπως για την φοβία που έχω για το "μετά"; Επειδή είμαι ματαιόδοξη και το γνωρίζω λογικά. Και ίσως αυτό να μην είναι κομμάτι της τελειομανίας μου όπως λέω. Προσπαθώ να γράψω βιβλίο πανάθεμα με, δεν μου έφταναν όλοι οι υπόλοιποι καλλιτεχνικοί τομείς που θέλω περισσότερη εξάσκηση, συνεχώς βάζω ένα σορό άλλα στο πρόγραμμα, το οποίο όμως πρόγραμμα μόνο πρόγραμμα δεν είναι, παρά μόνο μια αίσθηση υποτιθέμενου προγράμματος στο μυαλό μου και λόγια του αέρα που καθημερινά σημειώνω σε ένα μπλοκάκι χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για να μην συνεχίζεται να επαναλαμβάνεται το κάθε τι κάθε στιγμή από μέσα μου. Για την ακρίβεια σταμάτησα να το κάνω πριν λίγο καιρό αυτό επειδή κόντεψα να τα χάσω, το κάνω πλέον για συγκεκριμένα πράγματα μόνο που δεν επιτρέπεται να ξεχάσω.. εξάλλου δεν με βιάζει κανείς, εκεί είναι αυτά, σιγά σιγά βελτιώνομαι υποθέτω, όσο σιγά και αν είναι αυτό το σιγά. Ματαιοδοξίες.

 Είμαστε μια καταραμένη γενιά μου είπαν. Δεν θα πάμε πουθενά και όπου πάμε θα σερνόμαστε προσπαθώντας να επαναφέρουμε σε σωστή λειτουργία λάθη που κάναν άλλοι. Ευχαριστώ. Δεν αφορά τα λάθη μιας γενιάς λέω εγώ, μα την έλλειψη της θέλησης της δικής μας. Μα ναι, έχω θέληση για πολλά πράγματα, δεν έχω το κουράγιο και την ψυχική θέληση να μοχθήσω για αυτά όμως και αυτό οφείλεται στην έλλειψη στόχου. Δεν έχω κίνητρο. Χωρίς κίνητρο δεν έχω λόγο να πάω πουθενά. Και έχω την αντίληψη για να καταλάβω πολλά πράγματα όπως το οτι δεν γίνεται τίποτα χωρίς μόχθο, μα αυτό είναι και το ζητούμενο εξάλλου. Η υποστήριξη, ένας ακόμα λόγος που ο περισσότερος κόσμος βυθίζεται σε μια οθόνη σε ένα ιντερνετικό κοινωνικό δίκτυο όλη μέρα. Κόψαμε την επικοινωνία από αυτά κόψαμε και την επικοινωνία γενικότερα. Το κινητό που πραγματικά το κρατάω μόνο σαν εύκολη φωτογραφική μηχανή ή σαν εύκολο μέσο για μουσική είναι εντελώς άχρηστο πλέον για μένα εδώ και πολύ καιρό εκτός βέβαια αν χρειαστεί κάτι κανένα μέλος της οικογένειας.

 Υπήρξα κάποτε - κάποτε, λες και πέρασαν αιώνες ξέρω 'γω - άτομο που είχε όνειρα και στόχους. Στην τελική αυτός ο στόχος μέσα από πολλές επεξεργασίες στο μυαλό μου πλέον έχει χάσει την λάμψη της, σκούριασε. Η απαισιοδοξία έχει πάρει άλλα μέτρα πλέον. Το μόνο που απομένει είναι η εικόνα στο μυαλό που επεξεργάζομαι μονίμως για να τελειοποιήσω, χωρίς όμως να υφίσταται, χωρίς να είναι εγώ, χωρίς να έχει ένδειξη για το οτι θα υπάρξει ποτέ. 

 Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να διαβάσω παλιότερα άρθρα μου ή σχόλια για διάφορα πράγματα, υπήρξε λόγος που δεν τήρησα το συνήθειο με τις συχνές αναρτήσεις μου στις σελίδες μου στο διαδίκτυο. 

 Αφού όλοι θα πεθάνουμε και δεν πρόκειται ότι και να κάνω να πάρω κανέναν έπαινο για το πόσο καλό κορίτσι υπήρξα όλα αυτά τα χρόνια, για το πόσο δεν έμοιαζα στις ποτάνες και στους καργιόκιδες που μισώ όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα. Μισώ τους ανθρώπους σε ένα μεγάλο βαθμό, αλλά κρατάω λίγο από το ποσοστό για τους φανταστικούς χαρακτήρες που τυχαίνει να γνωρίζεις στη ζωή σου και να σου μένουν αξέχαστοι μια ζωή. Ο χαρακτήρας κάνει τον άνθρωπο λογικά, διαφορετικά δεν θα υπήρχε και μεγάλη διαφορά, υπάρχουν οπότε κάποια μικρά ποσοστά που κρατώ στην άκρη για να μην νιώθω οτι αδικώ κανέναν, κρατώ όλη αυτή την γλίτσα και φοράω το χαμόγελο που όλοι αγαπάνε, πετάγοντας μερικές χιουμοριστικές ατάκες που επίσης όλοι αγαπάνε και έτσι είναι όλοι ευτυχισμένοι. Δεν είμαι και κανένας άγιος ούτε πιστεύω πως υπάρχει και κανένας. Υπάρχουν όμως πολλοί μεταλλαγμένοι διάβολοι, σαν αυτούς που έχουμε μέσα μας και βγαίνουν τις χειρότερες ώρες, τουλάχιστον σε εμένα προσωπικά που με έχουν τρελάνει. Εξάλλου δεν χρειάζεται να ξέρουν οι άλλοι τους αμέτρητους στρόβιλους σκέψεων που γυρνάνε σαν κυκλώνας μέσα στο κεφάλι μου και την άρνηση και απαισιοδοξία που περιέχουν. Δεν είμαι καλή με την ψιλοκουβέντα η αλήθεια να λέγεται. Για την ακρίβεια μπορεί να ακουστεί πολύ ακοινώνητο αλλά δεν μπορώ να πω ούτε ένα απλό "γεια" ευχάριστα αν δεν το πιέσω πολύ μέσα μου για λόγους ευγένειας. Είμαι καλή στις ευγένειες και στις τυπικούρες, είναι και αυτό ένα ταλέντο του χειριστικού πειραματικού χαρακτήρα μου. Χειριστικός χαρακτήρας. Και μετά ανησυχούσα μια ζωή για τα ενεργειακά βαμπίρ που μονίμως ασταμάτητα γνώριζα από μικρή ηλικία και νόμιζα πως δεν μπορούσα να καταλάβω. Όσο ζεις μαθαίνεις. Μέχρι να πεθάνεις εννοείται.

 Δεν μπορώ να βγω από το σπίτι κυρία. Θέλω να κάνω πράγματα μα δεν μπορώ να βγω από το σπίτι. Δεν με βλέπει ποτέ κανένας και κανέναν δεν βλέπω εγώ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα όπως δεν υπάρχει εξελικτική πορεία και έτσι δεν υπάρχει ζωντάνια και όλα πεθαίνουν γύρω μου και εγώ μαζί τους και σκάω και λυσσάω και στεναχωριέμαι και νιώθω επ'ουδενί αρκετή. 

Βγες έξω λέει. Βγες. Και όντως βγήκα, σηκώθηκα και έφυγα και ήρθα σπίτι, και πέρασε καιρός και είμαι ακόμα εδώ. Που λέει ο λόγος βέβαια γιατί όλο και κάπου χρειάστηκε να πάω, αλλά ξέρεις, δεν υπάρχουν αλλαγές υπάρχει αυτή η τρομακτική σταθερότητα στα αρνητικά, ή τουλάχιστον στα αρνητικά έτσι όπως τα βλέπω εγώ και τουλάχιστον μερικά θαυματουργά όμορφα πράγματα πιστά στη ζωή μου. Και φυσικά δεν υπάρχει η ώθηση πάνω απ'όλα. Θέληση χωρίς ώθηση είναι σαν ένα ακριβό αμάξι χωρίς βενζίνη. Για τους πιο βλαχομπαρόκ βέβαια. Απλά, συγνώμη κύριε αλλά δεν μπορώ να το παίξω διπλωματικά πλέον. Δεν μπορώ να προσπαθήσω να γίνω αποδεκτή ούτε να φερθώ κοινωνικά ούτε να κάνω πως πετάω εξυπνάδες ώστε να φανεί πως δεν είμαι μια ακόμα ανόητη. Δεν μπορώ να μιλήσω πλέον αν δεν υπάρχει λόγος. Ή θα είμαι η περίεργη αμίλητη κοπέλα με το χαμόγελο ή θα είμαι η γνωστή Όλγα που πάντα κάτι έχει να πει πέρα από τα συνηθισμένα, περίεργο μεν γι'αυτούς που δεν συνηθίζουν αυτού του είδους τις συζητήσεις αλλά δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να ενοχλεί κανείς τις προτάσεις. Απλά θα σκάσω, θα σκάσω επειδή δεν ξέρω ποτέ τι θέλω από τη ζωή μου και ποτέ δεν μου είναι αρκετή η στασιμότητα και από την άλλη πάντα έχω αυτή την ανάγκη της ψεύτικης ασφάλειας που δεν υπάρχει γιατί ο χρόνος κυλάει και ο χρόνος είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ' όλα. Απ'όλα φοβάμαι μια ψεύτικη ανθρώπινη εφεύρεση στο μυαλό του ανθρώπου που να μετράει τον καιρό που έχει ακόμα και που έχει ήδη διανύσει πάνω στη γη. Απ'όλα φοβάμαι το μετά της διαδρομής. Το πόσο μάταια θα είναι όλα αυτά στο τέλος. Το οτι δεν θα καταφέρω ποτέ μου να ξεπεράσω όλη αυτή την αίσθηση ματαιότητας για τη ζωή και δεν θα μπορέσω να μοχθήσω αρκετά τίποτα, και ότι καταφέρω δεν θα είναι αρκετό γιατί απλά είμαι εγώ. Άραγε φοβάμαι τον εαυτό μου ή τον ψεύτικο το χρόνο; Μήπως τον θάνατο ή τον υποτιθέμενο θάνατο; Όλα αυτά μαζί; ______

Ας ξυπνήσω και ας μην θυμάμαι πως τα έγραψα όλα αυτά.

Καπετάν Βαγγέλη οδός.

 Μοιάζαμε. Μόνο που αυτή είχε ένα χαμόγελο που έκανε τα πάντα γύρω της να ανθίζουν. Περνούσε το δρόμο και όλοι την κοιτούσαν. Όλοι θαύμαζαν την λάμψη που έβγαζε, το μοναδικό χαμόγελό της που άστραφτε ακόμα και τις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα. Όταν έβγαινε από το σπίτι της και τύχαινε να την ανταμώσεις το συναίσθημα ήταν παρόμοιο με το αίσθημα της άνοιξης.

 Το δικό μου χαμόγελο ήταν τόσο δύσκολο να το αποκτήσεις όσο και η εμπιστοσύνη μου. Όσο δύσκολο είναι να βρεις άνθη μες στο χιόνι. Μοιάζαμε όμως. Έχουμε πολλές διαφορές παρόλα αυτά. Για την ακρίβεια δεν ξέρω ακριβώς αν αγαπιόμαστε ή μισιόμαστε κατά βάθος. 

Την αντικρίζω μερικές φορές όταν περνάω στο χολ του σκοτεινού διαδρόμου με την άκρη του ματιού μου αλλά φοβάμαι να κοιτάξω και την προσπερνάω. Δεν μιλάμε και πολύ αλλά σκεφτόμαστε η μια την άλλη, και μερικές φορές ακόμα το ξέρω πως έρχεται και αυτή και με κοιτάει στα κρυφά όπως και εγώ αυτήν όταν μονάχη μένω.

 Για την ακρίβεια νομίζω πως μοιραζόμαστε το ίδιο σώμα ακόμα. Είναι δύσκολο αλλά με την οικειότητα που έχουμε μεταξύ μας πάντα βοηθάμε η μία την άλλη. Και όταν ξεμένουμε από ελπίδες πάντα υπάρχει η γνώμη κάποιας από τις δυο μας που θα αφήσει στην στεναχώρια όσα κενά υπάρχουν και στην χαρά μας. Και όσο δύσκολη και ας είναι η διαδρομή θα κρατάμε γερά σαν τον καπετάνιο στο καράβι του, μέχρι να βουλιάξει.

Ανασκόπηση.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν άνοιγαν τα μάτια για να δουν, όχι πως δεν μπορούσαν να δουν.

Υπήρχε ελπίδα, απλά ήταν τόσο καλά βυθισμένη στην απελπισία που ακόμα και να είχε συστηθεί αυτοπροσώπως θα την παίρναν για ψεύτρα. Ότι λαμπερό και σπάνιο θα το βλέπανε ως κάτι κάλπικο και φτηνό επειδή έτσι είχαν συνηθίσει. 

Το καλύτερο που είχε να κάνει κάποιος που ήθελε το καλό τους ήταν να τους ανοίξει τα μάτια.

Ήταν το μόνο που είχε να κάνει. Και όμως κάτι τόσο απλό που παράλληλα είναι και τόσο δύσκολο στο να γίνει. 

Ακόμα και αυτό όμως οφείλεται στην έλλειψη της θέλησης που είχαν για κάτι τέτοιο.

Την έλλειψη της πίστης.

Της πίστης στην ελπίδα.

I used to be happy.

I used to write
to fill the emptiness of this void
inside me
I used to be happy back then
when I start using words in paper
just to call my thoughts
just to make peace happen
inside me.

There was a break of this writing
I stopped believing that the peace
could be brough by writing thoughts
There could be a break of this writing
but I don't want to leave it all behind
not another piece of who I was
I really love my old self though.

And even though all these are ruins
I try to make them count
as kingdoms.

Even though there is not a single team of people
to make it last
I pretend that there is the biggest show going on
only for me
only to believe that
it matters to some of them
that there is a reason behind my battle
a reason to continue to write
and create
as much as I can.

I will recall these minutes
as my ultimate try
inside myself.


-------------

The saddest thing I own
except my phone
that never rings ---
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

The most original thing I own
except the few people I see daily
is myself.
My own self. The inner core of my existence.

Sad but true.

Now and then.

I am done trying to become somebody
and instead
I am trying to become nobody.

This is how this game is played anyway.

This "role"-play.

So I am out, I am done playing.

Time to make the rules.

Always.

 What an obscure word, really. In fact unknown to us.
Another great man left this world so soon, one of my favourite actors out there, who had also one of the best roles in my favourite teen movies from novels.
I remember the word "Always" from a scene, and the eyes that made my young heart shutter into pieces, so many emotions back then. This play was magnifiscent in the eyes of a child like me, and then my admiration began.
It kinda freaks me out how much everyday everything changes. Before yesterday all my life I was listening about a living actor, or a living singer, I admired their work which it made my lonely days more easier to handle, such a companion you see all the things that will achieve to touch a little bit of you. And now dead. As I 've seen a long time ago a phrase saying "my idols are dead" well "idols" not sure but sure people with work that changed my life a little bit with their way, now not in life, and I will never listen again about the living person, and such is the reality that horrors me, that it could happen just now, everyday to anyone without knowing.
So many things that you know all your life
will change forever.
And will always remain as memories
until you close your eyes.

How to handle such reality
without madness?

Inspired. #

Goodbye to the idol David Bowie. He died an artist. He inspired so many people..
He died in peace, surrounded by his family, and still lives inside of the hearts and minds of his fans, of the people he touched emotionally with his work.
 What an artist, really.

 There is so much going on in this world, so many things to do, with or without reason.
So many people rushing to do things, to be succesfull, to be artists, to have progress, a job and enough money to be happy, but in my current moment, I don't know what can really make you happy at all.
Still trying to figure out what to do with this life to make me feel alive for real.
Still trying to figure out myself. Such a painful progress. There is not enough time, there is not enough life. And what to do really to feel such feelings. What to do to feel you are in motion?
What to do to feel you are not dying a loser other than just trying to figure out?
To scream or to talk to someone about all your inner thoughts and what makes you struggle to go on. Where to find people who understand you? Ι mean completely? Out there, somewhere.
People who pay you a visit without question just to know you are alright.
But at least you can have people who love you and you love them.
Those who are always there for you, who choose you to be their family.
And thats the highest form of art it can be.

"He died peacefully, surrounded by his family."
That's all. Thats what matters the most in the end.

And that is why he is an artist for me.
I am inspired as well.





# Artist trying to understand.
Still learning in the process.