Unsure

I struggle so much

I suffered so much

And all these for what

To find myself again in new chains

Polished

A different kind of hell

Wings cut

Making deep red lakes of blood on the floor.

Άδειο δωμάτιο, γεμάτο.

Περνάνε οι ώρες όπως οι μέρες

Όπως τα χρόνια όπως οι αιώνες

Μέσα στο γεμάτο, άδειο μου δωμάτιο.

Για πάντα μέσα 

Ταξιδεύω σε όλο το σύμπαν

Και με τη φαντασία μου είμαι πιο κοντά στη φύση από ποτέ.

Ποτέ μου δεν θα δω τοπία σαν αυτά μέσα στο μυαλό μου.

Ζω για μια φύση αφύσικη

Ξένη στους ανθρώπους

Αδάμαστη και ατελείωτη

Κλείνοντας τα μάτια η νύχτα είναι πάντα πιο όμορφη.

Το Πρωσσικο Μπλε επικρατεί στον ουρανό το βράδυ.

Τα αστέρια λάμπουν λίγο περισσότερο στο μάτι.

Ο αέρας φυσάει και δεν κρυώνει την καρδιά μου.

Ο χρόνος δεν κυλά ομαλά

Μα απλά χαϊδεύει τα κύματα της θάλασσας.

Η αμμουδιά δεν μου θολώνει τα μάτια.

Απλά πάνω της κοιμάμαι και ονειρεύομαι ολα αυτά.

Όλα αυτά μεσα στο άδειο μου δωμάτιο

Το γεμάτο.

Forgotten poem from my 25's.

Εφιαλτης δίχως διαφυγή είναι η ζωή. 

Το γράφω και το αφήνω εδώ 

Ενώ εχω κρυα χερια απο το κρυο αυτο βραδινό του Μαη. 

Υποτίθεται ο Μάης έχει ζεστη μα εχω γινει πλεον πιο κρυα και απο παγόβουνο της ανταρκτικής. 

25 και ηδη πονω ολοκληρη. 

Μαλλον η ψυχη μου είναι κι ολας μελοθανατη. 

Ελπιζω μονο οταν φυγω να μην παγωσουν τοσο ολα γυρω μου. 

Γιατι το κρυο κολλάει στο δερμα, το τραβάει και τσουζει. 

Τι να τα κάνεις τα φτερά με τέτοια ελευθερία.

Ανάσα

Πόσο θα ήθελα μια ατέρμονη άνοιξη.

Τα καλοκαίρια καίγομαι σαν μάγισσα στην πυρά, το μόνο που ζητώ είναι δροσιά.

Τον χειμώνα μάρτυρας γίνομαι της βάρβαρης νυκτός και του αφόρητου του κρύου.

Το φθινόπωρο μελαγχολία με πιάνει, ξεραίνονται τα φύλλα της ψυχής μου και πέφτουν χάμω μες στη λάσπη.

Μονάχα της άνοιξης τα άνθη παρηγοριά μου φέρνουν.

Η απογευματινή δροσιά, ο ήλιος που επιτέλους θρέφει σώμα και ψυχή.

Και εγώ σαν σαλιγκάρι στη βροχή, δειλά δειλά από το σπίτι βγαίνω.

Και ανάσες βαθιές παίρνω.

Τρέχω στα λιβάδια, θάλασσες, λουλούδια.

Πράσινο και μόνο.

Ξεχνάω για λίγο όλο τον πόνο.

Το μαύρο και το γκρί.

Παρηγοριά για λίγο.

Μακριά από την πόλη της απελπισίας.

Προς τιμήν του ποιήματος.

Προς τιμήν του ποιήματος που καταλαθος διέγραψα. 

Το παιδί που την ψυχή του ο κοσμος δε θα δει. 

Το ποιημα που δε θα διαβαστεί και δυστυχώς θα ξεχαστεί. 

Αυτο που γράφτηκε για χάρη της στιγμής και τώρα έφυγε για πάντα.

Και εχω ήδη γράψει ποιήματα πολύ καλύτερα από εκείνο. 

Μα ποίημα σαν εκείνο κανένα δε θα υπάρξει. 

Διότι ήταν εκείνης της στιγμής που τώρα έχει περάσει. 

Και ουδέποτε θα ρθει εκείνη η στιγμή. 

Και ανάθεμα το ποίημα που θα το ξεπεράσει. 

Το οποίο το ξαναλεω, έχει ήδη γραφτεί. 

Και πάλι όμως το λεω, σαν εκείνο δε θα υπάρξει.

Διότι ήταν γραμμένο μοναδική στιγμή. 

Η ημέρα που το εγραψα ήτανε πιο φωτεινή. 

Τα λόγια του καινούργιου θυμίζουνε εκείνο. 

Και μάλιστα είναι σίγουρα και λίγο πιο καλό. 

Μα το άλλο το έχω χάσει και ήθελα κι εκείνο. 

Διέγραψα το ποίημα το μοναδικό. 

Το κορίτσι μέσα μου (2019)

Εχω μια οικογένεια σαν αυτη αλλη καμια

Μικρή μα με πολυ μεγάλη ιστορία 

Ολα τα μελη μοναδικά της είναι 

Και δυσκολίες κι αν περνά μες στην αγάπη είναι 

Μεσα σε αυτην υπάρχουνε τετράποδες ψυχούλες

Για να γεμίζουμε το σπίτι μικρές γλυκές φωνούλες 

Μα κάποτε και οι φωνές σωπαίνουν 

Και τη φοβάμαι την σιωπή και όσα αυτην φέρνουν. 

Ειχα αγκαλιά μου απο μικρή ενα μικρό σκυλάκι 

Το ονομασα το αγάπησα απο οταν ήτανε κουτάβι. 

Το καλύτερο δώρο γενεθλίων ηταν αυτο για εμένα

Χριστούγεννα με κρύο και φέρανε εσενα. 

Ευχαριστώ μανούλα γιαυτο σου το δωράκι 

Καθως ήμουνα απλα ενα μικρο παιδάκι. 

Περασανε τα χρόνια, αλλάξανε και ολα

Και ασταμάτητα στην αλλαγή οδεύουν. 

Για χρονια εσυ Χαρουλα μου ησουν παρηγοριά μου. Μαζι με τον υπολογιστή ειχα εσενα συντροφιά μου. Στις δυσκολες στιγμές, σου εσφιγγα τη γουνα.

Ζεστή αγκαλιτσα, δεν ημουνα τσιγγούνα. 

Ζημιές εκανες άτακτη, ετρωγες τα πάντα ολα. 

Γλυκο σκυλακι ήσουνα ετρεχες ολη την ωρα. 

Μα επειτα εσυ μεγάλωσες και εμεινες ξαπλωμένη. Για μηνες ειμασταν εδω ολοι αγχωμενοι. 

Σακουγαμε να περπατας στους διαδρόμους ολη νυχτα, τα ποδαράκια να χτυπας στις πορτες για να μπεις. 

Και σε ανοιγα και σε εβαζα πανω στο κρεβατι. Σε χαιδευα στην πλατη και κουρνιαζες στο πλαι. 

Μια μερα ξύπνησα πρωι 

και επειτα δεν σε ξαναειδα. 

Τωρα μου λειπεις ολη μερα. Κλαίω ολη μερα. Δεν θα σε παρω αγκαλίτσα ξανα ουτε μια μερα... 

Εχω μια οικογένεια και λείπει ενα μέλος. 

Φοβάμαι μην μικρύνει, φοβάμαι αυτό το τέλος. 

Τωρα ομως μου λείπει το σκυλάκι μου. 

Ποναω δίχως τέλος. 

Black Noise

Sometimes it is hard for my mind to adjust to reality.
The world is a ghetto or a jungle
Never shuts up
Voices and engines
Screams
People talk and talk
But the voices are not coming from inside them
Like they have them in their mouth and they just wanna spit them to you
Like they can't keep them anymore
And it's just an annoying background
In which you cannot concentrate
A world without focus
and deeper meaning.

Shadows behind glass.
They can't even see me
Or even themselves.
They can't see
I am overloaded
With a peaceful rage
Or is it a wrathful peace
I cannot know for sure.
All I know is
I have to write in order to survive
To keep my thoughts at bay
Or I will suffocate.
Better the blank pages than me
Ice cold blood is my ink
Running non stop.

The Sun inside me

The sun inside me

Brighter than every star out there

Warmer than any summer

Fragile and tender

Warming me and burning me inside

Flames keeping me alive 

Like a flower before winter

Hanging by a fine thread 

Whispering secrets better left unsaid.

Paralysed.

Submerged into the abyssal realms
I feel numb as I don't feel my heartbeat.
The winter has come.
Frostbitten.
Here we come again.
I have to put my hands on my chest to see if the heart is still beating.
Though the heartbeat intensifies.
What a surprise I thought to myself.
I thought I was dead long ago.
The cold remains without the rays of sunlight to warm me up inside.
The chains keep me there rooted.
Unclear visions.

I see light in the darkness.

Dreaming of Peace

Memories that doesn't exist

A house near the sea

A landscape full of peace

To calm the inner beast

Inside me.

Ending chapters in my life's books

Like I don't even have time to complete the writing of a novel

Instead we write some small summaries of supposed experiences

Always left undone.

My mind is blurry

I hope my vision won't betray me too

Not too old to dream again

And never will be.

The capacity for a new chapter is never enough.

Life is already too heavy

Unbearably heavy

Leaving scars at it's touch.