When I was a child I had a dream to fly...

Όταν ήμουν μικρό ήθελα να μεγαλώσω γιατί πίστευα πως το να είσαι μεγάλος είναι σπουδαίο καθώς έχεις περισσότερες εμπειρίες και μπορείς να κάνεις πολλά πιο ωραία πράγματα απ'ότι ένα μικρό παιδί μπορεί να κάνει. Καθώς μεγαλώνω όμως καταλαβαίνω το αντίθετο.

Η μητέρα μου από παλιά μου έλεγε πως δεν θα έπρεπε να ανυπομονώ για κάτι τέτοιο και πως οι μεγάλοι έχουν πολλά προβλήματα για τα οποία ανησυχούνε και όσο περνάνε τα χρόνια οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται και οι ελευθερίες μειώνονται. Μα γιατί να μην μπορεί ένα παιδί να καταλάβει πόσο σημαντική είναι η ηλικία από τα 3-12 και να ανυπομονεί να μεγαλώσει?

Να γιατί: γιατί τα πρότυπα των παιδιών είναι πάντα πολύ μεγαλύτερα σε ηλικία απ'ότι τα ίδια.

Μα ζώντας την παιδική ηλικία προχωράς στο επόμενο στάδιο το οποίο βασίζεται πάνω σε αυτά που έχεις ζήσει στα πρώτα χρόνια της ζωής σου.

Ακριβώς σαν ένα παιδικό ηλεκτρονικό παιχνίδι που όσο περνάς επίπεδα αυτό δυσκολεύει, έτσι ακριβώς είναι και οι καταστάσεις στην ζωή των ανθρώπων. Το πρώτο στάδιο δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι καθώς δεν γνωρίζεις από έγνοιες και τα σχετικά. Η ζωή μοιάζει ξέγνοιαστη και όμορφη σαν μια περιπέτεια. Σαν ένα νέο παιχνίδι που λαχταράς να το παίξεις μέχρι να το βαρεθείς και να πάρεις καινούργιο.

Όταν ήμουν μικρό έβλεπα την ζωή έτσι ακριβώς... σαν μια περιπέτεια δίχως τέλος.

Αλλά ήθελα να μεγαλώσω για να έχω την ευκαιρία να κάνω πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μου. Τώρα όμως όσο μεγαλώνω θέλω να γυρίσω πίσω.

Τότε που δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν γνώριζα από κινδύνους.

Τότε που έπαιζα με ευτυχία στα πάρκα με άλλα παιδιά και το ένοιωθα. 

Το ένοιωθα οτι είμαι ευτυχισμένη καθώς δεν γνώριζα από φόβο ή πόνο.

Τότε που η μόνη μου ανησυχία ήταν αν θα έχει καλό καιρό για να βγω έξω να παίξω.

Τότε που υπήρχε στο μυαλό μου μόνο η αισιοδοξία.

Και ακόμα πηγαίνω στα πάρκα που και που για να θυμάμαι εκείνα τα χρόνια.

Βέβαια δεν είναι όλα όπως τότε αλλά και πάλι όταν βρίσκεσαι σε μέρη που συχνάζουν παιδιά νιώθεις την ανακούφιση και την γαλήνη. Το οτι και εσύ μπορείς ακόμα να τρέξεις, να παίξεις στις κούνιες και να βάλεις για λίγο τα προβλήματά σου στην άκρη.

Μέχρι να έρθει μια κομπλεξική γιαγιά και να σε διώξει γιατί πιστεύει πως χαλάς τον παιδικό χώρο.

Μα αφήστε με, θέλω να γίνω και πάλι παιδί. Δεν θέλω να μεγαλώσω.

Δεν θέλω.

I wanna stay awake all day and all night... just to keep day dreaming about past moments that will never come back.
But I can't stay awake both day and night...
I wanna dream...
I need more time for it.
For those moments you shared with me and now they make me sick.
I don't wanna stay, I want to run so far away...
I don't wanna fade...

The monster under my bed.

Και ορισμένες νύχτες με τρομάζουν τόσο που με κάνουν να σκέφτομαι ότι χειρότερο μπορεί να φανταστεί κάποιος.

Πονάει το να ξέρω πως δεν θα ξαναμιλήσουμε όπως τότε και πως όλα τελειώσαν σαν ένα όνειρο που ξύπνησα και ποτέ δε θα ξαναδώ.
Μερικές φορές στοχάζομαι. Σκέφτομαι πως θα ήταν αν μπορούσα να έβρισκα έναν τρόπο να έρθω σε επικοινωνία μαζί σου χωρίς να ξέρεις πως είμαι εγώ μόνο και μόνο για να σου μιλάω.. έναν τρόπο να μαθαίνω ότι είσαι καλά.
 Έχω πάρει ότι νεκρό κομμάτι μας είχε απομείνει και το έχω κλείσει σε ένα κουτί κάτω από το κρεβάτι μου. Κάθε φορά που μπαίνω σε πειρασμό και το ανοίγω για να νιώσω ξανά ότι ένιωθα οι δαίμονες μου επιτίθενται και δεν με αφήνουν σε ησυχία μέχρι το επόμενο πρωί. Δεν τολμάω λοιπόν να ανοίγω τούτο το κουτί πλέον γιατί δε θα άντεχα τις συνέπειες...
Έλα που όμως ξέρω τι κρύβεται εκεί..
Το τερατούργημα κάτω από το κρεβάτι μου που μου μετατρέπει όλα τα όνειρα σε εφιάλτες. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να καταλάβεις... Ποτέ δε θα θελήσεις να καταλάβεις.
Και εγώ ποτέ δε θα ξεχάσω, γιατί κάποιος πρέπει να πληρώσει το τίμημα.
Κάποιος πρέπει να κρατήσει τα λάφυρα του πολέμου, το βραβείο μετά την μάχη.
Άσε με τουλάχιστον μετά από τόσο πόνο να έχω την τιμή.
Άσε με τουλάχιστον αφού εσύ τα ξέχασες όλα να κρατάω ζωντανές τις στιγμές που βρίσκονται ακόμα μέσα στην καρδιά μου.
Άσε με να κοιμηθώ ήσυχη για ένα βράδυ.

My life is a movie.

 Η ζωή του καθενός είναι μια ταινία, και ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στην ταινία του.
Η υπόθεση ξεδιαλύνεται σιγά σιγά και η παραμικρή λεπτομέρεια που συμβαίνει στο σενάριο αφορά την κατάληξη της υπόθεσης.
Παρόλα αυτά εμείς όμως θα διαλέξουμε το τι ρόλο θα παίξουμε γιατί πολύ απλά εμείς διαλέγουμε αυτό που θέλουμε να είμαστε..
Είμαστε οι πρωταγωνιστές της δικής μας ταινίας και ανάλογα με τον ρόλο που θα παίζουμε θα συνεχίσουμε και την πλοκή.
Έτσι ακριβώς μπορούμε να περιγράψουμε την ζωή...
Σαν μια ταινία που δεν ξέρει κανείς τι κατάληξη θα έχει.
Επίσης ο καθένας είναι ο πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία, ήρωας ενός κόμικ, ενός λογοτεχνικού βιβλίου...
Ανοίγεις και κλείνεις κεφάλαια, αλλάζεις σελίδες, προχωράς παρακάτω, ξαναδιαβάζεις κεφάλαια που ήδη έχεις διαβάσει...
 Αλλά όπως και να έχει, σεναριογράφοι στη ζωή δεν θα γίνουμε ποτέ..

We were eternal.

Και ήταν στον παράδεισο και οι δυο.

Σε κάμπους ουτοπίας.

Στην αγκαλιά του ακούμπησε και δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό της, τότε ευτυχίας.

"Μην με αφήσεις" του ψιθύρισε καθώς αυτός χάιδευε τα όμορφα μαλλιά της.

Ο αέρας δυνατά φυσούσε καθώς στα μάτια τον κοιτούσε.

"Μην με αφήσεις μόνη με τον εαυτό μου..."

του είπε, και σε λυγμούς ξέσπασε μετά στα πόδια του ακουμπώντας.

Και αυτός χαμογελούσε, δεν μιλούσε.

Λόγια η συζήτηση πλέον δεν χωρούσε.

Και η νύχτα ήρθε καλύπτοντας τους κάμπους με το γλυκό της πέπλο.

Και μόνη την κόρη βρήκε σκυφτή να κλαίει στο χώμα.

Άραγε δεν ήταν ο παράδεισος καλύτερος από όλα?

Ή μήπως ψέματα της είπανε και τα πάντα γύρω της είναι σε μαύρο χρώμα?

Και αυτός έφυγε, μόνη την άφησε να την τρώει η μοναξιά και η λύπη.

Λύπη που την σκίαζε βαθιά μες στην καρδιά της.

Ο αέρας ήταν πιο δυνατός και η βροχή είχε αρχίσει,

καλύπτοντας τα δάκρυα που από τα μάτια της βάλθηκε να χύσει. 

Κρύωσε ο καιρός, μαζί και η καρδιά της,

και πλέον πέτρωσε το μυαλό, φωνή δεν είχε η μιλιά της.

"Φοβάμαι" είπε ψιθυριστά κοιτώντας προς τα πάνω

και έπειτα έγειρε από την μια στο χώμα, έπεσε χάμω.

Δάκρυα έσταξαν πολλά από την θάλασσά της

και μέσα στη βροχή πέφτανε κάτω όλα μαζί.

Σαν ποτάμι που πηγάζει από τα εσώψυχα της,

έμοιαζε να ναι σαν πηγή μέσα στα σωθικά της.

"Πονάω" είπε και με το χέρι ακούμπησε το στήθος της βογκώντας.

Και ενώ στα χέρια της παλιά κρατούσε τον κόσμο όλο

ή τουλάχιστον έτσι πίστευε πως έκανε μα τα βράδια ξενυχτούσε,

ονειρεύοντας νεκρή και μόνη της μιλούσε.

"Φοβάμαι τον εαυτό μου" είπε, και σκέφτηκε εκείνον.

Που με ελπίδες την φόρτιζε και στο τέλος έφυγε μακρυά.

Ότι πάντα την φώτιζε δεν ζούσε πια.

Και την άφησε μόνη της να την τρώει το μαράζι

να την κυνηγάει ο πόνος της

ο εαυτός της να την τρομάζει.

να την βασανίζουν οι σκέψεις της.

Εκείνη την νυχτιά...

Δίχως παρηγοριά, καθώς ότι είχε το έδωσε και χάθηκε πια.

Ίσως...

Ίσως και να συναντηθούμε κάποτε στο δρόμο, σε κάποια νύχτα με φεγγάρια φωτεινά,
κάτω από φωτισμένα σκοτάδια περπατώντας αγκαλιά όπως παλιά.
Κοιτώντας τον ξάστερο ουρανό ζώντας τις παλιές στιγμές που ζούσαμε και τότε.
Κάτω από τον ξάστερο ουρανό...
που τα αστέρια θα σχηματίζουν  χιλιάδες σ' αγαπώ τα οποία δεν πρόλαβαν να ειπωθούν και αρχίζουν και πέφτουν από τις αγκαλιές των αγγέλων του παραδείσου. Τον παράδεισο που γνώρισα στην αγκαλιά σου...
Όταν κάποια άλλη ψυχή θα κατοικεί μέσα στην καρδιά σου και με σιγουριά θα σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια σου...
Ίσως τότε να ιδωθούμε μια μέρα που το βλέμμα σου θα μου ξυπνήσει χιλιάδες όνειρα που με έκανες να καρτερώ με ανυπομονησία...
και που με ένα φύσημα τα έκανες όλα στάχτη αφού στη πυρά τα έκαψες και όνομα τους έδωσες,
Σε μια άλλη διάσταση, σε μια άλλη ζωή που εγώ θα είμαι εγώ και εσύ θα είσαι εσύ, και θα θυμάμαι το πόσες ζωές χαράμισα για να είμαστε μαζί...

A friend in need is a friend indeed.

Έχω μάθει πλέον πως να διαχωρίζω τις σχέσεις που έχω με τον περισσότερο κόσμο.

Δεν διαχωρίζονται σε γνωστοί φίλοι και κολλητοί μα σε γνωστοί, άτομα που συμπαθώ και φίλοι.

Ο κολλητός μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός ατόμου που περνάει τον περισσότερο χρόνο μαζί σου μα όχι και απαραίτητα του φίλου σου.

Για αρχή μπορώ να πω πως δε ξέρω αν όντως έχω φίλους η όχι απλά θέλω να πιστεύω πως έχω κάποια άτομα στα οποία μπορώ να "στηρίζομαι" και να τα θεωρώ φίλους. Ίσως να παραμένουν στο άκουσμα μόνο.

Τα άτομα στα οποία έχω ανοιχτεί και έχω μιλήσει ελεύθερα για διάφορα θέματα ξέρουν ότι τα εμπιστεύομαι.
Όταν μερικοί σου δείχνουν ενδιαφέρον δεν έχεις απλά να τους δώσεις μια ευκαιρία και να τους εμπιστευτείς, προσπαθώ απλά να αποφεύγω όσο το δυνατόν γίνεται μεγάλες απογοητεύσεις γιατί μου παίρνει χρόνο να προχωρήσω μετά από τέτοια συμβάντα...

Εξάλλου άμα δεν πάθεις πώς θα μάθεις όπως λένε και οι μεγάλοι για τα μικρά παιδιά όταν πέφτουν κάτω και βάζουν τα κλάματα επειδή έχουν ανοίξει τα πόδια ή τα χέρια τους σαν γαρίφαλα. 

Μην δηλώνεις φίλος όμως ρε αδερφέ όταν δεν σε νοιάζει αν ζω ή ψοφάω που λέει και ο λόγος και τυχαίνει να με βλέπεις μια φορά το μήνα στο δρόμο και δεν ξέρεις ούτε το 1/10 του χαρακτήρα μου!

Έχω βαρεθεί πια να βλέπω μεγάλες έννοιες να κατακρεουργούνται με τέτοιο τρόπο. Γιατί σε μερικά θέματα δεν υπάρχει το ενδιάμεσο, ή είσαι ή δεν είσαι.

If only...

Μακάρι να είχα κάτι το ασυνήθιστο... 

μα δυστυχώς είμαι και εγώ ένας σωρός από χίλια κομμάτια πεταμένα στο πάτωμα, περιμένοντας από κάποιον να τα μαζέψει προτού χαθούν.

Έτσι και αλλιώς δεν με νοιάζει που η "τελειότητα" δεν είναι κάτι που κατέχω... σε σύγκριση με άλλους είμαι ο εαυτός μου και όχι μια αυταπάτη σαν τα περισσότερα πλαστικά πρόσωπα πίσω από γυάλινες βιτρίνες..

Είναι πολλά αυτά που θα 'θελα να πω...

Για άλλη μια φορά στέκομαι μπροστά από μια οθόνη γράφοντας λοιπόν τα συμπεράσματα που ήδη έχω βγάλει εδώ και καιρό...
Και για άλλη μια φορά σκέφτομαι το πόσο απότομα έρχονται όλα στη ζωή, το ένα μετά το άλλο. Όχι απλά δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα αλλά σου κόβεται κ ολας. 
Γιατί με αυτά που αντικρίζεις και σου συμβαίνουν μπαίνεις στην διαδικασία να σκεφτείς "Τι στο διάολο κάνω τώρα εγώ εδώ" ή "ποιος είμαι.."
Προσπαθείς να είσαι καλός και στην προσπάθεια σε πατάνε αντί να σε εκτιμάνε.


Ναι σε εσένα μιλάω.


Δυστυχώς λοιπόν, στον κόσμο που ζούμε είναι δεδομένο πως πάντα θα δίνουμε τα πάντα και θα παίρνουμε το τίποτα (θα μπορούσα να το εκφράσω αλλιώς αλλά θα ήταν απρεπές). Έχω το κάθε δικαίωμα να το λέω αυτό από όλες τις απόψεις. Πιστεύω πως ο καθένας μπορεί να το κατανοήσει καθώς όλοι πάνω κάτω το έχουν ζήσει..
Βλέπεις, όσο και να προσπαθείς απ'ότι φαίνεται δεν θα δικαιωθείς ποτέ. Τουλάχιστον αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα.
Θα συνεχίζουν να σε πατάνε όλοι για το συμφέρον τους, δίχως να νοιάζονται για το τι θυσίασες για αυτούς και το πόσο νοιαζόσουν μέχρι να σε πουλήσουν και να σε πετάξουν έτσι απλά σαν κούκλα που την βαρέθηκαν. Και επειδή σε σχέση με άλλα άτομα ξέρω να αγαπάω δεν αναζητώ τρόπους για να εκδικηθώ κανέναν, και δεν μιλάω για συγκεκριμένα άτομα. Από την άλλη άμα το πάρουμε με την λογική,πολύ απλά μερικές φορές δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε τόσο με κάτι που δεν αξίζει πλέον την προσοχή μας. Υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα για να ανησυχεί κανείς στις μέρες μας και να κάνει την ζωή του δύσκολη. Διότι μέσα στα άτομα που έρχονται παίρνουν κάτι από εμάς και φεύγουν θα έρθουν και κάποια που θα μείνουν, και θα εκτιμήσουν ότι όμορφο και πολύτιμο έχουμε και τους δίνουμε.
Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου... Δεν κρατώ καμία κακία ποτέ και για κανέναν...
Πολύ απλά μερικές φορές πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να επιστρέφουμε στην πραγματικότητα γιατί κακά τα ψέματα, ωραίος ο κόσμος των ονείρων μα όχι τόσο αληθινός όσο θα θέλαμε να είναι.
Η ζωή δεν είναι ένα όνειρο παρά ένας ατελείωτος εφιάλτης γεμάτος δυσκολίες. Δεν σου δίνεται δεύτερη ευκαιρία για το τίποτα σε οτιδήποτε... γιατί να δώσω εγώ λοιπόν σε άτομα που δεν έχουν σκεφτεί ποτέ τους να πουν ούτε ένα συγνώμη (αν και με ένα συγνώμη δεν επιδιορθώνεται και τίποτα). Παρόλα αυτά εγώ θα είμαι εδώ σε ότι με χρειάζονται γιατί όσοι κέρδισαν κάτι από εμένα κρατάνε ένα κομμάτι μου μέσα τους.
Γι'αυτό προσοχή προτού καταστρέψεις την ζωή κάποιου. Ίσως να βρίσκεσαι μέσα στην καρδιά την οποία πρόκειται να κάνεις θρύψαλα.
Είναι πολύ κακό πράγμα ο εγωισμός.


Το πιο παράξενο με την ζωή είναι πως είναι τόσο απρόβλεπτη που ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Μπορεί από στιγμή σε στιγμή όλα να αλλάξουν, να υπάρχουν τρομερές ανατροπές σε όλο το σενάριο. 
Το θέμα όμως δεν είναι πως έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος, αλλά το πώς την ζεις. Γι'αυτό τουλάχιστον αφήστε με να ζήσω. 


Και ας μην ξεχνάνε μερικοί αυτά που κερδίσανε από τα άτομα που πίσω αφήσανε.
Γιατί τα άτομα αυτά που αφήσανε άσχημα τα λυγίσανε ενώ τους δώσανε πολλά.
Κάτι από αυτά κερδίσανε κ ας μην το παραδέχονται. 
Εγώ πάντως δεν μετανιώνω για τίποτα.

Παιχνίδια του μυαλού.

Τι μπορεί να δει κάποιος στον ύπνο του... πραγματικά πολλά όνειρα μπορούν να σε σοκάρουν αλλά είναι πολύ περίεργο το ότι πολύς κόσμος βλέπει αυτόν τον καιρό καταστροφές στον ύπνο του.

Ήμουν λέει στην κουζίνα και ετοιμαζόμασταν να φάμε οικογενειακώς. Ένα περίεργο και παλιό φωτιστικό κρεμόταν από το ταβάνι. Μπήκα στον πειρασμό να ρωτήσω τι ήταν και γιατί είναι τόσο μαύρο σαν καμένο και ξεχασμένο.

Η γιαγιά μου απάντησε λέγοντας πως ήταν κρεματόρια από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Ξαφνικά το σκηνικό άλλαξε και βρέθηκα να κάθομαι δίπλα από ένα περίπτερο στη Γερμανία σε μια εκπαιδευτική εκδρομή που είχε οργανώσει το σχολείο μου. Κρατώντας μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι κοίταξα γύρω μου και εντόπισα κάποια πρόσωπα συμμαθητών μου. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να με ελέγξω. Ένα αίσθημα τρόμου με κυρίευε καθώς στεκόμουν δίπλα από αυτά τα πράγματα που έμοιαζαν πολύ με το φωτιστικό της κουζίνας. Τα φλας των φωτογραφικών μηχανών έκαναν το μέρος να μοιάζει με αξιοθέατο και φώτιζαν παραμικρές φρικιαστικές λεπτομέρειες και σημάδια επάνω τους. 

Για μια στιγμή με έπιασε ένα ρίγος... Όλοι οι γνωστοί μου είχαν εξαφανιστεί από κοντά μου... άρχισα να τρέμω από φόβο και δυνατές κραυγές ανθρώπων με έκαναν να γονατίσω κάτω κλείνοντας τα μάτια μου. Προσευχήθηκα. Όταν τα άνοιξα η μηχανή είχε μετατραπεί σε όπλο. Πήρα το όπλο το γύρισα προς το μέρος μου και ξαναέκλεισα τα μάτια μου.

Μετά βρέθηκα και πάλι στην κουζίνα σαν να τα είχα ξεχάσει όλα τρώγοντας ένα τοστ και έχοντας μπουκώσει από το πολύ φαγητό. Είχα βουρκώσει από το κλάμα καθώς έτρωγα. Πρόσεξα πως το φωτιστικό έλειπε. 

Έπειτα ξύπνησα κατατρομαγμένη με βαρύ στομαχόπονο και λαχανιασμένη. 

Όλα ήταν τόσο αληθινά...