Voodoo people.

Κρατιέμαι... κρατιέμαι με νύχια και με δόντια σε αυτήν την κοινωνία, προσπαθώ να με χαλιναγωγήσω.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου. 
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.

 Αυτό το αίσθημα, που σε κάνει να λαχταράς να γίνεις όλο και πιο καλός από αυτό που ήδη είσαι.
Αυτό το αίσθημα τελειομανίας. Σε κάνει να θέλεις να δημιουργείς. Ζεις με αυτό. Και αν δεν περνάς ένα δημιουργικό διάστημα αρρωσταίνεις και μελαγχολείς. Αυτό το αίσθημα σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο άχρηστος. Σε κουράζει. Σε κάνει να νιώθεις όλο και πιο κατώτερος. Σαν έναν εθισμένο. Σαν έναν ναρκομανή. Έναν παθιασμένο με την τελειότητα.
 Άραγε η τέχνη είναι και αυτοκαταστροφή? Φυσικά. Λένε πως οι καλλιτέχνες τα καλύτερα έργα τους τα κάναν σε στιγμές πόνου που περνούσαν στη ζωή τους. Ο πόνος είναι έμπνευση. Και η τέχνη είναι το αποτέλεσμα του πόνου. Άρα η τέχνη έχει να κάνει με την αυτοκαταστροφή μερικές φορές. Είναι σαν να δουλεύεις πάνω σε κάτι τόσο τέλειο που να χρειάζεται να χρεώνεσαι την ίδια σου την ζωή για να το δημιουργήσεις. Και γιατί να μην το κάνεις? Ίσως αυτό να αξίζει περισσότερο από κάτι που κάποια στιγμή τελειώνει. Ίσως αυτό μείνει για πάντα στο χρόνο. Ίσως είναι ένας λόγος για να σε θυμούνται.

Γιατί στον καλλιτέχνη όρια δεν βάζουν...

 Ποιος είναι αυτός που μπορεί να πει κάποιον καλλιτέχνη αποτυχημένο?
Ποιος είναι αυτός που μπορεί να βάλει όρια στο πως θα πρέπει να σκέφτεται ο καθένας?
Η τέχνη δεν έχει όρια. Ένας αληθινός καλλιτέχνης βγάζει με τα έργα του αυτό που θέλει να βγάλει. Αυτό που τον εκφράζει αυτόν και μόνο τον ίδιο. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην τέχνη. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στην ποίηση. Γιατί ο καθένας βλέπει τον κόσμο από την δικιά του οπτική γωνία.
 Κριτές δεν γινόμαστε των άλλων, παρά των εαυτών μας.
Γιατί αυτό είναι η τέχνη... έκφραση, και όχι κανόνας. Μπορεί να μην βγάζει πάντα λογική, μπορεί να μην βγάζει πάντα ρεαλισμό, όμως παραμένει τέχνη για αυτόν που θα νιώσει το έργο να ακουμπάει την ψυχή του...

Το ξέσπασμα του ξένου.

Τόσο φως μέσα από το παραθύρι πλημμυρίζει,

φωτίζοντας τις σκοτεινές γωνίες του σωρού μας.

Ερχόμαστε και φεύγουμε μου είπαν και γέλασαν απλά.

Μου λέγαν πως η ζωή είναι ωραία αρκεί να περνάς καλά.

Μα ότι κι αν μου λένε η αλήθεια είναι μια.

Κι εγώ το ξέρω πως ότι όμορφο υπάρχει κ αν υπάρχει είναι για λίγο

και μετά χάνεται στο χρόνο.

Το νοητό διάστημα που έχουμε δημιουργήσει για να μπορούμε να δώσουμε εξήγηση

στον παράλογο κόσμο και τα μέρη τα ξένα εκεί μακριά.

Και το βλέμμα χαμηλώνουν όταν ο πόνος την καρδιά τους κυριεύει, 

μα η ζωή είναι ωραία αν και αυτό όποιος θέλει το πιστεύει.

Και αυτό το χάρισμα το όμορφο είναι προσωρινό και δεν αξίζει ότι για πάντα δεν διαρκεί.

Και τίποτα δεν αξίζει όταν μια για πάντα στο παρελθόν θα ξεχαστεί.

Μα η ζωή είναι ωραία όπως μου είπανε αυτοί.

Και πέρασε ο χρόνος και όλα τα καινούργια γίνανε παλιά.

Και ξέχασαν οι πάντες τι θα πει ελευθεριά.

Μακάρι να μην ήμουνα εδώ για να κοιτώ την ειρωνεία κατάματα.

Μα η ζωή είναι ωραία και ας μην υπάρχει πια.

Ακόμα κι αν δεν έχει νόημα τίποτα από όλα αυτά

ακόμα και αν δεν υπάρχει λογική σε μια πονεμένη ιστορία

θα κλείσουμε τα μάτια μέχρι να τελειώσει το όνειρο.

Γιατί ένα όνειρο είναι και θα είναι για όλους.

Μα η ζωή είναι ωραία και ας είναι μια γλυκόξινη ψευτιά.

Κι ας μας λέγανε παιδιά για όνειρα και χρώματα ανοιχτά.

Εγώ πλέον γνωρίζω πως δεν υπάρχει γιατρειά

από τον πόνο και την θλίψη, 

από το να μην ξέρεις ποιος είσαι και που πας.

Να μην γνωρίζεις το τι υπάρχει μετά.

Μα η ζωή είναι απλή και έχει άσχημη ομορφιά.

~...Αλλά ζεις μέχρι το τέλος για εκείνους τους λίγους.

Τους ελάχιστους. Τους μετρημένους στα δάχτυλα.

Γιατί είμαστε τόσο ασήμαντοι μπροστά στο σύμπαν που πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε πως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζήσουμε την ζωή μας όπως το αξίζουμε όποτε κ αν έρθει η ώρα ο νοητός μας χρόνος να τελειώσει.

Γιατί μπροστά στο σύμπαν ο χρόνος δεν υπάρχει.

Γιατί είμαστε απλή σκόνη μέσα σε σκόνη. 

Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να ζήσουμε τον χρόνο μας

..ας τον ζούμε τουλάχιστον καλά. ~

"Η Κιβωτός Ονείρων" ~Απόσπασμα~

 ...Και όλα άρχισαν όταν δεν υπήρχε χρόνος για τίποτα. Δεν υπήρχε χρόνος για ζωή. Και ο άνθρωπος προσπάθησε να την κάνει και αυτή τεχνητή όπως όλα γύρω του. Στην προσπάθεια όμως απέτυχε γιατί ξέχασε να ζει. Ξέχασε τι είναι η ζωή και το οτι δεν μπορείς να την ανακτήσεις αν την χάσεις. Κλείστηκε μόνος στο κλουβί του, ζούσε μηχανικά. Έγινε το δημιούργημα του. Το "μηχάνημα" του. Έτσι για να διορθώσει το λάθος που έκανε δημιούργησε μια μηχανή η οποία θα τον έσωζε από τα δικά του σφάλματα που δημιούργησε ο ίδιος. Η μηχανή αυτή θα του έδινε την δυνατότητα να ζει την ζωή που αυτός δεν μπορούσε να ζήσει. Την ζωή που στερούταν για να επιβιώνει. Να κοιμάται και να ονειρεύεται ότι θέλει. Να ζει ότι θέλει. Κ έτσι τα όνειρα έγιναν τρόπος ζωής. Η κιβωτός των ονείρων έγινε καθημερινότητα και καθώς οι άνθρωποι την μέρα ήταν δούλοι του εαυτού τους και του συμφέροντος την νύχτα όταν ονειρεύονταν στον ύπνο τους ήταν ελεύθεροι. Είχαν ότι από μόνοι τους είχαν καταστρέψει. Ότι ήταν αδύνατο να παρέχουν. Μια ψεύτικη ζωή είχαν σε αντάλλαγμα από την κανονική δική τους. Και έπειτα ήρθε το σκοτάδι...

Today's Challenge.

 Μάθε να ξεχωρίζεις:
την τέχνη από το φτηνό,
την θηλυκότητα από το πορνό,
την ουσία από το υλικό,
το αληθινό από το ψευδό,
τον φίλο από τον γνωστό,
την καρδιά από το μυαλό,
την ανάγκη από τον πειρασμό,
το λάθος από το σωστό,
το μου αρέσεις από το σ'αγαπώ...

Everyday I fade away.

 Τι κι αν είναι τώρα ο ουρανός γεμάτος χρώματα της νύχτας
τι κι αν είναι πλέον ο καιρός καρφί μέσα στα στήθη.
Τόσες φορές αγάπησα τα φώτα στο σκοτάδι
μα άλλες τόσες πήγαινα πνιγμένη να ανασάνω.
Και εκεί που γύρευα παρηγοριά και στήριξη στο χάδι
μου μάθανε πως την ουσία θα την βρεις μονάχα μες στο δάκρυ.

 Και τώρα πλέον έμαθα πως πρέπει να βαδίζω
σε λάσπες και στο χιόνι
με στάχτη την καρδιά μου να ποτίζω
αντί σε δρόμους με παπλώματα στρωμένους,
ελπίδες να στηρίζω.

True happiness.

Υγεία πάνω απ όλα. Η φράση δεν είναι καθόλου τυχαία. Και πρέπει κάποια στιγμή ο μέσος κόσμος να μάθει πως τα έχει όλα και δεν χρειάζεται να ανησυχεί για μικροπράγματα όταν δεν του λείπει κάτι ουσιώδες.. Η αγάπη και η υγεία είναι η ζωή και τα άτομα που μας αγαπάνε μας το θυμίζουν αυτό την στιγμή που εμείς τους έχουμε πραγματικά ανάγκη. Είναι πάντα εκεί για σοβαρά θέματα, γιατί μας αγαπάνε, και ζούνε με το χαμόγελο και την ευτυχία μας. Ζούνε για εμάς. Μαζί μας. Μέχρι το τέλος. Όποτε κ αν είναι αυτό.

ΥΓ: Ευχαριστώ. Ξέρετε εσείς.

Another year - another chapter.

Κάθε χρονιά που αλλάζει είναι σαν να κλείνει ένα κεφάλαιο, μια παλιά ιστορία, να γκριζάρει μια φωτογραφία, μοιάζουν όλα να αχνοφαίνονται πίσω από ένα παράθυρο. Τέλειωσαν όλα και τώρα αρχίζουν καινούρια. Ποιος ξέρει... ποιος γνωρίζει τι διαφυλάσσει ο νέος χρόνος.
...Κάθε χρόνος.
Κάθε Πρωτοχρονιά νιώθω ένα σκίρτημα, ένα αγχωτικό συναίσθημα. Σαν να χάνω κάτι μα συγχρόνως να αρχίζει κάτι νέο. Πολλά αλλάξανε... πολλά αλλάζουνε... μα εγώ θα παραμείνω ίδια όπως ήμουν πάντα βλέποντας τα πάντα γύρω μου να αποσυνδέονται, να χάνονται μέρα με την μέρα.
 Μα να χάνομαι και εγώ μαζί τους. Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο και το πιο όμορφο σε όλη αυτή την ιστορία έτσι κι αλλιώς. Αρκεί να είναι αυτοί ευτυχισμένοι.
...Αυτοί, αυτοί που είναι ευτυχισμένοι με την δικιά μου ευτυχία.

This is my december - this is my time of the year.

Ας πω λοιπόν λίγα λόγια για τον Δεκέμβρη.

 Πολλά φώτα, όμορφη γιορτινή ατμόσφαιρα, χριστουγεννιάτικη, μυρίζει παντού αγάπη και ζεστασιά και φρέσκα κουλουράκια. 

Η εποχή μου δημιουργεί ένα άγχος. Ένα περίεργο άγχος. Και μια μελαγχολία. Είναι μακράν η καλύτερη εποχή για μένα, η αγαπημένη μου και όχι επειδή έχω γενέθλια αυτό το μήνα μα επειδή η μελαγχολική μα όμορφη ατμόσφαιρα σε κάνει να έχεις έναν λόγο ύπαρξης παραπάνω σε αυτόν τον κόσμο.
 Κάθε Δεκέμβρη σκέφτομαι τους Δεκεμβρίους που πέρασαν όλα αυτά τα χρόνια. Περνάν όλοι από μπροστά μου σαν ταινία. Κάθε χρονιά τη δικιά της ιστορία, κάθε χρονιά μια πληγή να ξύνεις, να γελάς για κάτι διαφορετικό. Είναι ο μήνας που κάνει τα πάντα να ξεχωρίζουν και που με αγχώνει για το κατα πόσο διαφορετικά θα είναι όλα τον επόμενο χρόνο απ'ότι είναι τώρα.

Και ας σταμάτησα να γράφω το καθημερινό ημερολόγιο που έγραφα τόσα χρόνια, οι καταστάσεις σήμαιναν για μένα έτσι κ αλλιώς. Πλέον ξέρω πως αυτό που μετράει είναι οι στιγμές και γι'αυτό είμαι εδώ για να τις καταγράφω. Με έχει σώσει πολλές φορές εκείνο το ημερολόγιο εξάλλου...

 Ο χρόνος αποσυνδέει καταστάσεις, όπως τα κόκαλα στον τάφο με τα χρόνια σιγά - σιγά σαπίζουν μα για πάντα θα υπάρχουν, όσο υπάρχω εγώ και όσο υπάρχουν αυτοί που τις αποτελούν. 

 Γιατί αξίζει να ζεις για ένα όνειρο... και ας μην είναι αθάνατο. Εξάλλου ούτε εμείς είμαστε αθάνατοι. Στην ψυχή όμως όλα είναι αθάνατα αφού και η ίδια είναι.

Και να μαι εδώ πάλι, κοιμάμαι με το τετράδιο στο χέρι για να γράψω τα όνειρά μου, αυτά που είχα, αυτά που έχω και αυτά που θα κάνω. Να τα καταγράψω για να μην τα ξεχάσω στην πορεία. Να τα έχω στα χέρια μου σαν να τα ζω κάθε μέρα ξανά και ξανά. 

 Να τα καταγράφω για να θυμάμαι ποια είμαι.