It's a long way to go.

- Τι έχεις πάλι και χάνεσαι?
- Τίποτα, είμαι καλά. Απλά σκέφτομαι.
- Δεν φαίνεται να το εννοείς. Τι σκέφτεσαι?
- Τον δρόμο που έχω να διασχίσω. Είναι μεγάλος και εγώ μικρή πολύ.
- Πρόσεχε μόνο να μην κοιτάς πίσω.
- Δεν φοβάμαι, θα τα καταφέρω. Πάντα τα καταφέρνω εξάλλου..
-Συνέχισε να προχωράς.
- Περίμενε μην βιάζεσαι... δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε έτσι δεν είναι? Θέλω να πω... έτσι κ αλλιώς δεν υπάρχει τέρμα διαδρομής.
- Ναι αλλά όσο περιμένεις χάνεις χρόνο. Χάνεις εμπειρίες και ευκαιρίες για να ζήσεις..
- Το ξέρω μα περίμενε. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα.
- Φοβάσαι?
- Όχι καλά είμαι. Πρέπει να συνεχίσω. Απλά δεν θα κοιτάω πίσω όπως είπαμε. Θα συνεχίσω.
- Δεν φαίνεσαι εντάξει... Προχώρα. Μπορείς.
- Ναι... μοιάζουν όλα σκοτεινά εκεί μακρυά έτσι?
- Ναι, γιαυτό πρέπει να προχωρήσεις μπροστά. Για να μάθεις. Ο δρόμος είναι δικός σου για να τον διασχίσεις. Μόνο δικός σου. Πρέπει να τον χαράξεις εσύ όπως θέλεις. Ξεκίνα λοιπόν. Τι συμβαίνει πάλι γιατί αργείς? Είσαι καλά?
- Ναι καλά. Απλά ένιωσα ένα σκίρτημα. Θα περάσει. Εξάλλου πρέπει να προχωρήσω.
-Φοβάσαι έτσι?
- Ε λίγο. Ποιος δεν θα φοβόταν εξάλλου? Και ποια είμαι εγώ που δεν θα φοβηθώ?
- Εσύ είσαι αυτή που πρέπει να προχωρήσεις. Μα ξέρω τι σε ανησυχεί. Φοβάσαι μην χαθούν όλα. Φοβάσαι το παρελθόν γιατί σου θυμίζει. Φοβάσαι το μέλλον γιατί δεν ξέρεις τι σου κρύβει. Φοβάσαι το παρόν γιατί θα γίνει παρελθόν. Το τώρα. Το κάθε δευτερόλεπτο που περνάει καθώς μιλάμε. Τώρα συνέχισε. Δεν είσαι δειλή. Δεν είσαι.
- Δεν ξέρω αν είμαι. Δεν ξέρω..
- Φοβάσαι?
- Αρκετά. Νιώθω ήδη τον πόνο. Κάτι βαρύ είναι πάνω μου και δεν με αφήνει να αναπνεύσω.
- Μην κοιτάς πίσω... Έφτασες μέχρι εδώ μην τα παρατάς τώρα.
- Δεν τα παρατάω. Ότι και να γίνει. Ποτέ δεν τα παρατούσα. Και ούτε πρόκειται να το κάνω.
- Ωραία, σήκω.
- Μην τρέχεις περίμενε. Δεν πρέπει να πηγαίνουμε στα τυφλά. Θα χαθούμε.
- Πίστεψέ με μπορείς..
- Μπορώ. Όμως δεν θέλω να το ρισκάρω. Μην.
- Φοβάσαι?
- Τρέμω... Πονάω.. ΥΠΟΦΕΡΩ ΣΟΥ ΛΕΩ ΥΠΟΦΕΡΩ.
- Είδες? Είσαι αδύναμη σαν όλους τους άλλους. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις. Σκέψου. Όλα είναι ένα όνειρο για το οποίο δεν αξίζει να ανησυχείς για τίποτα. Ζήσε όσο μπορείς και καλύτερα.
- Δεν έχω να χάσω τίποτα... Προχωράω. Θα τα καταφέρω.
- Και αν δεν τα καταφέρεις?
- Θα τα καταφέρω.
- Έτσι γίνεται πάντα. Πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις και πάντα τα χάνεις όλα. Κοιτάς το παρελθόν και σαπίζεις. Δεν θέλεις να προχωρήσεις. Αλλά εσύ κοιτάς μπροστά έτσι δεν είναι?
- Μπορώ να κάνω αυτό που θέλω. Είμαι ελεύθερη. Δεν φοβάμαι τίποτα.
- Μα φοβάσαι να προχωρήσεις.
- Αλλά πρέπει... Εξάλλου η μόνη δυσκολία που έχω να αντιμετωπίσω είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.
- Αλλά εξακολουθείς να φοβάσαι.
- Ναι φοβάμαι. Φοβάμαι εμένα. Που όπως και τώρα προσπάθησα να με κάνω να πιστέψω πως φοβάμαι τον ίδιο μου τον φόβο.

The living dead.

Τι να νιώσει ένας νεκρός;

Τον θάνατο? Την θλίψη να βιώσει;

ή μήπως το κρύο που τον καταβάλει.

Γιατί νεκρός είναι και θα παραμείνει.

Στις φλέβες του αίμα δεν κυλάει.

Η καρδιά του πλέον δεν χτυπάει.

Τι να νιώσει αυτός που βαθιά στο χώμα κείτεται;

Το κρύο πάπλωμα του; Τη λάσπη της βροχής;

Ή μήπως σκεπάζει τα δάκρυα της ψυχής του,

τα κρύβει μέσα στο κοφίνι του μαζί του να τα πάρει;

Τα δάκρυα που έπνιγε και μια για πάντα μυστικό του θα κρατάει.

Τώρα που ξεχάστηκε,

μόνος,

εκεί βαθιά.

Στα ξένα τα εδάφη.

Κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου, γίνε ο εαυτός σου.

Λένε πως ότι δεν καταλαβαίνουν είναι παράξενο και πολλές φορές επικίνδυνο.
Λένε πως πρέπει να είναι όλοι σωστοί.
Λένε....
Έτσι λένε αυτοί που βαράνε πισώπλατα για το δικό τους συμφέρον. Σε κοιτάνε στα μάτια και βλέπεις το χάος. Την ψευτιά κατάματα αντικρίζεις από μέσα. Αυτοί οι "σωστοί", τα ανοιχτά βιβλία.
Οι μαριονέτες.

Το σχοινί.

Άλλες φορές το σχοινί τείνει να γέρνει προς το μέρος σου
και άλλες απλά σε αποφεύγει με ομαλές κινήσεις πέρα δώθε. 

Και εσύ συνεχίζεις, προσπαθείς να το πιάσεις.
Προσπαθείς να σωθείς με αυτό πιστεύοντας πως θα αντέξει το βάρος σου,
πιστεύοντας πως ένα σχοινί έχει την ικανότητα να σώζει ζωές. 

Ανόητη σκέψη δεν συμφωνείς;

Και μετά καταλαβαίνεις πως το σχοινί δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια αποφυγής της συμπεριφοράς σου.

Ένας τρόπος διαφυγής... 

από τον ίδιο σου 

τον 

εαυτό.

Stop your brain, dont stab it.

Πονάει η σάρκα. Μα είναι σάρκα και τίποτα παραπάνω.

Το μαχαίρι, Η ηττοπάθεια.

Η κακή η σκέψη του μυαλού σου.

Την διαλέγεις.

Επιλέγεις.

Την αφήνεις να σε φάει. Σε ροκανίζει. Σε καταναλώνει.

Πονάς. Συνεχίζεις.

Μα δεν έμαθες πως να το αντιμετωπίζεις.

Γιατί το αφήνεις να σε τρώει και πονάς.

Τον εαυτό σου όπως τους άλλους δεν έχεις μάθει να αγαπάς.

There is no logic.

Και ναι πιστεύω ακράδαντα πως η λογική είναι λογικό να μην υπάρχει. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου δεν είναι φτιαγμένος για να κατανοεί τα πάντα γύρω του, μονάχα κάποια στάνταρ πράγματα που δημιούργησε μόνος για να μπορέσει έτσι να επιβιώσει μαζί με τους άλλους ανθρώπους. Δεν υπάρχει το σωστό ή το λάθος ή υπάρχουν και τα δύο με πολλούς τρόπους. Γιατί ο κάθε εγκέφαλος λειτουργεί διαφορετικά. Και ναι δεν μπορείς να εφαρμόσεις την σκέψη σου πάνω στην λογική όταν υπάρχει το συναίσθημα από πίσω. Ή μήπως μπορείς? Ή μήπως προσποιείσαι? Και πως είναι δυνατόν να σε καταλάβουν όταν ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά? Πρέπει να εφαρμοστείς. Να συνηθίσεις. Να γίνεις το ρομπότ τους. Η μαριονέτα τους. Το μπαλάκι. Όχι, το παράκανα. Απλά αφέσου. Σταμάτα να προσπαθείς να κατανοήσεις το ακατανόητο. Είσαι απλά ένα ψίχουλο μέσα στο πλήθος. Είσαι ένα τίποτα.

Φτάνουν οι φιλοσοφίες για απόψε. Καληνύχτα.

Γράμμα από έναν γνωστό ξένο...

Είναι τόσο περίεργο να θαυμάζεις κάποιον άνθρωπο και αργότερα να μαθαίνεις οτι είναι συγγενής σου.
Και να προσπαθείς να επικοινωνήσεις μαζί του μα οι συνθήκες να είναι πολύ πιο περίεργες απ'ότι φαίνονται. Το επιδίωξες αρκετά.
Ήταν ένα όμορφο απόγευμα και διάβαζα τους στοίχους των υπέροχων κομματιών. Γνωστά αριστουργήματα για αυτούς που τους αρέσει να ψάχνονται. Επίκαιρα θέματα όλα τα τραγούδια που αφορούν καταστάσεις που βιώνουμε στα χρόνια μας.
Μέχρι να με ενημερώσει η μητέρα για το ευχάριστο συμβάν. "Γνωστή φυσιογνωμία", μου είπε "ο μπασίστας". Και ναι είχε δίκιο. Ναι αυτός είναι, πάνε 20 χρόνια από τότε.
Ακόμα και τώρα θυμάμαι το παγωμένο χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Παγωμένο με την καλή την έννοια. Ή μήπως καλύτερα αμήχανο από την έκπληξη.
Ήταν λίγος καιρός πριν διαγράψω το myspace μου γιατί πάλιωσε και είχε μείνει τόσο παρατημένο όσο είναι και τα λευκώματα του δημοτικού μου μέσα στο συρτάρι. Αποφάσισα λοιπόν να στείλω ένα μήνυμα στο group που ήταν μέλος στο site αναφέροντας πως το γράμμα είναι γι αυτόν τον συγκεκριμένο.
Χωρίς πολλά πολλά εξήγησα ποια είμαι και έθιξα λέξεις κλειδιά, λέξεις που ξεκλειδώνουν παλιές αναμνήσεις. Ώσπου μετά από καμία βδομάδα πήρα απάντηση. Με λαχτάρα άνοιξα το e-mail για να δω τι μου έγραφε. Φαίνεται πως κατάλαβε ποια ήμουν. Ακόμα και η φωτογραφία που είχα στο profile μου ήταν σε γνωστό για το άτομο μέρος.
Μου απάντησε απλά με το εξής μήνυμα "Πολλά φιλιά. Κ.Χ" (τα αρχικά ονοματεπώνυμου.)
Συγκινήθηκα.
Έστειλα ξανά μήνυμα μα αυτή την φορά δεν είχε απάντηση. Μονάχα μια αφιέρωση κάτω από την ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχα με εμένα σε ένα συγγενικό σπίτι.

Η αφιέρωση είχε πάλι τα αρχικά του ονόματος μα αυτή τη φορά συνοδευόταν από αυτό το τραγούδι.
(Περιττό να πω πως από τότε είμαι συνδεδεμένη ψυχικά με το τραγούδι.)
Δεν άντεξα στον πειρασμό και διέγραψα το site μετά από καιρό αφού μετά το τρίτο μήνυμα που έστειλα δεν δέχτηκα ποτέ απάντηση.

 ..Ελπίζω να είσαι καλά και πως κάποια μέρα θα συναντηθούμε. Έχουμε να πούμε πολλά. Εσύ θα με καταλάβεις σε όλα.

~Με αγάπη η ανιψιά σου.~

Ψάχνοντας την λύτρωση.

Μακάρι να μπορούσα τον ήλιο να αντικρίσω
μα μόνο μαύρα σύννεφα με μάτια βουρκωμένα εντοπίζω.
Σαν να τανε μια νύχτα χωρίς καλό σημάδι.
Σαν να τανε μονάχα χαοτικό σκοτάδι.

Τίποτα δεν έχει νόημα και τίποτα δεν μπορώ να κατανοήσω.
Μα γιατί να μην μπορώ ελεύθερα να ζήσω?
Σαν ένα μαύρο σύννεφο να έκρυψε τον ήλιο.
Σαν χίλια δύο μαχαίρια να μπήγουν στα σωθικά μου.

Ίσως να είναι νότα απελπισίας και μοναξιάς σημάδι.
Ίσως να είναι ηλιαχτίδα που χάνεται μες στο σκοτάδι.
Μα ότι και να σκέφτομαι τα δάκρυα θα τρέχουν.
Και ο πόνος θα παγώνει τη ζεστασιά που με λύσσα εγώ γυρεύω.

Οι εποχές σιγά σιγά πληγές θα ανιχνεύουν.
Και πάλι τις ανάσες μου κρυφά θα χαραμίζω.
Και πάλι με μολύβι ελπίδες θα μαζεύω.
Θα καρτερώ μια λήθη, να ξεχάσω αυτά που εγώ ξεθάβω.

(Αυτά που εγώ σκέφτομαι με κάποιο τρόπο να αποβάλλω.)

Trapped.

 Και εδώ φτάνω πάλι στο σημείο να μην ξέρω τι να κάνω καθώς με εκνευρίζω. Ναι, με εκνευρίζω. Με εκνευρίζω που δεν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, να ηρεμήσω, να με βάλω σε μια τάξη και σε μια οργάνωση και διαλύω κάθε φορά την οποιαδήποτε ευκαιρία έχω μέσα σε μια μέρα για να νιώσω ευτυχισμένη. Ο μόνος τρόπος που μπορώ να εξηγήσω γιατί το κάνω αυτό είναι το οτι ίσως πάσχω από κάποιο είδος ψυχικού μαζοχισμού. Πραγματικά δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν ξέρω τι άλλο θέλω από την ζωή μου απλά νιώθω πως δεν υπάρχει διαφυγή. Δεν μπορώ να ηρεμήσω όταν σκέφτομαι πως τίποτα δεν έχει νόημα και όσες φορές και να προσπαθούν να μου εξηγήσουν οτι η ζωή έχει αξία και τους λόγους εγώ βρίσκω τα λόγια τους κούφια.
Με κουράζω. Πολύ. Και το κακό είναι πως δεν ξέρω τι σκέφτομαι όταν η ψυχολογία μου αγγίζει το πάτωμα, δεν ξέρω τους λόγους και δεν γνωρίζω γιατί έχω δημιουργήσει τέτοιο σκεπτικό σχετικά με την ζωή. Όλοι λένε πως είναι όμορφη μα εμένα μου φαίνεται μαύρη, τρομακτική και ανούσια.
Δεν βρίσκω δύναμη να συνεχίσω. Ακόμα και τώρα έχω ταχυπαλμία. Δεν μπορώ να ηρεμήσω ούτε μια στιγμή μέσα στην μέρα. Δεν μπορώ να χαλαρώσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία. Τίποτα.
Εκνευρίζομαι με τους πάντες γύρω μου όταν δεν με καταλαβαίνουν. Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που σκέφτομαι έτσι όπως σκέφτομαι και βάζω τα κλάματα στο άκυρο χωρίς λόγο και αιτία. Μου την δίνει ο κόσμος όλος και η ζωή που είναι έτσι όπως είναι. Που υπάρχω και πρέπει να ζήσω συγκεκριμένα επειδή έτσι πρέπει και δεν μπορώ να επιβιώσω αλλιώς. Μου την δίνει το μυαλό μου που είναι σαν λαβύρινθος και δεν μπορώ να λειτουργήσω με αντικειμενικότητα και λογική. Που πετάω στα σύννεφα και δημιουργώ δικούς μου όρους και πορίσματα και αντιδρώ περίεργα. Μα πάνω απ'όλα με εκνευρίζω που στεναχωρώ τα λίγα κοντινά μου άτομα με αυτόν τον τρόπο τα οποία προσπαθούν μάταια να με καταλάβουν και εγώ ξεσπάω πάνω τους με νεύρα και υπερβολές.

Με κούρασα και πάλι...

Voodoo people.

Κρατιέμαι... κρατιέμαι με νύχια και με δόντια σε αυτήν την κοινωνία, προσπαθώ να με χαλιναγωγήσω.
Γιατί άμα με αφήσω θα πάρω τέτοια φόρα που θα μου είναι φύσει αδύνατον να σταματήσω. Είναι κουραστικό να ψάχνεις συνέχεια τον εαυτό σου, να σκαλίζεσαι και να σκάβεις το μυαλό σου για απαντήσεις που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν σε τίποτα μα απλά τις αναζητάς σαν λύτρωση. Και αυτό να μην σταματάει. Πάντως τα περισσότερα ψυχολογικά είναι γεγονός οτι στα δημιουργούν οι γύρω σου. Χαμόγελα με δόντια μυτερά, πεινασμένα. Οι περισσότεροι σε κοιτάνε σαν αρπακτικό και είναι εναντίον σου. 
Ζούμε σε μια τόσο κομπλεξική κοινωνία που κατακρίνεσαι για αυτό που είσαι, αν είσαι αληθινός δεν έχει σημασία, ή θα μαζοποιήσαι πλέον ή θα σε κατακρίνουν.
Όχι δεν φταίω εγώ αν η γιαγιά δίπλα έχει μείνει στην εποχή του 1800 και ότι διαφορετικό δει θα το θεωρήσει ή σατανικό ή καρναβάλι ή θα κατηγορήσει το οικογενειακό σου περιβάλλον για κάτι που κάνεις το οποίο σε εκφράζει και δεν έχει δικαίωμα να κατακρίνει στην τελική αφού και η ίδια δεν κατανοεί. Λυπάμαι κυρά μου μα εσύ προπολεμικώς όταν ήσουν νέα κοιτούσες να φας και όχι τι θα κάνεις για τα μάτια του κόσμου και όπως τότε θα πρέπει να κάνεις και τώρα το ίδιο και να σταματήσεις να ψηφίζεις το κάθε ηλίθιο κόμμα αν θέλεις να πάρεις μια σύνταξη της προκοπής για να ταΐσεις τα εγγόνια σου.
Ούτε με συγκινούν τα πάρτι που κάνουν στις μέρες μας οι νέοι, που μαζεύονται όλοι και ο ένας απαυτώνει τον άλλο μετά από καταχρήσεις αλκοόλ και τσιγαριλίκι. Ανούσιος τρόπος για να διασκεδάζει κανείς, Και ίσως είναι τα άτομα με τα οποία είναι ωραίο να περνάς χρόνο και όχι το πώς περνάς αυτόν τον χρόνο. Προσωπικά ακόμα και τίποτα να μην κάνω, αν βρίσκομαι με τα άτομα που αγαπάω θα περνάω καλά με ένα - δυο αστεία που θα πετάξουμε, με λίγες κουβεντούλες και λίγο καθαρό αέρα σε μια βόλτα σε κάποιο πάρκο ή ακόμα και σε σπίτι. Μπορείς να είσαι χαρούμενος χωρίς πολλά πράγματα. Χωρίς να κάνεις άτιμα και άσχημα πράγματα. Χωρίς να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.
Κουράστηκα να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι καταστάσεις. Να σκέφτομαι πως θα ήθελα να ζήσω ορισμένες σκηνές στη ζωή μου οι οποίες δεν γνωρίζω αν ποτέ θα έρθουν. Αν και είναι ωραίο να ονειρεύεσαι σε βάζει σε πολλούς πειρασμούς. Θέλει δύναμη και κουράγιο για να αντέξεις.
Και αυτή η πόλη είναι αποπνικτική. Κουραστική, σε κάνει να θέλεις να φύγεις να τα παρατήσεις όλα και να τρέξεις μακριά της. Ακόμα και ένα ταξίδι θα σου έφτανε για να αποδράσεις για ένα μικρό διάστημα, λαχταράς την στιγμή που θα πάρεις το αγαπημένο σου πρόσωπο και θα φύγετε μαζί μακριά από όλους... έστω για λίγο. Μακριά από ότι σε τρομάζει και σε κουράζει.
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στο να θαυμάζω πεσιμιστές ποιητές. Ο καθένας μας έχει τον τρόπο του να εκφράζεται και είναι λογικό να διαφέρουμε μεταξύ μας.
Μακάρι να υπήρχε λίγο παραπάνω μυαλό μέσα σε αυτά τα κεφάλια. Μακάρι πέρα από τις ριχές γνώσεις που προσπαθούν όλοι να αποκτήσουν να υπήρχε και βάθος. Μα δυστυχώς τις περισσότερες φορές δεν υπάρχουν θεμέλια κάτω από τα κτήρια και αυτά πέφτουν.
Και περιμένουμε να φτιάξει ο κόσμος. Σκατά.