ΦΜΛ.

Τελικά πώς γίνεται πάντα όταν χαλαρώνω και ακούω μουσική να μου έρχονται όλες οι σκέψεις μαζεμένες και να έχω την ανάγκη να γράψω για να φύγει το βαρίδιο από πάνω μου.
Δεν έχω διάθεση να βγαίνω από το σπίτι ούτε για τις απαραίτητες αρμοδιότητές μου.
Προσπαθώ να διαγράφω τις σκέψεις με καλοπέραση και χαλάρωση.
Γιατί ξέρω πως, αν βγω από το καβούκι μου θα πονέσω.
Και μετά δεν θα το αντέξω.
Η ζωή έχω καταλάβει πως, αν και δεν σημαίνει τίποτα για μένα, είναι όλη κ όλη ένα μάθημα.
Και ξέρεις πόσο πολύ μισώ τα μαθήματα...
Γεννιέσαι λευκό χαρτί και μέχρι να πεθάνεις πρέπει να γράψεις την δική σου εργασία.
Δεν μπορώ άλλες εργασίες πραγματικά.
Παίζει να έχω καταντήσει η καλύτερη μαθήτρια της ζωής.
Και καλύτερα να μην μιλήσω για τα μαθήματα που έχω πάρει έως τώρα.
Και ναι, μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε αυτή τη ζωή. Μονάχα αν το πιστέψεις.
Είναι και οι συνέπειες βέβαια που σε σταματάνε. Είναι και οι φοβίες.
Ας είχα φτερά και ας ζούσα μια μέρα σαν εκείνες τις πεταλούδες.
Θα έβλεπα τα πάντα γύρω μου τόσο γρήγορα, θα πετούσα να δω όλο τον κόσμο, μόνο που δεν γίνεται να δω όλο τον κόσμο, όλο το σύμπαν.
Θα τελείωνα την εργασία μου νωρίτερα.
Πριν προλάβω να δεθώ με καμία ψυχή.
Πριν προλάβουν να μου δημιουργηθούν κι άλλες φοβίες.
Πριν χάσω ότι στήριγμα έχω... μέχρι το τέλος.
Πριν με δω να χάνομαι.
Να και κάτι που δεν μπορώ να αποφύγω όσο πολύ κι αν το θέλω.
Ας ελπίσω στο μετά. Κι ας δώσω δύναμη σε αυτό που θέλω να γίνει.
Η φύση ποτέ δεν με απογοήτευσε.
Αφού δεν έχω εμπιστοσύνη στο είδος μου θα έχω σε αυτή.
Αυτή είναι πιο σοφή απ'όλους.
Αυτή ξέρει...

Μια φορά και μια νυχτιά.

Τελικά όντως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Η νύχτα είναι πολύ πιο όμορφη όταν περπατάς κάπου έξω, ήσυχα.
Ξεχνάς για λίγο τα πάντα. Ξεχνάς ότι σε κρατάει πίσω.
Πεθαίνουμε ξέρεις.
Κάθε λεπτό που περνάει και ένα κομμάτι μου χάνεται για πάντα.
Κάθε λεπτό που περνάει χάνω και μια ευκαιρία για να γίνω ο πιο ευτυχής άνθρωπος στον κόσμο.
Τόσα μαθαίνω και όλα με ρίχνουν κάτω.
Με βαράνε αλύπητα.
Μου λένε να μην ελπίζω.
Μα δεν θέλω να πεθάνω. Δεν θέλω.
Ακόμα κι αν δεν μου έχουν απομείνει ανάσες δίχως πόνο.
Εγώ θα υπομένω.

Είδα στον ύπνο μου χθες βράδυ πάλι το ίδιο όνειρο.
Νιώθω λες κι έρχεται κοντά μου με τον καιρό.
Άσε με εδώ να μείνω.
Ξαφνικά οι σκέψεις πετάνε.
Πρέπει να σκληρύνω. Πρέπει.
Πρέπει να επιβιώσω.
Είναι δύσκολοι καιροί για να ελπίζεις.
Πρέπει να κρατήσω τη φλόγα αναμμένη.

Κανείς δε μπαίνει στον κόπο να σε μάθει.
Κοιτάζει σχολιάζει και φεύγει.
Μα τόσα κομμάτια μου έχω δώσει που δεν έχω τίποτα πια για μένα.
Θα πεθάνω εδώ στον κρύο εαυτό μου.
Χαρίζοντας χάνεσαι.
Δωρίζοντας πεθαίνεις.

Ήταν κάτι που με άλλαξε με τον καιρό.
Απίστευτα με πόνεσε.
Αχ, δεν ξέρεις. Δε θα μάθεις.
Είσαι απλά ένας περαστικός από τους πολλούς.
Έχω μια ιστορία που δεν θα μάθεις ποτέ.
Δεν ζήτησες ποτέ να την ακούσεις.

Είναι ωραίο να έχεις μια φωνή ζεστή να σε αγκαλιάζει.
Να σου λέει ηρέμησε, θα φύγει θα περάσει.
Εγώ είμαι μακρυά αλλά εδώ θα είμαι.
Η διαφορά με τον κόσμο που είναι κοντά και δεν σε βλέπει.
Το πρόσωπό σου όταν σημαίνει περισσότερο απ'όλα.

Θαυμάζοντας την πέτρα, μαθαίνεις να σκληραίνεις.
Τελικά ο χρόνος με τρομάζει περισσότερο απ'όλα.
Περισσότερο από εμένα.
Περισσότερο από τα όνειρα που βγαίνουν.
Περισσότερο από τις σκιές που με κοιτούν την νύχτα.
Δεν τις φοβάμαι. Δεν φοβάμαι τίποτα.
Πέρα από τον χρόνο.

Θα φύγουν όλα και θα μείνω μόνη μου.
Ή μήπως, θα τους αφήσω όλους μόνους?
Ίσως και να φύγω νωρίτερα για έξω.
Με το μαχαίρι στην ψυχή μου
σίγουρα δεν θα αντέξω.

Μου μίλησε το βράδυ πάλι
μου είπε μην φοβάσαι.
Κι αν σε τρομάξει τίποτα γέλα
θα φύγει, άσε.

The curse.

Είχα πολλές κατάρες υποθέτω.
Άγχος, μανιοκατάθλιψη, μαζικές σκέψεις, κυκλοθυμία, άσχημες αναμνήσεις, φοβίες, ανασφάλειες.
Αλλά η μεγαλύτερη απ'όλες ήταν που διαφωνούσα με όλα.
Διαφωνούσα με τον τρόπο ζωής που με ανάγκαζαν να κάνω για να επιβιώσω μέσα στην κοινωνία που αυτοί δημιούργησαν.
Διαφωνούσα με το πως θα ακολουθήσω τα όρια που μου έβαζαν.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής μου εκεί.
Δεν έβρισκα το νόημα της ζωής σε τίποτα από αυτά που λέγανε.
Πρέπει λέγανε... Πρέπει.
Αλλά το πρέπει δεν απαντάει στο γιατί.
Γιατί πρέπει.
Πάντα γιατί πρέπει και ποτέ πρέπει γιατί.
Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.
Δεν έβρισκα λογική στη λογική τους.
Ένιωθα φυλακισμένη με τον τρόπο σκέψη τους και όποτε εκφραζόμουν έπαιρνα την απάντηση...
Γιατί έτσι πρέπει.
Δεν είσαι φυσιολογική.
Δεν θα έπρεπε.
Τι να υπάρχει μετά το πρέπει άραγε.

Για μένα η ζωή ήταν ένα ερωτηματικό στο σκοτάδι.
Μια στάλα μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό.

Επειδή βλέπεις...
Σε γεμίζουν ψέματα.
Και το μεγαλύτερο που σου λένε είναι πως είσαι ελεύθερος να ζήσεις όπως θέλεις.
Στην πραγματικότητα αυτό είναι απειλή και όχι δικαίωμα.
Η φράση αυτή κρύβει την πρόταση:
Ακόμα κι αν δεν θέλεις έτσι θα ζήσεις.
Ακόμα λοιπόν και να μην θέλω να ζήσω μέσα στην κοινωνία που εφηύραν, ακόμα κι αν θέλω να πάω στις ερημιές να κατοικίσω, θα είναι εκεί να μου θυμίζουν πως...
έχουν πάρει τα πάντα για κτήμα τους.
Δεν υπάρχει κοινόχρηστο τίποτα πλέον να πάρω.
Δεν θα επιβιώσω εκεί έξω χωρίς τίποτα.
Άρα λοιπόν θα μείνω εδώ για να επιζήσω.
Με λίγα λόγια μένω για να επιζήσω.
Με κρατούν αιχμάλωτο για να επιζήσω.
Μου λένε ψέματα πως θα επιζήσω.
Μα μου λένε ψέματα.
Δεν θα επιζήσω...

 Κι αυτό γιατί διαφωνούσα.

Η παραγωγή των ποιητών διακόπηκε.
Γιατί μερικοί χάθηκαν στον ύπνο τους.
Οι ονειροπόλοι χάθηκαν στο όνειρο.
Οι ρεαλιστές στον εφιάλτη.
...Οι σοφοί στο συνειδητό όνειρο.

Το μόνο που θέλω είναι να εξαφανιστώ.
Να εξαφανιστώ και να βρεθώ σε ένα όμορφο και ήσυχο μέρος.
Να κοιτάω τα αστέρια τη νύχτα.
Να μην έχει πολύ ήλιο τη μέρα και να έχει δροσερό αεράκι.
Να υπάρχω σε έναν κόσμο δικό μου.
Να είμαι φυσιολογική και να μην υποφέρω.
Να μην υποφέρω...
Να χορεύω και να τραγουδώ στη βροχή.
Να μην υποφέρω.
Να είμαι ήρεμη.
Να μην κλαίω ποτέ από θλίψη.
Τόσα δάκρυα με έκαναν και στέρεψα...
Να μην υποφέρω.
Να ζήσω για μια φορά στη ζωή μου.

Και μετά ας πεθάνω.

Πάντα έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος. Τελικά αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι πως θέλω να γίνω ελεύθερος σκοπευτής. Να σκοπεύω απευθείας στο αδύναμο σημείο του καθενός. Να τον αγγίζω ψυχικά. Να τον βαράω αλύπητα. Και απρόοπτα. Τόσο απρόοπτα που δεν θα καταλαβαίνει από που του ήρθε. Αφού δεν μπορώ να έχω πιστόλι θα δημιουργήσω ένα. Θα το ζωγραφίσω. Θα κάνω το πινέλο μου ένα. Και οι φόνοι που θα κάνω θα γίνουν γνωστοί ευρέως. Η τέχνη απαιτεί και μια δόση διαστροφής έτσι κι αλλιώς. Οι απλές τεχνικές, αντιγραφές δεν μου φτάνουν. Η καλύτερη μπογιά είναι το αίμα. Και το καλύτερο έργο είναι αυτό που σε χτυπά κατευθείαν στην ψυχή σου.
Φάτε την σκόνη μου κοινοί αντιγραφείς, καλλιτέχνες.

Ζωή.

Εκείνοι προσπαθούσαν να αγχώνονται, να ζουν την ζωή τους περιμένοντας πως κάποτε θα ζήσουν.

Εμείς προσπαθούσαμε να περνάμε όσο το δυνατότερο καλύτερα πριν μας περάσουν τα χρόνια και μας πάρουν.

Και αγχωνόμαστε γιαυτό.

Λένε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντα δίπλα σου μα δεν την βλέπεις επειδή είσαι απασχολημένος με το να κοιτάς για πράγματα που δεν έχεις και θέλεις να αποκτήσεις.
Όταν χάνεις πράγματα και προσπαθείς να τα βρεις άραγε τι είναι? Δυστυχία?
Ίσως όντως να φταίει η  πανσέληνος που όλα πάνε κατά διαόλου.
Αν κι εγώ νόμιζα πως η πανσέληνος είναι στιγμή μεγάλης ενέργειας.
Η ώρα περνάει οι σκέψεις πολλαπλασιάζονται και πάλι δεν βρίσκω κάποιον σκοπό για να γράψω κάτι εδώ. Δεν έχω όρεξη. Βασικά για τίποτα δεν έχω όρεξη.
Είναι αργά ας πάω για ύπνο. Μα τι λέω. Ελπίζω να μην βλέπω εφιάλτες πάλι. Και μακάρι να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να έχω να κάνω τίποτα αύριο πάλι. Και ελπίζω να σταματήσουν να μου μιλάνε άνθρωποι στα λεωφορεία πριν τους πάρει και τους σηκώσει, η προσπάθεια που κάνω για να το παίξω ήρεμη είναι υπεράνω. Και πρέπει κάτι να γίνει με το μυαλό μου γιατί θα σκάσει. Και δεν ξέρω τι άλλο θα κάνω, μου την δίνει όταν πάω να κάνω μια δουλειά και βγαίνει χάλια. Σκάσε. Ηρέμησε. Μην αγχώνεσαι. Τι να μην αγχώνομαι  η ζωή είναι μικρή, από τώρα πιέζομαι (λες και σταμάτησα ποτέ να πιέζομαι από τότε που γεννήθηκα) και τα πράγματα χειροτερεύουν στο μυαλό μου. Για πόσο ακόμα? Το ένα μετά το άλλο. Πρέπει να σταματήσει όλο αυτό. Κάτι να γίνει. Να δούμε φως μες στο σκοτάδι. Για την ώρα ας κλείσω τα μάτια και θα δείξει.

Αγαπητό μπλόγκ...

 -Έλα. Εγώ είμαι πάλι. Είναι όπως πάντα η στιγμή που σου μιλάω καθώς κουλουριάζομαι στο κρεβάτι μου κάτω από το πάπλωμα με αναμμένο ένα μικρό φωτάκι και διαγράφω ένα ένα αυτά που με απασχολούν.
Είναι λες και δεν χωράει τίποτα άλλο το μυαλό μου. Λες και θα εκραγώ αν δεν δημιουργήσω χώρο για να αναπνεύσω. Τι άλλο να κάνω επιτέλους για να επιβιώσω.
Τι άλλο να κάνω για να πείσω τον εαυτό μου πως τζάμπα αγχώνομαι  τζάμπα ασχολούμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Στο κάτω κάτω είναι ωραίο να είσαι μόνος σου. Εσύ δεν έλεγες πως όλος ο κόσμος είναι για πέταμα? Γιατί να ασχολείσαι με σκουπίδια. Τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει έχεις 2-3 άτομα που σε καταλαβαίνουν και ξέρεις πως σ αγαπάνε.
Ξέρεις πως αξίζει να ζεις γι αυτά. Πως η ζωή σου έχει ένα νόημα, να τα βλέπει να χαμογελούν κάθε μέρα όλο και πιο λαμπρά.
Γιατί όμως... γιατί να νιώθω τόσο μόνη. Μόνο μαζί με αυτά τα άτομα νιώθω ζεστασιά.
Καμία παρέα δεν προσφέρει καλές στιγμές, απλά στιγμές που ξεχνάς χρόνο με τον χρόνο.
Αγχώνομαι να σκέφτομαι πως οι μόνες στιγμές που θυμάμαι ανά χρόνο είναι 4-5 και όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν θυμάμαι τίποτα.
Η ζωή μου θα τελειώσει κάποτε και δεν θα έχω να πω καμία ιστορία. Δεν θα θυμάμαι τίποτα πέρα από μελαγχολικά ποιήματα και δακρυσμένα βράδια. Πέρα από μια προσπάθεια επιβίωσης. Ένα ταξίδι που σημασία δεν δίνεις στην διαδρομή μα μονάχα στον προορισμό.
Και το ταξίδι τελειώνει. Ο εφιάλτης στο όλο θέμα είναι πως το πιο πιθανόν είναι να μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου. Δεν συμφωνείς?
Κάτι τέτοια σκέφτομαι όποτε μένω ξύπνια αργά το βράδυ. Τουλάχιστον με ακούς και δεν μιλάς. Με αφήσεις να τελειώσω αυτά που έχω να πω.
Είναι δύσκολη και άδικη η ζωή.
Τους μαχητές τους ανταμείβει με έναν αργό και τυραννικό θάνατο. Ενώ τους ανίδεους με την άγνοια.
Αχ...αυτή η άγνοια. Ξέγνοιαστη. Θα έδινα δυο τρεις ανάσες μου για να την είχα. Τίποτα παραπάνω πάντως. Είναι δύσκολος μα δοξασμένος θάνατος. Τραγικό το πόσο θαρραλέος μπορεί να το παίζει κάποιος με όλα μα φοβάται τα πιο απλά πράγματα. Ίσως επειδή δεν έχει παραδεχτεί ακόμα την ίδια του την μοίρα. Ίσως επειδή πιστεύει ακόμα πως μπορεί να την αλλάξει, να την ανατρέψει όπως ακριβώς αυτός θέλει.
Κουράστηκα με τα ψέματα του κόσμου. Κανείς δεν δίνει καμία ευκαιρία για να σε μάθει. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για το ποιος πραγματικά είσαι.
Και ποτέ κανείς δεν θα σε μάθει.
Έχω απογοητευτεί από φιλίες. Από ανθρώπους. Είναι όλοι αναλώσιμοι. Έρχονται και φεύγουν.
Κανένας δεν έχει αξία στη ζωή σου. Μπορείς άνετα να ζήσεις χωρίς αυτούς και αυτοί χωρίς εσένα.
Κανένας δεν μπορεί να σε δαμάσει. Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ λοιπόν και ακούς.
Ελπίζω λοιπόν να καταλήξω σε κάποιο άλλο βιβλίο. Πιο καλογραμμένο από αυτό. Πιο ενδιαφέρον. Που ο κόσμος θα το διαβάζει και θα λέει "να κοίτα, κάποιος που έζησε και όχι μόνο θα το θυμάται αλλά θα το θυμούνται κι άλλοι..."

...μα δεν με νοιάζει πλέον.

Μακριά μου μοιάζουν όλοι τόσο ασήμαντοι. Κανείς δεν μπορεί να με βλάψει.

Στο κάτω κάτω η μοναξιά δεν με ενοχλεί. Μην πω καλύτερα πως μισώ θανάσιμα αυτούς που μου την στερούν ενώ δεν μου προσφέρουν καμία ουσιαστική συντροφιά.

Η αγάπη μου δεν είναι για όλους. Ούτε και η  υπομονή μου. Και προφανώς το μυαλό μου έχει τόσες σκέψεις που δεν χωράει κανενός άλλου έννοιες ακόμα.

Δεν με νοιάζει.


Καληνύχτα λοιπόν κι ευχαριστώ. Θα την βγάλω άνετα κι αυτή τη νύχτα.
-Καληνύχτα.

Περιληπτικό απόσπασμα. "Pylagore - Η κιβωτός των ονείρων".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Η σκιά κάλυψε τον κόσμο όλο.
Και οι καρδιές των αγνών πεθάναν.
Οι φωτιές κάλυψαν τους όμορφους ουρανούς της Γης.
Οι στάχτες τις ψυχές των ζωντανών.
Μα στον αέρα αντηχούσαν ψαλμοί γαλήνης και πάλι.
Σαν αυτούς που αντηχούν σε ονειρικούς κόσμους.
Τρελούς... ναι, τρελούς τους λέγαν
αυτούς που μιλούσαν γι αυτούς τους ήχους.
Μονάχα αυτοί μπορούσαν να τους ακούσουν.
Να τους νιώσουν.
Κάπου εκεί στα αστέρια χαμένοι μες στο σύμπαν τριγυρνούσαν.
Και στοίχειωναν τα πνεύματα των αγνών.
Μόνο που αγνοί πλέον είναι αυτοί που λέγονται τρελοί.
Αυτοί που γίνονται τρελοί μετά από λίγο.
Όταν τους κάναν να πιστέψουν πως αυτά που ακούνε
δεν είναι τίποτα παραπάνω από φαντάσματα της φαντασίας τους.
Οι κουφοί και οι τρελοί.
Κι έτσι οι ήχοι συνέχιζαν να στοιχειώνουν τα ουράνια."

"Μακριά όταν πεθάνεις λέγαν πως αν ήσουν αγνός, τόσο αγνός, θα πήγαινες εκεί.
Από εκεί που πηγάζουν αυτές οι ψαλμωδίες.
Κάποιοι τρελοί λέγαν πως άγγελοι τους έψελναν. Μα αγγέλους δεν έχουμε στη γη.
Κάποιοι τρελοί πάλι λέγαν πως είδαν εικόνες από εκεί στα όνειρά τους.
Πως είδαν παιδιά πολλά να τραγουδούν. Σαν άγγελοι. Πανέμορφα, γαλήνια.
Και έναν άγγελο φτερωτό στη μέση να τους αγκαλιάζει."

"Pylagore, Pylagore.
Έψελναν τα παιδιά κι ένα ρίγος μα συνάμα σιγουριά σε γέμιζε το σώμα.
Λέγαν πως οι πύλες του παραδείσου ήταν εκεί. Πως η αγνότητα που χάσαμε εκεί ζει.
Πως ότι καλό κάναμε εκεί πήγε. Πως η κόλαση εδώ είναι."

"Κι ήταν πλανήτης μακρινός, ούτε καν ξέρω αν είναι αληθινός.
Πολύ καλός για να υπάρχει.
Λέγαν πως όταν χάνονται ψυχές εκεί πηγαίνουν.
Άραγε πήγε αυτός εκεί?
Τον έχασα στα χρώματα θυμάμαι.
Η ζωή πονάει.
Μόνη μου δεν θα μαι, θα τον βρω.
Το φυλαχτό του θα έχω για οδηγό."

Το κράνος έβαλε και πήγε.
Στον κόσμο των ονείρων.
Την κιβωτό των ονείρων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Που αποκαλούν Παράλληλο Κόσμο.
Pylagore.

Έτσι λεγόταν το σημείο που οι ψυχές συνδέονταν.
Σαν τις γνωστές ελληνικές Θερμοπύλες.
Τους γνωστούς αρχαίους Έλληνες.
Που χάθηκαν στο χρόνο.

Και το όνομά τους ψέλναν οι άγγελοι με τις αγνές παιδικές μορφές τους
που λεγόταν πως ήτανε η αγνή πλευρά των ψυχών που φύγαν όταν ο θάνατος το σώμα τους κατίσχυε.
Γιατί ήταν θέση ιερή. Ο συνδετικός κρίκος των ψυχών με τον κόσμο.
Ένα ονειρικό παράλληλο σύμπαν που δεν είχαν όλοι πρόσβαση.
Ένας κόσμος όμορφος. Που θα καταστραφεί στο μέλλον κι ελπίδα δεν θα υπάρξει.

Και το κορίτσι εκείνο τον αγαπημένο της θα βρει. Να ζήσουν μαζί.. Μακριά από την κόλαση.
Ouranya και Cronos.
Ένα με τα αστέρια.
Ένα με τα όνειρα.
Ένα με τα χρώματα... Μαζί με τους αγγέλους.