Garden

Why am I like this?  

Why keep living?  

Everything I touch  

Blooms at first,  

Then everything I love  

Withers away.

Is it a curse  

Or just my fate,  

To watch the flowers  

Turn to dust,  

To feel the warmth  

Fade into cold?  

My heart aches  

With every loss.

I give my all,  

My soul, my heart,  

Yet shadows creep  

And dreams depart.  

The laughter turns  

To distant echoes,  

Joy to sorrow,  

Light to dark.

But in the pain,  

A lesson lies,  

In every end,  

A new sunrise.  

The withering  

Paves way for growth,  

The loss, a step  

Toward what’s close.

I'll plant again,  

With hope renewed,  

For in the cycle,  

Life is brewed.  

The blooms may fade,  

But seeds remain,  

And from the ashes,  

Love will reign.

So I’ll keep living,  

I’ll keep trying,  

In every wither,  

There’s new thriving.  

For every tear  

And every sorrow,  

There is a dawn,  

A new tomorrow.

Αλλαγή σταδίου.

Μεταλλική γεύση στο στόμα

Όπου και αν πιάσω πονάω

Είτε μέσα είτε έξω

Το ίδιο...

Δίνω το είναι μου

Το αίμα μου

Για να μιλήσει η σιγή μια και έξω.

Τι κι αν σε δω πριν την αυγή;

Δεν το νομίζω πως θα υπάρχω

Μόλις οι ακτίνες του φωτός ριχθουν επάνω μου, σίγουρα δεν θα αντέξω.

Γιατί στο σκότος έμαθα να τριγυρνω σαν μόνιμο στοιχειό

Από την αδυναμία σου γατζωνομαι

Ερωτεύομαι την θλίψη σου

Και μόλις την αγγίξω θα σε βρω

και θα χαθώ.

Πιο αισθησιακή από τον θάνατο

Η ανάσα της απελπισίας

Γιατί τον καρτερει από την ώρα που γεννιέσαι

Πιο πιστή από όλους.

Μια και καλή, μια και βαθιά

Μέχρι το τέλος χάνεται

Χάνεται η μιλιά...

Δεν ξέρω ποια είμαι πια.

Τι κι αν με γνώρισες

Τι κι αν με γεύτηκες

Γλυκιε μου στρατιώτη

Πάλι τα μαύρα μου φοράς

Για πάντα θα έχεις νιότη.

Περνάνε γρήγορα οι ώρες

Ποια είμαι πλέον;

Είδες πραγματικά εμένα ή δεν με είδες;

Αόριστα κοιτώ το υπερπέραν

Νοήματα μου κάνει

Σε γλώσσες που δεν κατανοώ

Μου δείχνει με το δάχτυλο

Αφού πρώτα με τυφλώσει με τον ήλιο.

Πεινασμένη η ψυχή σου

Την ταιζω με ότι βρω

Μιας και εγώ παιχνίδι παίζω ερωτικό

Με τον άντρα με τα μαύρα.

Αλήθεια κοίταξες στα μάτια μου

Τι είδες στο σκοτάδι;

Ήταν το φως αναμμένο ή κοιμόσουν;

Μέσα τους εννοώ.

Τραγούδι συμβολικό παίζει στο μυαλό

Σε μελωδία της φύσης

Άραγε πόσες φορές ακόμα θα σε δω

Πρώτου το φως καεί;

Απλά κοιμήσου, τα λέμε στην αυγή.

Αυτό που είμαι.

Τρέξε μακριά από το τέρας που φέρει το όνομά μου.

Είναι πληγωμένο και κάθε ανάσα του καρφί που στρέφεται αργά, αργά.

Στο μυαλό του η ανισορροπία ελεύθερα παλεύει και νικά

τρώει τη σάρκα του και το αγριεύει ξανά.

Φύγε από εδώ, περαστικέ, μην κοντοστέκεσαι πολύ,

λόγια πολλά μην το ταΐζεις, πεινασμένο και διψασμένο επιζεί,

μπορεί να σε ορμήσει, την καρδιά σου να τη σκίσει.

Είναι απλά ένα θηρίο που δεν μπορεί να δαμαστεί,

όση καλοσύνη κι αν έχει, πάντα ο πόνος θα το πνίγει.

Μόνο του τις νύχτες παλεύει, με το ζόρι ανασαίνει,

ό,τι κι αν σου πει, θα θέλει να βοηθήσει,

μα τα συναισθήματά του δεν μπορεί να χαλιναγωγήσει.

Νιώθει τόσο που υποφέρει. 

Πράσινο και μαύρο χρώμα

σαν το πιο σκοτεινό δάσος, ένα μεγάλο στόμα ουρλιάζει, γατζώνεται από όπου βρει χαρά.

Έπειτα συνεχίζει να κυνηγά.

Μονάχα να ήξερες πόσο πονά.

Άρρωστο υποφέρει, χωρίς έλεγχο μετράει στιγμές,

απομονώνεται, αγαπά πολύ μα όταν νιώσει πως δεν έχει αρχηγία

πέφτει σε λήθαργο μέσα στην απελπισία.

Θέλει τα πάντα ή τίποτα, μια ζωή για τη ζωή παλεύει

μα τα βράδια πάντα χαροπαλεύει.

Ένα κενό απλά.

Η ζωή είναι σύντομη και φεύγει με ασύλληπτη ταχύτητα. Τόσο γρήγορα που δεν συνειδητοποιώ πώς περνούν τα χρόνια· η τελευταία δεκαετία κύλησε σαν όνειρο. Κι όμως, τα πάντα γύρω μου αλλάζουν· όλοι εξελίσσονται με έναν ρυθμό που μου φαίνεται ακατάληπτος, κι εγώ διστάζω να αφεθώ στη ροή του χρόνου. Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με αυτόν τον κόσμο, όσο κι αν απολαμβάνω την ύπαρξή μου μέσα σε αυτόν. Αισθάνομαι σαν ξένο σώμα, παράσιτο που θα έπρεπε να αποκοπεί, μα παραμένει ακίνδυνο, σαν καλοήθης όγκος που απλώς υφίσταται.

Συχνά βρίσκω τον εαυτό μου να επιθυμεί να εξαφανιστεί, να αποκοπεί από όλους, να κλειστεί ξανά στο καβούκι του, να μην αναρτά τίποτα στα κοινωνικά δίκτυα, να μη συνομιλεί, να γίνει φάντασμα. Τι θα έλεγαν οι άνθρωποι με τους οποίους επικοινωνώ; Θα ένιωθαν θλίψη για λίγο, εξαιτίας της απουσίας μου και της συνήθειας που τους έχω δημιουργήσει να μου μιλούν. Μετά θα ερχόταν ο θυμός, γιατί σίγουρα δεν αξίζουν κάτι τέτοιο, ίσως να με υποτιμούσαν, και τέλος θα με ξεχνούσαν, όπως πάντα. Ας μην αυταπατώμαι· οι άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά για εμένα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Ακόμα και αυτοί, στην οικογένεια μου, δεν μπορούν να κατανοήσουν τη φύση μου· δεν μπορούν να δουν μέσα μου. Αν δεν μπορούν να δουν μέσα μου, πώς ξέρουν ότι αγαπούν αυτό που είμαι;

Οι σκέψεις μου είναι περίπλοκες και πάλι. Ο κόσμος αλλάζει, όσα έλεγα και λέω αλλάζουν, όσα μου λένε αλλάζουν, και τίποτα δεν παραμένει σταθερό. Τίποτα δεν θα μου δώσει την ασφάλεια που αναζητώ, εκτός από το τέλος μου. Ο καθένας τη ζωή του στο τέλος. Δεν ξέρω γιατί προσπαθώ να πολεμήσω τόσα χρόνια. Όταν ακούω για νέα παιδιά που δίνουν ένα τέλος στη ζωή τους, η μία πλευρά μου θέλει να ήταν εκεί, να τα βοηθήσει, να τους δείξει το φως, την ομορφιά και την ελπίδα. Η άλλη πλευρά μου τα ζηλεύει. Χρειάζεται ένα κενό που προφανώς δεν έχω για να το κάνεις αυτό, ένα θάρρος που προφανώς δεν κατέχω.

Από εδώ και πέρα η ζωή μου μοιάζει να τελειώνει. Τα υπόλοιπα είναι απλώς αγγαρείες που πρέπει να βιώσω για να ευχαριστήσω τους άλλους, όχι εμένα. Η δική μου ευτυχία βρίσκεται στη στιγμή, κάτι ανύπαρκτο, οπότε και αυτή είναι ανύπαρκτη με τη σειρά της.

Ancient Dread

In twilight’s grasp, where shadows dance,

Where echoes whisper dark romance,

A city draped in crimson veils,

Where ancient lore and nightmare trails.

Beneath the moon’s cold, pallid light,

The beasts awaken, stir the night,

In cobblestone and ancient spire,

The blood of old ignites the fire.

From chapel’s heights to forests deep,

The cursed and blessed in silence weep,

Through fog and mist, the secrets lie,

As whispered prayers and laments die.

Oh, hunter bold, with eyes that gleam,

In fevered nights and waking dream,

The chalice beckons, abyss calls,

In labyrinthine, forsaken halls.

By lantern’s glow and blade’s swift gleam,

Through gothic dread and horrors unseen,

Seek hidden truth, the Great Ones’ grace,

In visceral dance, embrace the chase.

For in this realm where madness creeps,

And sorrow in each shadow sleeps,

Redemption lies in silence torn,

In twilight’s heart, reborn, reborn.

Ηρώων Εποχή

Στους σκιερούς διαδρόμους του πεπρωμένου,

Περπατούν οι ψυχές των αιώνιων μαχητών.

Με φλόγες στα μάτια και θάρρος πολύ,

Αθάνατοι είστε, στον κόσμο του Άδη τον βαθύ.

Με σπαθιά που λάμπουν στον σκοτεινό ουρανό,

Χαράζουν τα περάσματα της μοίρας με τόλμη.

Ουρλιάζουν οι ψυχές, χορεύουν σε χορό αιώνιο,

Στην ατέλειωτη λύτρωση, στην αέναη μάχη.

Οι θρύλοι μιλούν για ηρωικές εποχές,

Όπου σαν αθάνατοι στέκονταν αγέρωχοι χθες.

Με αίμα και δάκρυα, γραμμένη η ιστορία,

Στον ουρανό φωτίζουν την αιωνιότητα με σοφία.

Ο ανατέλλων ήλιος τους βρίσκει στην αυγή,

Με ακτίνες χρυσές, τους αγκαλιάζει απαλά.

Φωτίζει το σκοτάδι, διώχνει την οδύνη,

Και οι αθάνατοι κοιτούν, πλέον σιωπηλοί, μια μνήμη.

Στις σκιές και στο φως, ενωμένοι πάντα,

Οι πολεμιστές φυλάνε την ιερή φλόγα.

Ο χρόνος δεν μπορεί να τους νικήσει,

Γιατί η ψυχή τους στην αιωνιότητα ζει και ανθίζει.

Altered

I need a break  

Or I will break.  

Staring at you,  

Emotions quake.  

Insanity looms,  

No pretense,  

A poltergeist  

Without peace.

Soulless,  

Or just lost,  

A mind adrift,  

A heavy cost.  

Altered  

Beyond return,  

I lost my mind  

To not lose you.

Now I must leave  

So you won't go.  

Gather my fragments,  

Hide the show.  

Change my skin,  

A tougher feel,

Stronger than  

This heart of steel.

The beater, the heater,  

Volcano head—  

Collapsing soon,  

A rising dread.  

Run for your life

I won't repeat.

I show no mercy

When I kill.

Before I melt, 

I felt alive.

When beast breaks free, 

Remember my fight.

Keep it locked before I drown.

When darkness consumes me

Fire is my best friend.

And then again

All walls are crumbling down.

Keep it safe, keep it real.

Your negativity do not conceal.

I have to see it clear.

I need a break before I wake

Or I will break

You.

Φάντασμα

Με λαχτάρα παρατηρώ τον κόσμο,

κλέβοντας ματιές από άλλες ζωές,

Σύμπαντα ή έστω ανθρώπων ξένων

Αν και λιγότερο αγνώστων από εσένα.

Έξω από παράθυρα που κλείνουν και ξεθωριάζουν,

πάντα έναν άλλο εαυτό σου αναζητώ.

Σε ποιον κόσμο υπάρχεις τώρα;

Μήπως είσαι απλώς σκιά που περνάει;

Ανύπαρκτος, κούφιος, απαρατήρητος,

ενώ εγώ αναζητώ μια άλλη σου όψη

Αφού ήδη είδα την αληθινή

Και από αυτό το τραύμα επιβιώνω ακόμα.

Και όσα δάκρυα κι αν έχω χύσει,

δεν μετανιώνω,

γιατί ξέρω.

Ξέρω πως είσαι πλέον μια αόρατη σκιά,

μια απουσία που πλέον υπάρχει και στοιχειώνει,

Καταστρέφει ότι αγγίζει.

Μια δίνη, μια μαύρη τρύπα δίχως έλεος

Ούτε το φως γλιτώνει από τον θυμό σου...

Όμως ζω για την παρουσία των ζωντανών,

Και για την αναγέννηση των συναισθημάτων,

ενώ εσύ, σε φαντασμένο παρελθόν,

παραμένεις εκεί, πίσω από τον τοίχο στα χαλάσματα αγέρωχος.

Κάποτε ελπίζω να αγγίξεις την ευτυχία,

να απαλλαγείς από την αρρώστια που σε πνίγει,

αλλά για μένα ο χρόνος έχει ήδη σταματήσει,

και κοιτώντας από το παράθυρο βλέπω

όλες τις ζωές που μπορούσα να ζήσω

Και στερήθηκα.

Μα επιλέγω ακόμα και τώρα 

τη δική μου πραγματικότητα,

με ότι καρδιά μου απομένει,

παρόλο που εσύ παραμένεις εκεί,

μια αόρατη παρουσία, ένα ψύχος.

Η απουσία σου απλά ένα κενό.

Μια μαύρη μουτζούρα σε μια κιτρινιασμενη παλιά σελίδα.

Γιατί μετά τον θάνατο της ελπίδας είναι που ακολουθεί και ο κανονικός.

Μαχαίρι σκουριασμένο στην καρδιά μου το κενό, καρφιά μες στο μυαλό μου η οργή μου που έχει πια στεγνώσει.

Και απλά ξύνω που και που τις πληγές από απροσεξία και θυμάμαι.

Το μόνο αναμνηστικό από εσένα πλέον που κατέχω.

Το μόνο που δεν μπορώ να ξεφορτωθώ.

Μετάνοια καμία.

Δίχως έλεος, σε πλήρη αναισθησία, αποφεύγω τις ανούσιες σκέψεις.

Προσπαθώ να φτάσω το ψύχος σου μα δυσκολεύομαι.

Εύχομαι να βρεις ευτυχία.

Εύχομαι να βρεις.

Ίσως σε μια άλλη ζωή

Που το κενό μου θα είναι ανύπαρκτο

και θα είμαι εγώ αυτή που θα στην προσφέρει.

Ελπίζω να μην σε αντικρίσω ξανά

Να μην ξανακουσω την φωνή σου

Και ας σπάει μέσα μου κάθε φορά 

Αυτό το κάτι.

Νεκρός δεν είσαι αλλά φαντάζεις.

Τα δάκρυα μου έρχονται ανεξίτηλα,

στέγνωσαν πίσω απ' τον αόρατο τοίχο,

ζω για τον κόσμο των ζωντανών,

και όχι για σκιά από παλιό εφιάλτη.

Σε ευχαριστώ για το μοναδικό δώρο που μου έδωσες

Αυτό που είχε όντως αξία,

την φιλοσοφική μου λίθο,

Που με βοήθησε να εξελιχθω σε αυτό που είμαι τώρα

Και που βλέπω από μακριά εκείνο το απαίσιο συναίσθημα που μου προκαλούσε η παρουσία σου.

Σαν στοιχειό που με παρακολουθούσε

Κρεμόταν από το κάθε τι που κάνω με σκοπό να με ελέγξει.

Με σκοπό να με τρομοκρατήσει, να με χρησιμοποιήσει.

Μα είμαι εδώ και τα κοιτώ κατάματα όλα εδώ και χρόνια

Και έμαθα να ζω με τα φαντάσματα.

Η φωτιά καίει μέσα μου τα πάντα

Και εγώ δεν καίγομαι πλέον από αυτήν.

Δεν με είδες ποτέ και ούτε θα με δεις.

Seaborne

In the boundless ocean's ancient domain,

There dwells a soul of gentle grace and reign,

A spirit akin to the sea's vast might,

Whose depths conceal a treasure pure and bright.

Beneath the surface of her tranquil gaze,

Lie wonders veiled in mystery's haze,

Like shifting tides that come and go,

Her essence whispers secrets to bestow.

Her laughter, like the waves that dance and play,

Brings solace to the weary hearts each day,

A beacon shining in life's tempests wild,

A warmth that soothes like summer's gentlest mild.

Yet within her lies a silent strength,

A resolve to conquer trials at length,

In every challenge faced with poise and grace,

She finds in struggle a sublime embrace.

Come see, a soul as deep as ocean's core,

With beauty that the ages can't ignore,

In her presence, we find solace true,

A sanctuary where dreams anew imbue.

So let us honor, cherish, and revere,

This spirit pure and noble, bright and clear,

A timeless muse from an era bygone,

Whose essence shines like morning's golden dawn.

Η δίκη.

Διαβάζοντας τους πονεμένους ποιητές καταλαβαίνω πως νιώθουν. Κάθε μέρα και μια πάλη. Ζώντας με το αγκάθι. Συνηθίζεις να το αγαπάς ώσπου μετά από ένα σημείο η απουσία του φαντάζει εφιαλτική καταδίκη αντί για απελευθέρωση. Ο νικητής θα φανεί στο τέλος αν υπάρχει. Ένας αγώνας δίχως τέλος, ή μάλλον μέχρι τέλους, μιας και κανένας δεν θα βγει ζωντανός από αυτή την πάλη. Μια όμορφη πλάνη με ημερομηνία λήξης και ένα ψεύτικο ρολόι πάνω από το προσκεφάλι μας περισσότερο σαν αρπακτικό φαντάζει και όχι φύλακας άγγελος, μιας και κρίνει σαν ψυχρός εκτελεστής κρατώντας το καμπανάκι μέχρι να αποφασίσει πως θα λήξει κι αυτή η ιστορία. Κι όμως όλα ένα συνήθειο είναι, συνεχίσουμε δυναμικά τον αγώνα σαν σωστοί μαχητές στο ρινγκ της ζωής, στον αγώνα του θανάτου.