Βροχή.

Κάθε ανάσα και πιο δύσκολη.
Θα φύγω δεν θα αντέξω.
Βαραίνει το κεφάλι
βαραίνει και η καρδιά.

Όνειρα γλυκά.
Σκεπάστε με με μια αγκαλιά
πριν ο εφιάλτης με απαγάγει
και με πάρει μακριά.

Ο ουρανός σκοτείνιασε
και μόνη κλαίω τώρα.
Και στο δωμάτιο το μαύρο
φιγούρες βλέπω και τη Μόρα.

Σε αγγέλους απαγγέλνω
στον εαυτό μου απαντώ
στα ερωτήματα που βάζω
για όλα αυτά και ανησυχώ.

Τι κι αν ο κόσμος μου μαραίνεται
τι κι αν η άνοιξη είναι γιορτή
εγώ πίσω σε εσένα θα γυρνάω
παγωμένη μου βροχή.

Κι όταν τα σύννεφα θα φύγουν
και θα σε αναζητώ
τα δάκρυά μου να τα πλύνεις
δεν θα έχω πια που να κρυφτώ.

Γιαυτό μην με αφήσεις
το μαντίλι να κρατάς
τη σκόνη μου να ξεσκονίζεις
και να μου λες πως μ'αγαπάς.


Άγνωστε, εσύ.

Σκάνε αστέρια παντού.
Και μου μιλάει το τρίτο πρόσωπο.
Βλέπεις ποτέ δεν έκανα κακό σε κανέναν όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους με αυτά που βλέπω όλη την ώρα.
Το μόνο άτομο που θέλω να ζητήσω ένα τεράστιο συγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια είναι το ίδιο άτομο που μιλάει αυτή την στιγμή.
Ο εαυτός μου...

...Ο εαυτός μου που ταλαιπωρώ συνέχεια.
Που του λέω ψέματα. Τόσα ψέματα.
Θέλω να πιστεύω πως τον αγαπάω μα πάντα τον κάνω κομμάτια ενώ ξέρω πόσο εύθραυστος είναι.
Και παρόλο που δεν αφήνω κανέναν να τον ακουμπάει πάντα τον κακομεταχειρίζομαι εγώ.

Δεν ξέρω να του φέρομαι καλά. Ζητώ συγνώμη. Αλήθεια θέλω να του ζητήσω συγνώμη.
Που τον ακούω να με παρακαλάει να σταματήσω να τον πονάω κι εγώ λέω πως δεν μπορώ ενώ η ίδια λέω πάντα πως μπορώ να κάνω τα πάντα με την θέλησή μου.

Και με ρωτάνε διάφοροι μήπως έχω μετανιώσει ποτέ για κάτι που έκανα σε κάποιον.
Τα αστέρια με ακούνε μα δεν βγάζουν λόγια.
Κι εγώ τους απαντάω "όχι. Ποτέ."
Μα από μέσα μου ξέρω πως κάποιος κλαίει. Και μαύρα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του.

Μην κλαις άγγελε μου. Θα περάσει. Θα προσπαθήσω. Δίνω μάχη αλήθεια.
Δεν λέω ψέματα.
Ποτέ δεν έχω πει ψέμα σε κανέναν. Δεν έχω βλάψει ποτέ κανέναν.
Και ποτέ δεν άφησα κανέναν να σε βλάψει.
Γιατί πίστευα πως κλείνοντας εσένα μέσα σε ένα καβούκι θα σε προστάτευα.
Μόνο που δεν σκέφτηκα κάτι.
Δεν μπορώ να σε κρύψω από εμένα. Πάντα θα είμαι εκεί. Και πάντα θα κάνω λάθη.
Συγχώρεσε με.

Και τα αστέρια έλαμπαν σαν δάκρυα από τα μάτια μιας πονεμένης ψυχής την στιγμή εκείνη.

Humanity fact.

We all deserve to die.
We are all going to die.



Ελπίζω μόνο να μην είμαι εκεί για μερικούς. Κι ελπίζω να μην πονέσει ΚΑΙ αυτό.

Η τέχνη είναι αναλώσιμη.

Έτσι είναι και οι καλλιτέχνες. Λυπάμαι κύριε μα η γνώση δεν κάνει τον καλλιτέχνη.

Θέλει πόνο να σε τρώει σαν σαράκι.

Θέλει να θυσιάσεις κάθε ψίχουλο ευτυχίας του εαυτού σου για να φτάσεις στην πηγή της τέχνης.

Θέλει θυσίες και μαύρα δάκρυα αντανακλώντας στο φως που δίνει η νύχτα όταν κλαις κοιτώντας το μουντό ταβάνι του σπιτιού σου φαντάζοντας πως είναι κάτι άλλο,

που δεν είναι 

μα θα ήθελες να 'ναι.

Είναι οι σκέψεις που ματώνουν το μυαλό σου απ'τα χτυπήματα που ρίχνουν αλύπητα το χρόνο.

Οι κραυγές που θα υποστείς του εαυτού σου καθώς γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις που έχεις πέσει μπας και βρεις το πτώμα που έχασες

της πονεμένης σου ψυχής.

Θέλει άπειρους θρήνους πάνω από αδικοχαμένες ανάσες

που πάνω τους ισορροπούσε δυστυχία και πόνος.

Από τα βιβλία δεν θα μάθετε κύριε. Τα βιβλία δεν δίνουν πόνο. 

Τα βιβλία δίνουν γνώση μα όχι εμπειρία κύριε.

Η εμπειρία δίνει πόνο κύριε.

Και γνώση πέρα από κάθε γνώση...

Θέλει θυσίες κύριε. Θυσίες.

Μιας ζωής.

Και να θρηνείς μια ζωή για τη ζωή που θρηνούσες.

Για τη ζωή που δεν έζησες.

Για τη ζωή που δεν αγαπούσες.

Θέλει μαχαίρι στην καρδιά να μπήγεις. 

Και με το αίμα σου να γράφεις.

Θέλει δάκρυα.

Θέλει πόνο.

Θέλει θυσίες και θανάτους να υποστείς για πάντα.

Που ποτέ ΠΟΤΕ τους δεν τελειώνουν.

Και σαν μαστίγιο σε μαστιγώνουν,

σαν σαράκι σε καταναλώνουν χρόνο με το χρόνο.

Θέλει κότσια κύριε.

Θέλει ψυχή...

και εγώ δεν έχω.

Δεν ξέρω πόσα δάκρυα θα χρειαστώ για να θρηνήσω τις αδικοχαμένες μέρες που θρηνούσα
αντί να γελώ.
Δεν ξέρω πόσα δάκρυα ακόμα θα χύσω για να αποχαιρετήσω τόσο καιρό ανούσιας θλίψης,
αφού στο κάτω κάτω ανούσια είναι η ζωή.
Επιβιώνεις και δεν ζεις.

Αφού δεν μπορώ να ζήσω δεν θέλω και να επιβιώνω άλλο.
Αμφιβάλλω αν το γέλιο μιας στιγμής αξίζει τόσο κόπο.
Τόσες ανάσες που έχω να σπαταλήσω περιμένοντας στιγμές μηδαμινές
που χάνονται στο χρόνο
σαν
αέρας.

Ψυχικά παραμύθια.

Έλα το είπα μια το είπα δυο, δεν θα το γράψω αυτό το βιβλίο.
Θα με πουν γλυκανάλατη και ονειροπόλα.
Δεν γουστάρω τα ροζ συννεφάκια. Αρκετά τα είδαμε στα πέντε μας.
Βασικά μπορεί να με βγάλουν τρελή.
Πολλές μπερδεμένες σκέψεις. Θα είναι λες και κάνω αφηρημένη τέχνη σε κείμενο. Θα καταλαβαίνει ο καθένας ότι θέλει. Ίσως τότε να αρέσει σε κόσμο όμως έτσι?
Αυτά θέλει ο κόσμος. Περίεργα πράγματα. Να έχει να κριτικάρει. Να σχολιάζει...
Μα για μένα το κάνω. Εξάλλου πόσο πιο δύσκολο μπορεί να είναι?
Πόσο πιο δύσκολο πράγμα παίζει να είναι μια αφηρημένη ιστορία από το να παίρνεις ανάσες το λεπτό που βασανίζουν? Είναι η ανάσα ζωή ή η ζωή μια ανάσα? Ιδού μια ιστορία...

Ίσως αυτός ο κόσμος να γίνει κάποτε καλύτερος για να προλάβω να τον αγαπήσω.

Ίσως κάποια στιγμή θα παίρνω ανάσες για να ζω και όχι για να υπάρχω.

Και ίσως... ίσως κάποτε θα πάψω να σκέφτομαι τόσο πολύ.

Γιατί τα γιατί είναι για τους ζωντανούς, έτσι?

Κάποια άγνωστη στιγμή θα ζητήσω απαντήσεις. Και ένα γιατί. Ένα μεγάλο γιατί. Το θέμα είναι πως δεν υπάρχουν εξηγήσεις για μερικά πράγματα. Οι καταστάσεις αλλάζουν και οι άνθρωποι αλλάζουν μυαλά με τον καιρό. Ίσως όμως το γιατί να παρέμενε ίδιο. Ίσως η απάντηση που θα περιμένω για πάντα δεν θα έρθει ποτέ μόνο και μόνο επειδή δεν θα ειπωθεί ποτέ. Ίσως ο καιρός δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω για να χωρέσει μια τέτοια απάντηση στα σπλάχνα του. Και το καράβι έχει ήδη σαλπάρει για μακρινές ηπείρους. Μα γιατί? Αυτό το γιατί συνεχίζει και περιπλανιέται μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο. Αυτόν τον καινούργιο κόσμο. Τον μη ασφαλή. Όλα αλλάζουν. Το γιατί δεν προλαβαίνει να σταθεί κάπου. Έτσι απλά. Και για πάντα θα συνεχίσει να περιπλανιέται σαν ένα φάντασμα του παρελθόντος...

Ακόμα θυμάμαι το ξύλινο γλαροπούλι που κρεμόταν από ένα σχοινί και το ήθελα όταν ήμουν μικρή.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Ακόμα θυμάμαι εκείνη την μέρα στα όνειρά μου που έζησα για λίγα λεπτά ευτυχισμένη μα μετά ξύπνησα.

Ήταν από τα λίγα πράγματα που ζήτησα για να έχω μα ποτέ δεν απέκτησα.

Άγγελοι.

Αν άγγελοι υπάρχουν και κοιτάζουν
γιατί τα μάτια μου με θλίψη τα ρημάζουν
και αφού πρόβλημα δεν δημιούργησα κανένα
γιατί με δάκρυα μαύρα συνεχώς να στάζουν.

Αν άγγελοι υπάρχουν και με ακούνε
ας απλώσουν το χέρι στις πληγές να επουλωθούμε.
Και αφού κι αυτοί από συναισθήματα γνωρίζουν
ας δείξουν έλεος στους θνητούς κι αυτοί να ζήσουν.

Αν με ακούνε
ας με φωτίσουν.

Για μια ζωή θα παλεύω για να ζήσω.

Κι αν απ' τα λόγια τους πεθάνω και χαθώ
από τις στάχτες μου θα αναγεννηθώ.
Και θα ανθίσω.