Βασανιστήριο.

 Νιώθω τα ίδια μου τα χέρια να με πνίγουν
να με βάζουν μπροστά από μια εικόνα
και να με αναγκάζουν να την κοιτάω
καθώς εγώ δακρύζω και κλαίω με λυγμούς,
η ανάσα μου κόβεται
οι παλμοί της καρδιάς μου τρέχουν
σαν λυσσασμένο όχημα σε εγρήγορση
μέσα σε άδεια ευθεία,
μαυρίζουν όλα,
μολύνονται
όλα
καθώς όλα περνάνε από μπροστά μου
θυμίζοντας με
πόσο ανούσια είναι η προσπάθεια να ξεφύγω από μένα,
πόσο ανούσια
είναι
η προσπάθεια του να συνεχίσω να ελπίζω
σε μια γαλήνη του εαυτού μου,
σε λίγη χαρά
σε λίγη ηρεμία.
Ακόμα και τα χέρια μου πονάνε,
αρχίζουν και μουδιάζουν
από τις ασταμάτητες ώρες πίεσης,
κοιτάζω στον καθρέφτη
και
ρωτάω επίμονα
"γιατί",
παράλληλα αναφωνώ ένα "συγνώμη"
μήπως και με ακούσω,
δάκρυα πέφτουν αυτομάτως από τα μάτια μου
και τρέχω
στην πλησιέστερη γωνιά
μήπως και με ξεχάσω,
μα εκεί, πάντα μαζί μου,
πάντα οι σκέψεις,
πάντα η άρνηση,
ο ήρωας που με έφερε εδώ,
μου δείχνει το μαχαίρι για τη λύτρωση.
Να το πάρω και να κόψω τον λαιμό που
με τόσο λύσσα θέλει να μου πνίξει
η να του κόψω το λαρύγγι
για να μην ξαναμιλήσει;
Συγνώμη
είπα στον καθρέφτη
καθώς κοιτούσα την μορφή μου
με βλέμμα κόκκινο,
με βλέμμα ματωμένο.
Ζαλίστηκα
και κάθισα στην άκρη.
Ένα διάλειμμα ζήτησα,
ένα διάλειμμα.
Μα εκεί και πάλι.
Ένα ένα,
δεν ξέρω πλέον
πως να περιγράψω όλα αυτά
που
με βία
με βάζεις να σκεφτώ,
και
που να φωνάξω για βοήθεια; ,
δεν έχω χρόνο ούτε για ένα βήμα
μπροστά πως να κάνω
πρέπει να καθαρίζω αυτά που αφήνεις
μέσα στο εσωτερικό.
Ο μονόλογος δεν βοήθησε.
Συγνώμη ξανά είπα
στον εαυτό μου
και γύρισα στη γωνία.
Γιατί όμως;
Γιατί να είμαι έτσι;
Υπερανάλυση και πάλι χωρίς λόγους.
Ίσως για λόγους.
Ίσως για καλό,
ίσως για κακό.
Αρκετά καλή μα όχι τόσο.
Αρκετά λογικό μα όχι τόσο.
Τίποτα δεν βγάζει νόημα.
Ούτε
καν
η μορφή μου.

Real professionalism.

Professionalism is needed for a living.
You have to be a professional to live by your own terms,
to believe and to dream to something different than the rest.
It needs professionalism to be a friend,
a lover,
to have family.
It needs professionalism to succeed,
to be on top,
to be a perfectionist,
to be a ruler of your own mind
and emotions,
it needs professionalism to understand and respect
the ones
and the little things that became a step
to bring you
where you are now,
only professionals have the nature,
insight,
of balance,
of morality.

Inside out.

Ειπώθηκε η λέξη κάπου εκείνη
το ενδιαφέρον
η αγάπη πέρα των ορίων
και σάστισε η κοιλάδα
άραξε γλυκά την πέτσα της στο χώμα
και έμεινε εκεί χάμω
να την πατάνε με τις μπότες.

Αν θέλεις να παίξεις το φεγγάρι
να το παίζεις και όταν κρύβεται τη μέρα
να φωτίζεις πιο δυνατά από την πηγή του φωτός του
να γίνεις η γεννήτρια του εαυτού σου.
Ο ήλιος της ζωής σου.

Ακόμα και τα αστέρια θα πεθάνουν.

Ίσως όμως να μην τελειώνει έτσι απλά η ιστορία
ίσως η πορεία να συνεχίζεται
εκεί έξω
και τα αστέρια να πέφτουν κάπου αλλού
σε κάποια κοιλάδα
που δεν την πατάνε κανενός οι μπότες
που δεν ακούγεται πουθενά η λέξη αγάπη και
ενδιαφέρον
μα μονάχα δίνεται απλόχερα
και την αναγνωρίζουν.
Τα λουλούδια προσκυνούν στο πέρασμά της
και δεν μαραίνονται με παρουσίες
δεν αλλάζουν χρώμα
παρά μόνο οικειοθελώς
και τα αστέρια λάμπουν σαν φωτοβολίδες
σε πεδίο μάχης.

Ακόμα και τα αστέρια θα πεθάνουν όμως.

Και θα σηκωθείς από την κοιλάδα
παλεύοντας με μπότες
με αγάπη και ενδιαφέρον για σταυρό
να σε φυλάει
και τις φωτοβολίδες να φωτίζουν το δρόμο
προς την πόρτα
προς τον ήλιο.
Προς τα εσένα.

It's for you.

Ξεφλούδισα για λίγο το μυαλό μου
τις λέξεις του να πιω να με δροσίσουν
μα σαν το άνοιξα με δίψα για να πιω
μονάχα ζούγκλες κοίταξα, θηρία να μ'αντικρίζουν.

Απόψε θα θελα να επισκεφτώ για λίγο
την όαση στην έρημο για ανάσες
απόψε θα θελα να ονειρευτώ
μα τα όνειρα είναι για αυτούς που έχουνε ταράτσες.

(Και για μένα
που έχω εσένα.)

Θα έρθει ο χειμώνας και θα σε έχω αγκαλιά.
Τα αστέρια θα μετράμε
δεν θα κοιμόμαστε ποτέ
μονάχα όλη μέρα
θα ονειρευόμαστε
ίσως και στις ταράτσες
κάπου έξω
μακριά από εδώ πέρα.

Μονάχα να ξερες τι σημαίνεις για μένα.
Ένα φιλί ελπίζω να ψιθύριζε αλήθειες και πάλι στο μυαλό σου.
Αύριο πάλι.

I search for myself in every aspect, in every corner of my soul.

I listen to the sound of the train, to the sound of the rain
I try not to fall in love with it
because if I do
I will never have a home anymore.
Because that's what you get when you fall in love with traveling, with moving
with motion
you start to live
you start to watch trough you
you cannot have a home anymore.

I will take you with me anywhere
so I will have my home with me
anywhere I go.
Everywhere.
And nowhere.

I should go.

Απόγνωση #2

Στη ζωή θα υπάρχεις ο πιο χαμένος από την αφρόκρεμα του ψέματος.
Όσες αλήθειες θα λες πιο πολύ θα βυθίζεσαι στο μαύρο.
Η αλήθεια δεν είναι για ανθρώπους μα για σαπισμένα χωρίς μέλλον σώματα.
Γιατί μόνο για το ψέμα αξίζει κανείς να μάχεται για μέλλον.
Μόνο ψέμα του αξίζει και μια ζωή το ψέμα θα τραβάει την προσοχή τους.
Μονάχα στολισμένες πόρνες της διαφθοράς και ιδανικές εικόνες από πρόσωπα
αρέσουν στο κοινό.
Μονάχα φουσκωμένοι άντρες και ντυμένοι με στολές επιδειξίας αξίζουν για τους άλλους.
Η αλήθεια μέσα τους θα μένει κρυμμένη παίρνοντας μορφές άλλων
ανάλογα με τις μόδες που περνάνε από πάνω τους
μηχανές της μεταμφίεσης  για να καλύψουν το συναίσθημα
αποβράσματα για να δανείσουν ενδιαφέρον και μια νύχτα.
Και εμένα να θέλω να σχίσω το κορμί μου και να βγω έξω από αυτό για να μην βλέπω
Για να μην σκέφτομαι άλλο τις αλήθειες και τα ψέματα
Να μην υπάρχω πλέον για κανέναν και για τίποτα.
Γιατί να μην πετάξω τη στολή μου μακριά
γιατί να μην φύγω από όλους και από όλα
αφού όλα είναι ένα ψέμα, με ψέμα με κρατάνε και με ψέμα συνεχίζω
γιατί να υπάρχω ακόμα
για ποιο λόγο;
...

Στιγμές.

Είναι πρόσωπα γνώριμα μα που δεν τα γνωρίζω και μου είναι ξένα πλέον.
Μορφές που βγήκαν για λίγο στην επιφάνεια και μετά βούτηξαν στο χάος και τα έχασα από την όρασή μου.
Είναι και κάποια ελάχιστα που από το σκοτάδι έλαμψαν προς εμένα και είδα τους όμορφους κάμπους που κρύβανε μέσα τους, τα όμορφα άνθη και την γλύκα που βγάζουν.
Είναι αναμνήσεις που θρηνείς ή συναισθήματα της στιγμής που θες να ξανανιώσεις;
Εξάλλου οι στιγμές δεν είναι η ζωή; Ένα σύνολο στιγμών, που χάνουμε προσπαθώντας να τις πιάσουμε.
Ξημέρωσε και πάλι και εγώ ταξιδεύω μακριά.
Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω κατά νου μα δεν μπαίνει τίποτα ποτέ σε πρόγραμμα.
Πάντα είχα πρόβλημα με τον προγραμματισμό.
Τίποτα στην ζωή μου δεν πήγε σύμφωνα με το πρόγραμμα οπότε παράτησα τα προγράμματα και αφιερώθηκα στην ηρεμία και στην προσπάθεια του να νιώσω ασφάλεια.
Δεν αναζητώ χαρά πλέον, είναι αδύνατον να την νιώσεις, έρχεται μόνη της, σε στιγμές που δεν την βλέπεις και κάθεται γλυκά στον ώμο σου με τα φτερά της, και έπειτα πετάει μακριά αφήνοντάς σε να την καρτερείς μέχρι την επόμενη στιγμή.
Η γαλήνη όμως δεν είναι έτσι, είναι η ασφάλεια και η ηρεμία που θα νιώσεις, όταν πάψεις να λογαριάζεις, να προγραμματίζεις και να ανησυχείς για πράγματα που όπως και να έχει έγιναν ή έχουν σκοπό να γίνουν στο μέλλον.
Τι γίνεται όταν η σκέψη και η λογική σου όμως δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις και το συναίσθημά σου; Το σώμα και οι χημικές του αντιδράσεις ποτέ δεν κάνουν λάθος. Η αντίληψη είναι πάντα σωστή.
Όταν λοιπόν υπάρχει έλλειψη σε αυτόν τον ιδιαίτερα δύσκολο συγχρονισμό τείνεις να φεύγεις από την θέση του οδηγού, να ξεχνάς πως έχεις ένα δρόμο να διανύσεις και μετράει η διαδρομή και όχι ο προορισμός και ξεκινάς να κοιτάς έξω από το παράθυρο κοιτώντας πίσω, για να θυμηθείς από που ήρθες, μα έχεις κάνει τόσο δρόμο τρέχοντας, βιαστικά να προλάβεις που έχεις χάσει κάθε ιδέα από τον βασικό σου προορισμό και από τον αρχικό σου.
Είναι δύσκολη η ζωή. Ο προορισμός είναι δύσκολος. Και η οδήγηση το ίδιο υποθέτω.
Δεν θέλω να οδηγήσω ποτέ μου.
Ποτέ ξανά μετά από δω.

Όπως και να έχει το να κοιτάς πίσω πονάει, ότι και αν είναι αυτό που αντικρίζεις.
Πονάει το να κοιτάς στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζεις ποιος είσαι. Πως έφτασες εδώ.
Να βλέπεις παλιές φωτογραφίες και βίντεο με τον εαυτό σου και να αναρωτιέσαι αν όντως ήσουν έτσι τότε.
Αυτό το χαμόγελο όλο και πιο δύσκολα σκάει με τα χρόνια.
Αυτό το γέλιο όλο και πιο δύσκολα ακούγεται όσο περνάει ο καιρός.
Μα ποιο ήταν αυτό το κορίτσι επιτέλους;
Κάπου εκεί μέσα, ντύνεται, ετοιμάζεται να μεγαλώσει, προβληματίζεται, προγραμματίζεται.

Κάπου εδώ.

Σταμάτα.

Σταμάτα το πρόγραμμα, Ολγίτσα, σε παρακαλώ.

Σταμάτα να σκέφτεσαι πριν εκραγείς.
Είσαι εδώ στο τώρα, γράφεις και αναπνέεις, τίποτα δεν είναι περίεργο, είναι όλα υπό έλεγχο.
Σταμάτα το άγχος, συγκεντρώσου, ρίξε τους ρούνους σου και έχε εμπιστοσύνη στο σύμπαν.
Όλα για κάποιο λόγο λένε γίνονται, γιατί τα λόγια σου δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις σου;
Γιατί υπάρχουν αυτές οι νευρώσεις που σε προδίδουν; Προδίδουν ανώριμα κομμάτια του χαρακτήρα σου;
Γιατί βιάζεσαι τόσο να ωριμάσεις όσο το δυνατόν περισσότερα;
Έχεις την υποχρέωση, ξέρω.
Σε ξέρω καλά.
Απομόνωση, σκέψεις, μονόλογος, άγχος, υπερανάλυση.

Μια κοπέλα κάποτε μου είπε
να κάνω τους ανθρώπους να νομίζουν πως τους έχω ανάγκη.
Αρέσει στον ανθρώπους να πιστεύουν πως βοηθάνε.
Το πρόβλημα είναι πως οι ίδιοι δεν το προσπαθούν από μόνοι τους και πρέπει να τους δώσεις την έγκριση για να σε βοηθήσουν.
Μερικές φορές δεν αρκεί αυτό.
Ποτέ δεν αρκεί τίποτα.
Η ίδια κοπέλα μου είπε να μην αφήνω κανέναν να θεωρεί τι γνώσεις είναι σωστές να μπουν στο κεφάλι μου και τι όχι.
Νομίζω πως αυτό είναι ότι καλύτερο είχα ακούσει από αυτή την κοπέλα.
Έτσι διατηρείς χαρακτήρα. Βασικά έτσι εξελίσσεις χαρακτήρα.

Ή όλες ή καμία ζωή έχει/δεν έχει λόγο ύπαρξης στο σύμπαν.
Οπότε το να σκοτώνεις ένα έντομο με έναν άνθρωπο θεωρητικά είναι το ίδιο
απλά επειδή το σκεφτόμαστε από το σκεπτικό το ανθρώπινο είναι αδύνατον για τον μεγάλο εγωισμό νας να παραδεχτούμε πως η ζωή μας είναι το ίδιο σημαντική με ένα μικρό ζουζούνι.
Και όμως όταν αυτό εισβάλλει στο χώρο μας έχουμε το δικαίωμα να το αφανίσουμε
όπως δηλαδή θα είχαμε και με έναν άνθρωπο αν έμπαινε στο σπίτι μας.
Δεν είναι τρελές οι σκέψεις;
Δεν είναι τρελή η φύση μας;
Μας έκανε από το τίποτα υπεράνθρωπους θεούς
ανώτερους από κάθε είδος.

Και με υπαρξιακά.

...

Με κουράζετε άνθρωποι.
Με κουράζετε τόσο πολύ.
Μου τρώτε την ενέργεια.
Μου την τρώτε μέχρι το μεδούλι.
Και δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Δεν έχω κουράγιο για τίποτα.
Δεν θέλω να σας βλέπω.
Δεν θέλω να σας ξέρω.

Δεν πρέπει να φτάσω πάλι στις μισανθρωπικές μου συνήθειες, γιαυτό ας παραμείνω κλεισμένη στο κουτί μου μονάχα παρατηρώντας όπως πάντα, χρησιμοποιώντας μια ιντερνετική σελίδα για να βγάζω τις γκρίνιες μου, άλλοτε για καλό σκοπό και άλλοτε αντί του να κάνω κακό - στο κάρμα μου.

Τα πιο σάπια άτομα που ήξερα άνθισαν ξαφνικά σαν παπαρούνες
και υοθετίσαν χαρακτήρα.
Μονάχα να ξέρατε πόσο σιχαμένοι είστε.
Έχω πολύ καιρό να βγάλω τόσο αηδία από μέσα μου.
Πραγματικά σιχαίνομαι τα πάντα πάνω σας, όλο λόγια, εγωισμός και τουπέ.
Το δήθεν υφάκι είναι το απαραίτητο εξάρτημά σας
η απόλυτη ένδυση του εγωισμού σας

Πλύνετε τα χέρια σας από τα κόπρανα που αφοδεύσατε
και τρίψτε τα στα μούτρα σας μήπως και καθαρίσουν και αυτά.

Όσο και να τρίψεις κάποια πράγματα δεν καθαρίζουν εξάλλου.

Ξανά αναγκάστηκα να βγω από την κοινωνικά ευγενική περιοχή του χαρακτήρα μου
για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου
μιας και είμαι η μόνη που μπορεί να το κάνει
μα όμως ακόμα και αυτές οι αντιπαραθέσεις καταναλώνουν πολύ ενέργεια που προσωπικά
αδυνατώ να σπαταλάω για ψύλλου πήδημα.

Άραγε μήπως εγώ είμαι αυτή που μένει πίσω
που κλείνεται στον εαυτό της και αναζητάει πράγματα που ίσως και να μην υπάρχουν
ερωτήσεις που δεν θα πάρω ποτέ
προβληματισμούς που δεν χρειάζεται καν να έχω
πόση ενέργεια καίω για να διαλύσω δαίμονες
άχρηστους προς εμένα
δαίμονες που μου τρώνε τα σωθικά
που μου τρώνε τη ζωή κάθε μέρα
τη στιγμή που άτομα για τα οποία χαλάω το σάλιο μου
και τη σκέψη μου
κάνουν δραστηριότητες πολύ πιο εποικοδομητικές από μένα.
Ή μήπως δεν κάνουν;
Ακόμα και εδώ προβληματισμός.
Ακόμα και στην γκρίνια.

Μήπως είμαι και εγώ άλλο ένα θύμα της υποτιθέμενης βιτρίνας τους;
Βλέπω πράγματα τα οποία δεν είναι;
Δεν ισχύουν σε αυτούς;
Ίσως τελικά να βλέπω πιο πολλά φαντάσματα απ'όσα νομίζω η ίδια.

Ίσως πραγματικά να θέλω βοήθεια.
Ίσως τελικά η καθημερινή αναζήτηση με τον εαυτό μου να χρειάζεται
οπότε να αναιρέσω αυτά που λέω
για άλλη μια φορά
μιας και το χρειάζομαι
να δικαιολογώ
αυτό που είμαι.
Αυτό που δεν ξέρω
ούτε εγώ τι είμαι.

Αυτό που έκανα πάντα σωστά.

Where are you? I can't live without you.

Nothing is ok when you are not here.

You say you will be back at five days

but I cannot wait until I kiss you

It's cold when you are not here

the room is empty

and I feel empty

Five days are too much for me to wait

I hope you are ok, 

I hope you sleep well

I can't sleep without you for so much

I really can't stay without you so long

I hope you are ok.

I try to drug myself with music

aromatic candles and sticks 

to feel something here with me

but all I feel is myself

the void inside me and the demons.

I hope you sleep well

my prince.

I hope you sleep well.

Η κοινωνία των μιμιδίων.

 Οι επιλογές είναι λάθη και τα λάθη ανθρώπινα. Άνθρωπος δεν γίνεσαι, μα καταντάς. Και για να μην καταντήσεις να είσαι μέσα στο ποσοστό των ανθρώπων πρέπει να έχεις στόχο κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είσαι. Έτσι εξελίσσεσαι .
Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής, εγκληματίας, άπληστος, μουσουλμάνος, χριστιανός, ψεύτης, κακοήθης.
Όλοι γίνονται κάτι ανάλογο με αυτό που έχουν αντιμετωπιστεί ή ανατραφεί από την κοινωνία και την κουλτούρα. Πρόκειται για λευκές σελίδες βιβλίου, ανάλογα με το τι θα τυπωθεί πάνω τους, το τι μελάνι θα τις ακουμπήσει, τι ιστορία θα γράψουν, τι κεφάλαια θα έχουν έχουν και τις ανάλογες βάσεις για να γράψουν ανάλογες ιστορίες, να αποκτήσουν χαρακτήρα.
Και πως να αγαπήσεις αν δεν έχεις αγαπηθεί, πως να αγαπήσεις αυτό που σε έκαναν άλλοι, αυτό που σε ανάγκασαν να είσαι στην κοινωνία από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;
Πως να ξυπνήσεις από τον λήθαργο που κοιμάσαι από παιδί, από τον ρόλο που υποτίθεται πως έπαιζες για χρόνια, πως να βγεις από το θέατρο που σου πούλησαν και που επέτρεψες άθελά σου στον εαυτό σου να παίξει; Πως να ακολουθήσεις νέο δρόμο; Πως να σκοτώσεις όλα τα μιμίδια μέσα σου που φύτρωσαν από άλλους; Τα υποτιθέμενα πρέπει, τα σφάλματα, τον αρνητισμό, το μίσος, το ψέμα; Πως να βάλεις φωτιά στο παρελθόν και να αφήσεις τον χαμένο χρόνο να πάει στο διάολο και να κοιτάξεις μπροστά όσο χρόνο σου απέμεινε χωρίς να χύσεις ούτε δάκρυ για όσα έχασες;
Απλά και μόνο με μια σκέψη.
Με μια κίνηση.
Και όλα θα αποκτήσουν φλεγόμενα φτερά.

Γιατί όταν μια ζωή μιμίσαι τους άλλους, αυτά που σου λένε αναπαράγεις ξανά και ξανά, ακολουθείς πρέπει και ψευτοκουλτούρες, ανθρώπους είδωλα και παραμένεις στάσιμος, το παίζεις εκ του ασφαλούς και δεν δέχεσαι να προσφέρεις κάτι καλύτερο από το ψέμα που τρως, δεν εξελίσσεσαι.
Η εξέλιξη απαιτεί πόνο, απαιτεί να σκίσεις το δέρμα σου για να βγει το νέο, πιο δυνατό, να ματώσεις, να πάθεις ανοσία από μέσα σου.

Έτσι μόνο θα ξυπνήσεις.
Έτσι μόνο θα γίνεις ο εαυτός σου.
Έτσι μόνο
θα φτάσεις έστω κατά μια έννοια
την έννοια του να είσαι ελεύθερος.

I wrote this while listening to this.