Για άλλη μια φορά έχασα τα λόγια μου. Δεν έχω να πω τίποτα.
Όλη μέρα σκέφτομαι. Όλη νύχτα. Μα τίποτα δεν λέω στο τέλος.
Όταν με ρωτάνε τίποτα δεν λέω.
Τι κι αν σκέφτομαι όλη μέρα διαφορετικές απαντήσεις και δικαιολογίες στον εαυτό μου για να δώσω.
Τι κι αν όμορφες ομοιοκαταληξίες περνάνε από το μυαλό μου για γλυκές ποιητικές συλλογές.
Ποιος ο λόγος να τις γράψω για να τις θυμάμαι
Έστω και λίγο να ξεχαστώ να σκεφτώ κάτι άλλο σκέφτομαι αυτά που δεν θέλω κι έπειτα κλείνομαι και πάλι στο καβούκι μου.
Με πιέζει αυτό το κάτι πολύ βλέπεις.
Θα σκάσω και το νιώθω. Φωνάζω βοήθεια μα βοήθεια δεν έρχεται.
Θα πάθω ασφυξία..
Και σκεφτόμουν άραγε που να έχω εκείνα τα ημερολόγια που ξεκίνησα να γράφω από τότε που έμαθα καλά καλά να κρατάω μολύβι. Δεν θυμάμαι αν τα έχω κι ολας.
Και φοβάμαι να τα ψάξω.
Μήπως και υπάρχουν πράγματα που δεν θέλω να θυμάμαι. Μήπως όντως κάποια πράγματα τα ξεχνάς για κάποιο λόγο. Ψάχνω κι εγώ συνέχεια νέους τρόπους για να με αποτελειώσω.
Και αναρωτιόμουν άραγε που να έχω παλιές φωτογραφίες.
Μα δεν τις ψάχνω κι αυτές γιαυτό το λόγο.
Είναι πουτάνα η ζωή ναι. Όσο ωραία κι αν την λένε πως είναι είναι πουτάνα. Και σεβασμό στις πουτάνες εγώ δεν δίνω. Η εξωτερική ομορφιά είναι ένα ψέμα. Και είναι υποκειμενική. Η ζωή για μερικούς είναι ωραία μα από μέσα σάπια. Σάπια ναι. Και μιας και είναι πουτάνα θα την συμπεριφέρομαι σαν πουτάνα μιας και αυτή δεν με σέβεται ποτέ της. Γιατί οι πουτάνες είναι για να τις πηδάς και να ξεχνάς έστω και λίγο την έλλειψη τρυφερότητας που έχεις. Αυτά που η ζωή δεν σου παρέχει. Μάλλον πρέπει να αρχίσω να μιλάω κι εγώ για σάπια θέματα μέσα στην παρέα και να μην επηρεάζομαι από αυτά όταν τα ακούω. Έτσι κι αλλιώς όλοι από μια πουτάνα κρεμόμαστε.
Τόσα ήθελα να πω και όλα τα ξέχασα. Μπορεί να έπρεπε να τα ξεχάσω και αυτά. Μπορεί να μην μπορώ να θυμάμαι πλέον.
Μακάρι.
Μακάρι να σκάσω και να μην θυμάμαι άλλο.

Αυτοπεποίθηση και αγκάθια.

Έχει την λάμψη που πάντα  ζητούσα για να με φωτίζει
Έχει την πιο όμορφη μάσκα για να ξεχωρίζει
Έχει τα μάτια του κόσμου που δεν γνωρίζω
Έχει το χαμόγελο που δεν μπορώ να κρυπτογραφήσω
Έχει τη φωνή που δεν μπορώ να κατανοήσω.

Έχει το άρωμα των χαμένων μου ονείρων
Το άγγιγμα των πιο κρυφών μου γρίφων

Έχει το όνομα που ποτέ δεν ήξερα πως είχα
Κρατά τις αναμνήσεις στις οποίες πουθενά δεν υπήρχα
Παράγει δάκρυα πιο αστραφτερά από διαμάντια
Όλα τα αστέρια κρύβονται σε εκείνα τα δυο μάτια
Ο ουρανός βρίσκεται χαμένος στα μαλλιά της.
Η ελπίδα μου χάθηκε κάπου στα έγκατα της
Το σώμα της πονάει σαν βάσανο ατελείωτο.
Μου μίλησε και ξέχασα τα πάντα.
Όνειρο αβίωτο.

Ζωντανός Νεκρός.

Είμαι ζωντανός

Νεκρός

Το σώμα μου είναι κρύο

και χλωμό

και ψάχνω για μια λύτρωση.

Πονώ

Μα δεν το δείχνω

Και ψάχνω τα κομμάτια μου σε ένα  μαύρο πέλαγος.

Σύνθεσε με. Θέλω να αρχίσω ξανά.

Τον κόσμο μου να φτιάχνω.

Θέλω να τα κάνω όλα καλύτερα.

Έχασα κομμάτια. 

Που πρέπει να τα βρω

για να συνεχίσω να πορεύομαι

Είμαι ζωντανός.

Νεκρός.

Ίσα που ανασαίνω.

Η μοίρα μου με παίζει

στα ζάρια.

Και χάνω πάλι το παιχνίδι.

Λειτουργώ με σιγή και δάκρυ

παρέα με την ακινητοποίηση

πάνω σε κρεβάτι από καρφιά.

Τίποτα δεν ξεπλένεται

στη λίμνη των αμαρτιών μου.

Είμαι ζωντανός

Νεκρός.

Το δέρμα μου παγώνει.

Και κοιτάω μονίμως το πιστόλι.

Περιμένοντας μέσα σε σώμα από ατσάλι

κρύο και σκληρό

την λειτουργία μου να αλλάξουν

να με κάνουν πιο ανθεκτικό

μέσα στο χρόνο.

I still cant find the light...

There is no out of here my dear...
....there is no out.
All hope is dead and gone. I can see nothing. Only darkness.
I thought I could go out of this. I wished. I longed for so long...
...But there is no out of this.
I keep floating in the middle of nowhere. I still whispering these words.
But I dont mind.

I am tired of searching. I am tired.
I can no longer wait for that day.
The day when my heart will sing songs of victory and purity.
Of happiness and true life.
Of real freedom.
Never.
Never.

BUT FOREVER. ~~~

Ε! Εσύ! Η ζωή σου είναι ωραία...

Ίσως... Κάπου... Εκεί έξω.
Να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να είναι ευτυχισμένος.
Για να τον ζηλέψω...

Κωμικότητα και δαίμονες.

Και πάλι με πιάνω να κλαίω πίσω από μια κλειδωμένη πόρτα, σκαλίζοντας το ξύλινο τραπέζι για κάτι που θα μπορούσε να μου τραβήξει για λίγο την προσοχή.
Μάταιος κόπος. Συνεχίζω να μην βρίσκω τον δρόμο μου. Συνεχίζω να πνίγω δάκρυα μέσα σε μισογεμάτα νεροπότηρα μιας και το ψυγείο είναι άδειο από λεμονάδες.

Δεν είναι τραγικό? Να προσπαθείς να φωνάξεις τις σκέψεις σου μέσα από μια ξεχασμένη ιστοσελίδα επειδή ο κόσμος έξω δεν έμαθε να ακούει, μονάχα να μιλάει.

Και σαν να μην σου έφτανε αυτό παγώνει και ο λαιμός σου από τα πολλά κρύα νερά. Ακόμα και τον χειμώνα το νερό πρέπει να είναι κρύο για μένα, αλλιώς δεν ξεδιψάει το μυαλό σου.

Ο καιρός κρυώνει και δεν μου αρκούν τόσες αγκαλιές για να με ζεστάνουν. Πάντα θέλω κι άλλα.
Όχι δεν ζητάω πολλά πέρα από την ψυχική μου ηρεμία. Δυστυχώς ποτέ δεν την είχα.
Λένε πως οι υπερβολικά σκεπτόμενοι και έξυπνοι άνθρωποι τρελαίνονται.
Δεν ξέρω αν ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις αλλά ελπίζω να κάνουν λάθος.

...Πάντως τα μεγαλύτερά μου πρότυπα τυχαίνει να είναι είτε από τραγικές φυσιογνωμίες είτε από πανούργους αλλά και άρρωστους δυναμικούς χαρακτήρες. Χωρίς να σημαίνει πως τους ασπάζομαι, με εμπνέουν. Καλύτερα να μην μπω σε λεπτομέρειες. Κάποια πράγματα είναι καλό να τα κρατάμε για τον εαυτό μας γιατί ο κόσμος παρεξηγεί.
Όπως είπα και πριν... βγάζει συμπεράσματα. Μιλάει αλλά δεν ακούει. Είναι σαν ένα σύστημα λειψό. Σαν αυτά που κάναμε στην τεχνολογία στο σχολείο.
Αντί να μπαίνει να επεξεργάζεται και να βγαίνει αυτό απλά βγαίνει χωρίς λόγο.

Πως τα λέω έτσι, ας πάω να γίνω κωμικός. Με τέτοια ζωή μόνο για κωμικός πας. Πόσο πιο μακρυά πια? Ή μήπως τα παραλέω? Μια ζωή στην υπερβολή είμαι.
Φτάνει η πλάκα.

Παρεμπίπτοντος νομίζω πως ο κλόουν που αυτοκτόνησε στην σκηνή δεν το έκανε και τόσο στα ψέματα. Ακόμα κι αν όλοι τον πέρασαν απλά για παλιάτσο που κάνει το νούμερο του. Είναι απλοί θεατές έτσι κι αλλιώς. Τι ξέρουν αυτοί από νούμερα...

Και κάποιος είπε... "άντε βρε νούμερο". Αυτό μας έλειπε τώρα.
Παρακαλώ όχι μικροπρέπειες όταν γεμίζω το ποτήρι μου με ζουμερά συναισθήματα.
Παρακαλώ κατανόηση.
Παρακαλώ με το μαλακό.
Να το πάρετε.
Το blog μου.

....

Μπορεί να υπάρχουν εξορκιστές που να ξορκίζουν τους δαίμονες του διαβόλου, αλλά ο μόνος εξορκιστής που ξορκίζει τους δικούς σου τους δαίμονες είναι ο εαυτός σου και μόνο.
~Wintershade.

Πάλι με τρώει. Το σαράκι μέσα μου. Με κάνει κομμάτια.
Κρατιέμαι από θετικές σκέψεις. Υποτίθεται πως ξέρω ποια είμαι... Πού είμαι και που πάω.
Μα ποτέ δεν είμαι ικανοποιημένη με αυτό που είμαι όπως και να χει.
Θέλω τελειότητα. Την κορυφή. Ακόμα και αν δεν υπάρχει.
Θέλω θέλω θέλω. Πιστεύω στην πίστη και πιστεύω πως μπορώ να κάνω τα πάντα.
Δεν έχει σημασία τι λέει η κοινή λογική, την δημιούργησε άνθρωπος και οι γνώμες των ανθρώπων είναι ασήμαντες για εμένα. Κάποια στιγμή θα γίνω τέλεια. Τέλεια σύμφωνα με τα δικά μου πιστεύω. Δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις των άλλων. Για μένα είναι δικαιολογίες για αυτά που δεν μπορούν αυτοί να κάνουν. Γι αυτά που πιστεύουν πως δεν είναι υπαρκτά και δυνατά. Για μένα είναι όλα δυνατά. Προτιμώ να πεθάνω ως το μοναδικό άτομο που πέθανε για την μοναδικότητα παρά να ζήσω ως ένα από όλα που ποτέ δεν θα την φτάσουν.

Πάω από το κακό στο χειρότερο ανά χρόνο.

Γιατί είμαστε στην εποχή που ζευγαρώνουν οι κότες. Την θέση του ρομαντισμού μας πήρανε οι τσόντες...

“I am eternally, devastatingly romantic, and I thought people would see it because 'romantic' doesn't mean 'sugary.' It's dark and tormented — the furor of passion, the despair of an idealism that you can't attain.” ― Catherine Breillat

Ίσως και να είναι η πρώτη φορά που σχετίζω τόσο πολύ μια φράση με τον εαυτό μου.

Πάνω σε αυτήν την φράση στηρίζω όλη την ιδεολογία μου. 

Και έπειτα κάποιος πέταξε την λέξη "τσόντα" ή "γαμήσι" στην παρέα.

Μου ήρθε να κάνω εμετό αλλά δεν ήθελα να δείξω τόση μεγάλη αγένεια και έτσι σίγησα και έμεινα λίγο πιο πίσω.

Ναι με αηδιάζουν αυτά. Όχι μόνο οι συζητήσεις αλλά και οι σκέψεις. Δεν με πειράζουν απλά τα θέματα αλλά και τα άτομα με αυτές τις ιδεολογίες. Και πόσο μάλιστα αν τα ακούω από κοντινά μου. 

Και κάποιος τόνισε πως είμαι αφύσικη και περίεργη. Είμαι.

Όπως και εμένα μου φαίνονται περίεργοι όλοι οι άλλοι.

Αμφιβάλλω αν ποτέ βρω κάποιο άτομο που να ταιριάζουμε στις απόψεις. Που πήγαν οι τρόποι μου?

Διαφωνώ? Αφύσικο. Και παρόλα αυτά με πείραξε ο εμετός.

Μα είμαι τόσο καλό παιδί αλλά τόσο περίεργο.

Το ερώτημα είναι αν δεν ήμουν περίεργο μήπως και δεν ήμουν τόσο καλό?

Και ναι το βλέπω όλοι με την τεράστια κατανόηση. Τυχαίνει πάντα εγώ να μην κολλάω πουθενά. Τυχαίνει βλέπεις να είμαι από άλλον πλανήτη και οι απόψεις που έχω από την Άρη να μην συμβαδίζουν με τις γήινες. Λυπάμαι που δεν με ενδιαφέρουν τα θέματα συζήτησής σας αλλά προτιμώ να μιλήσω για το πόσο ωραίο είναι το ηλιοβασίλεμα απόψε. Εκτός αν δεν το προσέξατε πόσο όμορφα σχήματα κάνουν τα σύννεφα σήμερα.

Μιλώντας απλά για τις απόψεις μου τυχαίνει να καταστρέφω διάθεση και να ανοίγω έντονους καβγάδες. Να μαλώνω με αγαπημένα πρόσωπα επειδή έρχομαι σε σύγκρουση μαζί τους για τα πιστεύω μου και για τον τρόπο που θα ήθελα να είναι κάποια πράγματα μα ποτέ δεν θα γίνουν ή για το πως βλέπω τα πάντα γύρω μου. 

Τυχαίνει λοιπόν να βρίσκομαι πάντα μόνη μου όπου και να είμαι με όποιους και να είμαι τελικά.

And I think that i felt a tear running down my face again...

No, it's a river of tears...
Childhood memories.

God... I love it so much.

 Τόση ώρα ανέπαφο το σώμα κοιτάζει στο ταβάνι.
Άραγε πόση ώρα πέρασε? Τι ώρα να 'ναι?
Δεν έχω την δύναμη να κουνηθώ. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο βαριές σκέψεις, τις οποίες το σώμα μου δεν έχει την δύναμη να σηκώσει.
 Ή μήπως δεν θέλει?
Τα παντζούρια κλειστά, η πόρτα κλειδωμένη και το τηλέφωνο κλειστό.
Θέλω ηρεμία, να μείνω μόνο με τον εαυτό μου για λίγο.
Και πάντα αυτή η επίμονη φωνή που καλεί μέσα στο κεφάλι μου.
Συνεχώς προσπαθεί να με κάνει πλύση εγκεφάλου. Να νοθεύσει τα πάντα.
Προκαλεί υποβάθμιση.

Το τηλέφωνο χτύπησε, μα εγώ δεν μπορώ να σηκωθώ.
Απλά συνεχίζω να κοιτάζω πάνω.
Ο πόλεμος στο μυαλό μου συνεχίζεται.
Ίσως να ακούσω τον εαυτό μου? Να τον εμπιστευτώ?
Όχι, όχι. Κάθε φορά που πέφτω και καταφέρνω να σηκωθώ με τραβάει κάτω.
Με κούρασε. Κολλάω, πάντα χρειάζομαι βοήθεια για να πάρω ανάσα.
Τα μάτια μου βουρκώνουν.

                                                          Σταμάτα σε παρακαλώ σταμάτα.

Ίσως πρέπει να σε κάνω να σταματήσεις.
Όχι μη, αυτό θα πονέσει. Όχι μόνο εσένα μα και άλλους.

Κανένα κουράγιο για να κουνηθείς. Το ταβάνι αρχίζει και γυρίζει. Μετά νομίζεις πως θα σε πλακώσει.
Και ενώ όλοι σου λένε το αντίθετο από αυτό που σου λέει η φωνή εσύ συνεχίζεις την μουρμούρα και την γκρίνια. Το μαξιλάρι πιο βρεγμένο πεθαίνει.
Και πάλι κλαις. Μια ζωή κλάψας ήσουν. Δεν έκανες και τίποτα σωστό ποτέ. Όλοι επιτυχημένοι και εσύ ένα τεμπελόσκυλο που το μόνο που κάνεις είναι να κλαίγεσαι.




ΣΚΑΣΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 

Καταραμένη. Είσαι μια φωνή και τίποτα παραπάνω. Είμαι πολλά περισσότερα από εσένα.
Σταμάτα να τα κάνεις όλα μαντάρα για ΜΙΑ φορά.
Για μια φορά να είσαι ευχαριστημένη που όλα είναι εντάξει.





 Και το τηλέφωνο χτυπάει. Και απαντάει σε όλα τα ερωτήματα της φωνής.
Νόμιζα πως θα πνιγώ και πάλι...