Πάντα έλεγα πως θέλω να γίνω ζωγράφος. Τελικά αυτό που κατάλαβα με τα χρόνια είναι πως θέλω να γίνω ελεύθερος σκοπευτής. Να σκοπεύω απευθείας στο αδύναμο σημείο του καθενός. Να τον αγγίζω ψυχικά. Να τον βαράω αλύπητα. Και απρόοπτα. Τόσο απρόοπτα που δεν θα καταλαβαίνει από που του ήρθε. Αφού δεν μπορώ να έχω πιστόλι θα δημιουργήσω ένα. Θα το ζωγραφίσω. Θα κάνω το πινέλο μου ένα. Και οι φόνοι που θα κάνω θα γίνουν γνωστοί ευρέως. Η τέχνη απαιτεί και μια δόση διαστροφής έτσι κι αλλιώς. Οι απλές τεχνικές, αντιγραφές δεν μου φτάνουν. Η καλύτερη μπογιά είναι το αίμα. Και το καλύτερο έργο είναι αυτό που σε χτυπά κατευθείαν στην ψυχή σου.
Φάτε την σκόνη μου κοινοί αντιγραφείς, καλλιτέχνες.

Ζωή.

Εκείνοι προσπαθούσαν να αγχώνονται, να ζουν την ζωή τους περιμένοντας πως κάποτε θα ζήσουν.

Εμείς προσπαθούσαμε να περνάμε όσο το δυνατότερο καλύτερα πριν μας περάσουν τα χρόνια και μας πάρουν.

Και αγχωνόμαστε γιαυτό.

Λένε πως η ευτυχία βρίσκεται πάντα δίπλα σου μα δεν την βλέπεις επειδή είσαι απασχολημένος με το να κοιτάς για πράγματα που δεν έχεις και θέλεις να αποκτήσεις.
Όταν χάνεις πράγματα και προσπαθείς να τα βρεις άραγε τι είναι? Δυστυχία?
Ίσως όντως να φταίει η  πανσέληνος που όλα πάνε κατά διαόλου.
Αν κι εγώ νόμιζα πως η πανσέληνος είναι στιγμή μεγάλης ενέργειας.
Η ώρα περνάει οι σκέψεις πολλαπλασιάζονται και πάλι δεν βρίσκω κάποιον σκοπό για να γράψω κάτι εδώ. Δεν έχω όρεξη. Βασικά για τίποτα δεν έχω όρεξη.
Είναι αργά ας πάω για ύπνο. Μα τι λέω. Ελπίζω να μην βλέπω εφιάλτες πάλι. Και μακάρι να μπορούσα να κοιμηθώ χωρίς να έχω να κάνω τίποτα αύριο πάλι. Και ελπίζω να σταματήσουν να μου μιλάνε άνθρωποι στα λεωφορεία πριν τους πάρει και τους σηκώσει, η προσπάθεια που κάνω για να το παίξω ήρεμη είναι υπεράνω. Και πρέπει κάτι να γίνει με το μυαλό μου γιατί θα σκάσει. Και δεν ξέρω τι άλλο θα κάνω, μου την δίνει όταν πάω να κάνω μια δουλειά και βγαίνει χάλια. Σκάσε. Ηρέμησε. Μην αγχώνεσαι. Τι να μην αγχώνομαι  η ζωή είναι μικρή, από τώρα πιέζομαι (λες και σταμάτησα ποτέ να πιέζομαι από τότε που γεννήθηκα) και τα πράγματα χειροτερεύουν στο μυαλό μου. Για πόσο ακόμα? Το ένα μετά το άλλο. Πρέπει να σταματήσει όλο αυτό. Κάτι να γίνει. Να δούμε φως μες στο σκοτάδι. Για την ώρα ας κλείσω τα μάτια και θα δείξει.

Αγαπητό μπλόγκ...

 -Έλα. Εγώ είμαι πάλι. Είναι όπως πάντα η στιγμή που σου μιλάω καθώς κουλουριάζομαι στο κρεβάτι μου κάτω από το πάπλωμα με αναμμένο ένα μικρό φωτάκι και διαγράφω ένα ένα αυτά που με απασχολούν.
Είναι λες και δεν χωράει τίποτα άλλο το μυαλό μου. Λες και θα εκραγώ αν δεν δημιουργήσω χώρο για να αναπνεύσω. Τι άλλο να κάνω επιτέλους για να επιβιώσω.
Τι άλλο να κάνω για να πείσω τον εαυτό μου πως τζάμπα αγχώνομαι  τζάμπα ασχολούμαι με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Στο κάτω κάτω είναι ωραίο να είσαι μόνος σου. Εσύ δεν έλεγες πως όλος ο κόσμος είναι για πέταμα? Γιατί να ασχολείσαι με σκουπίδια. Τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει έχεις 2-3 άτομα που σε καταλαβαίνουν και ξέρεις πως σ αγαπάνε.
Ξέρεις πως αξίζει να ζεις γι αυτά. Πως η ζωή σου έχει ένα νόημα, να τα βλέπει να χαμογελούν κάθε μέρα όλο και πιο λαμπρά.
Γιατί όμως... γιατί να νιώθω τόσο μόνη. Μόνο μαζί με αυτά τα άτομα νιώθω ζεστασιά.
Καμία παρέα δεν προσφέρει καλές στιγμές, απλά στιγμές που ξεχνάς χρόνο με τον χρόνο.
Αγχώνομαι να σκέφτομαι πως οι μόνες στιγμές που θυμάμαι ανά χρόνο είναι 4-5 και όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν θυμάμαι τίποτα.
Η ζωή μου θα τελειώσει κάποτε και δεν θα έχω να πω καμία ιστορία. Δεν θα θυμάμαι τίποτα πέρα από μελαγχολικά ποιήματα και δακρυσμένα βράδια. Πέρα από μια προσπάθεια επιβίωσης. Ένα ταξίδι που σημασία δεν δίνεις στην διαδρομή μα μονάχα στον προορισμό.
Και το ταξίδι τελειώνει. Ο εφιάλτης στο όλο θέμα είναι πως το πιο πιθανόν είναι να μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου. Δεν συμφωνείς?
Κάτι τέτοια σκέφτομαι όποτε μένω ξύπνια αργά το βράδυ. Τουλάχιστον με ακούς και δεν μιλάς. Με αφήσεις να τελειώσω αυτά που έχω να πω.
Είναι δύσκολη και άδικη η ζωή.
Τους μαχητές τους ανταμείβει με έναν αργό και τυραννικό θάνατο. Ενώ τους ανίδεους με την άγνοια.
Αχ...αυτή η άγνοια. Ξέγνοιαστη. Θα έδινα δυο τρεις ανάσες μου για να την είχα. Τίποτα παραπάνω πάντως. Είναι δύσκολος μα δοξασμένος θάνατος. Τραγικό το πόσο θαρραλέος μπορεί να το παίζει κάποιος με όλα μα φοβάται τα πιο απλά πράγματα. Ίσως επειδή δεν έχει παραδεχτεί ακόμα την ίδια του την μοίρα. Ίσως επειδή πιστεύει ακόμα πως μπορεί να την αλλάξει, να την ανατρέψει όπως ακριβώς αυτός θέλει.
Κουράστηκα με τα ψέματα του κόσμου. Κανείς δεν δίνει καμία ευκαιρία για να σε μάθει. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για το ποιος πραγματικά είσαι.
Και ποτέ κανείς δεν θα σε μάθει.
Έχω απογοητευτεί από φιλίες. Από ανθρώπους. Είναι όλοι αναλώσιμοι. Έρχονται και φεύγουν.
Κανένας δεν έχει αξία στη ζωή σου. Μπορείς άνετα να ζήσεις χωρίς αυτούς και αυτοί χωρίς εσένα.
Κανένας δεν μπορεί να σε δαμάσει. Ευτυχώς που είσαι κι εσύ εδώ λοιπόν και ακούς.
Ελπίζω λοιπόν να καταλήξω σε κάποιο άλλο βιβλίο. Πιο καλογραμμένο από αυτό. Πιο ενδιαφέρον. Που ο κόσμος θα το διαβάζει και θα λέει "να κοίτα, κάποιος που έζησε και όχι μόνο θα το θυμάται αλλά θα το θυμούνται κι άλλοι..."

...μα δεν με νοιάζει πλέον.

Μακριά μου μοιάζουν όλοι τόσο ασήμαντοι. Κανείς δεν μπορεί να με βλάψει.

Στο κάτω κάτω η μοναξιά δεν με ενοχλεί. Μην πω καλύτερα πως μισώ θανάσιμα αυτούς που μου την στερούν ενώ δεν μου προσφέρουν καμία ουσιαστική συντροφιά.

Η αγάπη μου δεν είναι για όλους. Ούτε και η  υπομονή μου. Και προφανώς το μυαλό μου έχει τόσες σκέψεις που δεν χωράει κανενός άλλου έννοιες ακόμα.

Δεν με νοιάζει.


Καληνύχτα λοιπόν κι ευχαριστώ. Θα την βγάλω άνετα κι αυτή τη νύχτα.
-Καληνύχτα.

Περιληπτικό απόσπασμα. "Pylagore - Η κιβωτός των ονείρων".

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Η σκιά κάλυψε τον κόσμο όλο.
Και οι καρδιές των αγνών πεθάναν.
Οι φωτιές κάλυψαν τους όμορφους ουρανούς της Γης.
Οι στάχτες τις ψυχές των ζωντανών.
Μα στον αέρα αντηχούσαν ψαλμοί γαλήνης και πάλι.
Σαν αυτούς που αντηχούν σε ονειρικούς κόσμους.
Τρελούς... ναι, τρελούς τους λέγαν
αυτούς που μιλούσαν γι αυτούς τους ήχους.
Μονάχα αυτοί μπορούσαν να τους ακούσουν.
Να τους νιώσουν.
Κάπου εκεί στα αστέρια χαμένοι μες στο σύμπαν τριγυρνούσαν.
Και στοίχειωναν τα πνεύματα των αγνών.
Μόνο που αγνοί πλέον είναι αυτοί που λέγονται τρελοί.
Αυτοί που γίνονται τρελοί μετά από λίγο.
Όταν τους κάναν να πιστέψουν πως αυτά που ακούνε
δεν είναι τίποτα παραπάνω από φαντάσματα της φαντασίας τους.
Οι κουφοί και οι τρελοί.
Κι έτσι οι ήχοι συνέχιζαν να στοιχειώνουν τα ουράνια."

"Μακριά όταν πεθάνεις λέγαν πως αν ήσουν αγνός, τόσο αγνός, θα πήγαινες εκεί.
Από εκεί που πηγάζουν αυτές οι ψαλμωδίες.
Κάποιοι τρελοί λέγαν πως άγγελοι τους έψελναν. Μα αγγέλους δεν έχουμε στη γη.
Κάποιοι τρελοί πάλι λέγαν πως είδαν εικόνες από εκεί στα όνειρά τους.
Πως είδαν παιδιά πολλά να τραγουδούν. Σαν άγγελοι. Πανέμορφα, γαλήνια.
Και έναν άγγελο φτερωτό στη μέση να τους αγκαλιάζει."

"Pylagore, Pylagore.
Έψελναν τα παιδιά κι ένα ρίγος μα συνάμα σιγουριά σε γέμιζε το σώμα.
Λέγαν πως οι πύλες του παραδείσου ήταν εκεί. Πως η αγνότητα που χάσαμε εκεί ζει.
Πως ότι καλό κάναμε εκεί πήγε. Πως η κόλαση εδώ είναι."

"Κι ήταν πλανήτης μακρινός, ούτε καν ξέρω αν είναι αληθινός.
Πολύ καλός για να υπάρχει.
Λέγαν πως όταν χάνονται ψυχές εκεί πηγαίνουν.
Άραγε πήγε αυτός εκεί?
Τον έχασα στα χρώματα θυμάμαι.
Η ζωή πονάει.
Μόνη μου δεν θα μαι, θα τον βρω.
Το φυλαχτό του θα έχω για οδηγό."

Το κράνος έβαλε και πήγε.
Στον κόσμο των ονείρων.
Την κιβωτό των ονείρων.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Που αποκαλούν Παράλληλο Κόσμο.
Pylagore.

Έτσι λεγόταν το σημείο που οι ψυχές συνδέονταν.
Σαν τις γνωστές ελληνικές Θερμοπύλες.
Τους γνωστούς αρχαίους Έλληνες.
Που χάθηκαν στο χρόνο.

Και το όνομά τους ψέλναν οι άγγελοι με τις αγνές παιδικές μορφές τους
που λεγόταν πως ήτανε η αγνή πλευρά των ψυχών που φύγαν όταν ο θάνατος το σώμα τους κατίσχυε.
Γιατί ήταν θέση ιερή. Ο συνδετικός κρίκος των ψυχών με τον κόσμο.
Ένα ονειρικό παράλληλο σύμπαν που δεν είχαν όλοι πρόσβαση.
Ένας κόσμος όμορφος. Που θα καταστραφεί στο μέλλον κι ελπίδα δεν θα υπάρξει.

Και το κορίτσι εκείνο τον αγαπημένο της θα βρει. Να ζήσουν μαζί.. Μακριά από την κόλαση.
Ouranya και Cronos.
Ένα με τα αστέρια.
Ένα με τα όνειρα.
Ένα με τα χρώματα... Μαζί με τους αγγέλους.

Βροχή.

Κάθε ανάσα και πιο δύσκολη.
Θα φύγω δεν θα αντέξω.
Βαραίνει το κεφάλι
βαραίνει και η καρδιά.

Όνειρα γλυκά.
Σκεπάστε με με μια αγκαλιά
πριν ο εφιάλτης με απαγάγει
και με πάρει μακριά.

Ο ουρανός σκοτείνιασε
και μόνη κλαίω τώρα.
Και στο δωμάτιο το μαύρο
φιγούρες βλέπω και τη Μόρα.

Σε αγγέλους απαγγέλνω
στον εαυτό μου απαντώ
στα ερωτήματα που βάζω
για όλα αυτά και ανησυχώ.

Τι κι αν ο κόσμος μου μαραίνεται
τι κι αν η άνοιξη είναι γιορτή
εγώ πίσω σε εσένα θα γυρνάω
παγωμένη μου βροχή.

Κι όταν τα σύννεφα θα φύγουν
και θα σε αναζητώ
τα δάκρυά μου να τα πλύνεις
δεν θα έχω πια που να κρυφτώ.

Γιαυτό μην με αφήσεις
το μαντίλι να κρατάς
τη σκόνη μου να ξεσκονίζεις
και να μου λες πως μ'αγαπάς.


Άγνωστε, εσύ.

Σκάνε αστέρια παντού.
Και μου μιλάει το τρίτο πρόσωπο.
Βλέπεις ποτέ δεν έκανα κακό σε κανέναν όσο κι αν μισώ τους ανθρώπους με αυτά που βλέπω όλη την ώρα.
Το μόνο άτομο που θέλω να ζητήσω ένα τεράστιο συγνώμη για όλα αυτά τα χρόνια είναι το ίδιο άτομο που μιλάει αυτή την στιγμή.
Ο εαυτός μου...

...Ο εαυτός μου που ταλαιπωρώ συνέχεια.
Που του λέω ψέματα. Τόσα ψέματα.
Θέλω να πιστεύω πως τον αγαπάω μα πάντα τον κάνω κομμάτια ενώ ξέρω πόσο εύθραυστος είναι.
Και παρόλο που δεν αφήνω κανέναν να τον ακουμπάει πάντα τον κακομεταχειρίζομαι εγώ.

Δεν ξέρω να του φέρομαι καλά. Ζητώ συγνώμη. Αλήθεια θέλω να του ζητήσω συγνώμη.
Που τον ακούω να με παρακαλάει να σταματήσω να τον πονάω κι εγώ λέω πως δεν μπορώ ενώ η ίδια λέω πάντα πως μπορώ να κάνω τα πάντα με την θέλησή μου.

Και με ρωτάνε διάφοροι μήπως έχω μετανιώσει ποτέ για κάτι που έκανα σε κάποιον.
Τα αστέρια με ακούνε μα δεν βγάζουν λόγια.
Κι εγώ τους απαντάω "όχι. Ποτέ."
Μα από μέσα μου ξέρω πως κάποιος κλαίει. Και μαύρα δάκρυα κυλάνε από τα μάτια του.

Μην κλαις άγγελε μου. Θα περάσει. Θα προσπαθήσω. Δίνω μάχη αλήθεια.
Δεν λέω ψέματα.
Ποτέ δεν έχω πει ψέμα σε κανέναν. Δεν έχω βλάψει ποτέ κανέναν.
Και ποτέ δεν άφησα κανέναν να σε βλάψει.
Γιατί πίστευα πως κλείνοντας εσένα μέσα σε ένα καβούκι θα σε προστάτευα.
Μόνο που δεν σκέφτηκα κάτι.
Δεν μπορώ να σε κρύψω από εμένα. Πάντα θα είμαι εκεί. Και πάντα θα κάνω λάθη.
Συγχώρεσε με.

Και τα αστέρια έλαμπαν σαν δάκρυα από τα μάτια μιας πονεμένης ψυχής την στιγμή εκείνη.

Humanity fact.

We all deserve to die.
We are all going to die.



Ελπίζω μόνο να μην είμαι εκεί για μερικούς. Κι ελπίζω να μην πονέσει ΚΑΙ αυτό.

Η τέχνη είναι αναλώσιμη.

Έτσι είναι και οι καλλιτέχνες. Λυπάμαι κύριε μα η γνώση δεν κάνει τον καλλιτέχνη.

Θέλει πόνο να σε τρώει σαν σαράκι.

Θέλει να θυσιάσεις κάθε ψίχουλο ευτυχίας του εαυτού σου για να φτάσεις στην πηγή της τέχνης.

Θέλει θυσίες και μαύρα δάκρυα αντανακλώντας στο φως που δίνει η νύχτα όταν κλαις κοιτώντας το μουντό ταβάνι του σπιτιού σου φαντάζοντας πως είναι κάτι άλλο,

που δεν είναι 

μα θα ήθελες να 'ναι.

Είναι οι σκέψεις που ματώνουν το μυαλό σου απ'τα χτυπήματα που ρίχνουν αλύπητα το χρόνο.

Οι κραυγές που θα υποστείς του εαυτού σου καθώς γυρίζεις το κεφάλι να κοιτάξεις που έχεις πέσει μπας και βρεις το πτώμα που έχασες

της πονεμένης σου ψυχής.

Θέλει άπειρους θρήνους πάνω από αδικοχαμένες ανάσες

που πάνω τους ισορροπούσε δυστυχία και πόνος.

Από τα βιβλία δεν θα μάθετε κύριε. Τα βιβλία δεν δίνουν πόνο. 

Τα βιβλία δίνουν γνώση μα όχι εμπειρία κύριε.

Η εμπειρία δίνει πόνο κύριε.

Και γνώση πέρα από κάθε γνώση...

Θέλει θυσίες κύριε. Θυσίες.

Μιας ζωής.

Και να θρηνείς μια ζωή για τη ζωή που θρηνούσες.

Για τη ζωή που δεν έζησες.

Για τη ζωή που δεν αγαπούσες.

Θέλει μαχαίρι στην καρδιά να μπήγεις. 

Και με το αίμα σου να γράφεις.

Θέλει δάκρυα.

Θέλει πόνο.

Θέλει θυσίες και θανάτους να υποστείς για πάντα.

Που ποτέ ΠΟΤΕ τους δεν τελειώνουν.

Και σαν μαστίγιο σε μαστιγώνουν,

σαν σαράκι σε καταναλώνουν χρόνο με το χρόνο.

Θέλει κότσια κύριε.

Θέλει ψυχή...

και εγώ δεν έχω.

Δεν ξέρω πόσα δάκρυα θα χρειαστώ για να θρηνήσω τις αδικοχαμένες μέρες που θρηνούσα
αντί να γελώ.
Δεν ξέρω πόσα δάκρυα ακόμα θα χύσω για να αποχαιρετήσω τόσο καιρό ανούσιας θλίψης,
αφού στο κάτω κάτω ανούσια είναι η ζωή.
Επιβιώνεις και δεν ζεις.

Αφού δεν μπορώ να ζήσω δεν θέλω και να επιβιώνω άλλο.
Αμφιβάλλω αν το γέλιο μιας στιγμής αξίζει τόσο κόπο.
Τόσες ανάσες που έχω να σπαταλήσω περιμένοντας στιγμές μηδαμινές
που χάνονται στο χρόνο
σαν
αέρας.