Και τώρα πονάω
προσπαθώντας να ποτίσω
ένα άνθος μαραμένο.

Και τώρα καίγομαι
για να πυροδοτήσω
μια σπίθα στο νερό.

Πνίγομαι σε γυάλα
χωρίς έξοδο.

Ασφυκτιώ.

Μόνη μου.

Βοήθεια.

 Προσπαθώ. Πότε δεν προσπαθούσα εξάλλου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι σε καταστάσεις δύσκολες που ποτέ μου δεν τις διάλεξα μα και ούτε θέλησα να βρεθώ εκεί.
 Βλέπεις, πάντα ήμουν ένα ήσυχο παιδάκι που καθόταν σε μια γωνία δεν ενοχλούσε κανέναν και κοιτούσε τα πράγματά του ήσυχα και ωραία. Να που όμως τα καλά παιδάκια και τα ήσυχα, τα παιδάκια που ο κόσμος τα βλέπει και τρομάζει και τα περνάει για ψυχικά διαταραγμένα είναι και αυτά που αναγκάζονται από μικρά να αναπτύξουν ωριμότητα που άλλοι δεν έχουν ούτε στην ενηλικίωσή τους μόνο και μόνο επειδή το έφεραν οι καταστάσεις.
Τον τελευταίο καιρό έχω πιάσει τον εαυτό μου να έχει τόσο μπλεγμένες σκέψεις όσο ποτέ άλλοτε.
Ακόμα και παλιά που θα έλεγα πως είχα του κόσμου τα προβλήματα δεν είχα τόσες σκέψεις όσο τώρα. Έτσι είναι η ζωή όμως. Θέλει πάντα να σου πάρει και την παραμικρή δόση ασφάλειας που έχεις σαν άτομο και να στην κάνει ανασφάλεια. Και μετά πρέπει να μάθεις μόνος να τις χειρίζεσαι για να χειρίζεσαι καταστάσεις για να βοηθήσεις πρόσωπα για να μην δημιουργήσουν κι άλλες καταστάσεις και ο κύκλος συνεχίζεται κάπως έτσι. Στην τελική κανένας μα κανένας ποτέ δεν θα σε καταλάβει, θα είσαι πάντα μόνος στον λαβύρινθο σου προσπαθώντας να επιζήσεις από τα δαιμόνια που κατοικούν μέσα με το να τα εξημερώσεις. Πράγμα όχι και το πιο εύκολο για ένα μυαλό σαν το δικό μου. Υπάρχουν οπτικές γωνίες διαφορετικές από τον υπόλοιπο κόσμο μέσα. Υπάρχουν επικίνδυνοι δαίμονες που παραμονεύουν να επιτεθούν από στιγμή σε στιγμή και κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τους κρατήσω ήρεμους. Υπάρχουν σκέψεις που βασανίζουν κάθε μέρος του τις στιγμές που δεν έχει με τι να ασχολείται. Υπάρχουν ξεχασμένες υποσχέσεις. Πράγματα που νόμιζα για αληθινά αλλά τελικά δεν είμαι τόσο σίγουρη πως ισχύουν. Κι αν είναι όλα παραισθήσεις; Κι αν πρόκειται να σκοτωθώ κάπου εκεί μέσα; Το σίγουρο είναι πως πρέπει να επιβιώσω γιατί μόνη μου θα συνεχίσω να πορεύομαι εκεί πέρα. Πρέπει να μάθω τα κατατόπια. Μερικά πράγματα φαίνεται πως με πονάνε παραπάνω απ'ότι πίστευα, φαίνεται πως δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ. Και συνεχίζουν να εμβαθύνουν προς τα μέσα. Ο λαβύρινθος φαίνεται όλο και πιο πολύπλοκος και εγώ χάνομαι. Χάνομαι κάπου μέσα και κανένας δεν μπορεί να με βοηθήσει, κανένας δεν μπορεί να με ακούσει.
Και η μέρα πλέον δεν μοιάζει με λύτρωση. Καθώς η νύχτα έρχεται ξυπνάνε όλα μαζί και με κυνηγάνε. Κάθε μικρή αμφιβολία μέσα μου εξελίσσεται σε κάτι τρομακτικό και απάνθρωπο.
Το γεγονός όμως πως αντί να θέλω να σκοτώσω τους ίδιους μου τους δαίμονες από την άλλη θέλω να γίνω φίλη μαζί τους και να παίζω στα σατανικά τους παιχνίδια με τρομάζει ακόμα περισσότερο.
Γιατί τότε είναι που καταλαβαίνω πόσο γενναία μπορώ να γίνω.Πόσο διαφορετική.
Πόσο τρομακτική.

Σουρεάλ κόλαση.

Πυρετός οι σκέψεις μου χτυπάνε κάθε βράδυ.
Σε σύγχυση με βρίσκω όπως πάντα, και σε ζάλη.
Χωρίς σταματημό η καρδιά χτυπάει και πάλι
Ανάσα δεν υπάρχει. Συναίσθημα; Η πλάνη.

Και γύρισε και πάλι το μυαλό που πόσες μοίρες.
Ο νους μου οργιάζει σε ατέλειωτες σανίδες
πάνω σε αυτές έγραψα ότι όνειρο είχα και δεν είχα
και το άφησα να καίγεται κάτω από μια αψίδα

έπειτα πήρα και τις στάχτες και τις πέταξα στο χάος
μήπως εκεί βρούνε τον δρόμο τους, στο βάθος
μα τώρα χάθηκα ακόμα πιο πολύ μου φαίνεται
και η λύτρωση αργεί πολύ, και δεν νομίζω να έρχεται..

Μαχαίρια που κόβουν οι στιγμές μας κατάντησαν
γροθιές στο στομάχι, σημάδια στο μυαλό μου
μα, τι παιχνίδια μου παίζει, άσχημα και αυτό
Ανάσα που κόβεται, και χάνομαι και πάλι στο κενό.

Υποστήριξη ο πόνος μου και η σοφία που μου έφερε
Σημάδια και στιγμές να μου θυμίζουν ότι έφυγε
Ίσως να ήρθες για καλό μα εγώ πολύ πονάω
Ίσως να φύγεις για καλό, να μάθω γοργά να ξεψυχάω.

Και ότι μου θύμιζε ειρήνη στο μυαλό μου τόσα χρόνια
τώρα μόνο τραγουδάει δράματα που κελαηδούν αηδόνια
σε μαύρα φόντα και μαύρους ήχους ποιήματα μου γράφει
που στο μυαλό μου μοιάζουν σαν ταινίες σαδισμού και μίσους.

Προσπαθώ να μην στάζω το χρώμα μου απ'το μαύρο μου το ίσως
μα σιγά σιγά το διαπιστώνω στου φόβου μου το μίσος
Χάνεται σιγά σιγά το όνομά μου από το χάρτη.
Ω πόνε μου μην με χτυπάς λυπήσου με, δεν σου κατέστρεψα ποτέ τη χάρη

Μακάρι να μην φύγεις πάλι..

WTB friends.

Είμαι στην ανάγκη του να βρω άτομα σαν εμένα. Άτομα που δεν κοιτούν φύλλο υποσυνείδητα για να είναι πάντα στον αγώνα του ανταγωνισμού και να έχουν έναν ώμο να κρατιούνται λίγο πριν ξεσπάσουν σε ποτάμια δακρύων. Άτομα που να μπορούν να κρατήσουν ένα μυστικό σαν να τους δανείζεις κάτι εύθραυστο και πολύτιμο για σένα. Να έχουν την ευθύνη να το κρατήσουν γερά να μην τους πέσει από τα χέρια. Άτομα που όπως και εσύ θα τους βάλεις από πίσω σου για να τους προστατέψεις έτσι και αυτοί θα σε προστατέψουν τις στιγμές που νιώθεις όλες τις ασπίδες σου να πέφτουν και είσαι επιρρεπής σε χτυπήματα.
Άτομα πάνω απ'όλα φίλους. Τους φίλους που ότι κι αν γίνει θα ξέρεις πως είναι εκεί για να σου πουν τα στραβά σου κρατώντας σου το χέρι, να σε παραδεχτούν και να σε θαυμάσουν για τις αρετές σου, να είσαι έμπνευση που αναπνέει μπροστά στα μάτια τους. Φίλους που δεν θα σε ζηλέψουν για αυτό που είσαι, δεν θα σε φθονήσουν.

Φίλους που αν πεθαίνεις θα χωρίσουν τη ζωή τους σε μερίδες που θα σε αγκαλιάζουν για να μείνουν δίπλα σου.

Ψιθύριζα στον άνεμο θυμάμαι
"γιατί να μην σε ξέρω άραγε λίγο καλύτερα από τότε"
Μα δεν νομίζω πως ξέρεις τι ακριβώς κάνεις.
Δεν ξέρεις πως να εκφραστείς δεν ξέρεις τι ζητάς
άλλα μου λες και άλλα αναζητάς

δεν μπορώ να τρέξω να σε ψάξω σε μια άκρη
όταν ήδη τρέχεις προς
την αντίθετη πλευρά της.
Άραγε ακούς;
Ή απλά κοιτάζεις.

Ω, αβάσταχτε πόνε, μην διστάζεις.
Βάρυνα από τα πολλά μαχαίρια
που κουβαλώ μαζί με πόνο
ίσως όμως να μου κάνουνε καλό για να μην νιώθω.
Ίσως αν τα έβγαζα να αιμορραγούσα μέχρι θανάτου
και έτσι ίσως η άκρη που σε αναζητώ να ήταν μόνιμη
στην άκρη που εσύ κοιτούσες αντιθέτως.
Την άκρη του θανάτου.

Ω ζωή.

Η ζωή είναι παιχνίδι
σε τροχό
που γυρνάει
με ένα φως επάνω της,
του ήλιου
που την φιλάει
μα, πόσο καλά
ξέρει να εκδικείται
τίποτα δεν αρκεί γι αυτήν
αν δεν νικάει.

Στο άκουσμα των λέξεων
κρύβεται συχνά
στην όψη
διάφορων πραγμάτων και εικόνων
ξέρει πως να τρέφει
αναμνήσεις σε στοιχειά
και μετά να γίνεται θύμα
των ίδιων της των φόνων

Και πως ξέρει να διαλύει
τόσο εύκολα κόσμους
με μια ματωμένη εσάρπα
να καλύπτει πόνους
με τα χέρια της
μουσική παίζει με μια άρπα.
Ξέρει να αποχαιρετά με τρόπο
που δακρύζεις πάντα

Με το κρύο λούζεται
και με τη νύχτα πέφτει
σηκώνεται ξεσπάει
και προς το χάος τρέχει
ποτέ της δεν αφήνεται
μονάχη σε ηρεμία
καθώς ο χρόνος την τραβάει
σαν καταραμένη επιδημία.

Κάθε μέρα ακούς ψαλμούς στο όνομα της αγάπης. Ποιος όμως ξέρει να δίνει χωρίς να παίρνει; Αντάλλαγμα και βόλεψη και ο κόσμος βυθίζεται στη θλίψη.

 Λίγη παραπάνω αγάπη και λίγη παραπάνω κατανόηση ήθελε. Αν καταλάβαιναν όλοι πως για τον καθένα ο κόσμος έχει άλλο χρώμα και άλλες διαστάσεις, ίσως να ήταν όλα λίγο πιο όμορφα. Ίσως ξέφευγαν από το ξεθωριασμένο τους γκρι και αστράφτανε ελάχιστα σαν άστρα του ουρανού.

 Μα αν πρώτα ο κόσμος δεν μάθει να αγαπάει τον εαυτό του πως θα μάθει να αγαπάει και τους γύρω του; Αν δεν μάθει να ξεχωρίζει την ουσία από την αυταπάτη, πως θα μάθει να κρίνει μονάχα τις δικές του βλέψεις;..

 Όλα μια αλυσίδα στο χάος που δημιουργούμε εμείς οι άνθρωποι.

Πέτα τη ρουκέτα σου
και άσε με αιμόφυρτη στο πάτωμα
να σπαράζω σαν το ψάρι
έξω από την άβυσσο σου
να τρέμω και να κλαίω
πιστεύοντας σε μια κόλαση

Πέθανε τώρα.
Δεν γυρίζει πίσω.
Ποτέ.

Φτερουγίσματα ακούγονταν στο δρόμο εκεί στην πόλη.
Και κορμιά που κυλούσαν σαν να είναι στο ποτάμι στάλες, άπειρες, μικρές.
Είτε ήλιος, είτε σύννεφα, είτε νύχτα καλωσόριζε το μέρος
το ίδιο γκρι θα είχε σε όλων των ειδών τα μάτια.
Τα πουλιά δεν φτερούγιζαν πάντως σε μολυσμένους ουρανούς.
Μονάχα οι ψυχές πάλλονταν ζωή να αντικρίσουν.
Ψυχές χωρίς ονόματα, χωρίς χρώματα, κλεισμένες σε κλουβιά
για την ανάγκη της επιβίωσης.
Κλουβιά στον θώρακα τα κόκαλα, ανατομικά φτιαγμένοι να είναι σκλάβοι,
σε ένα δοχείο σάρκας και απάτης.
Ο δρόμος άδειαζε το βράδυ.
Την θέση πήρε η αυταπάτη.
Λιγόστεψαν
τα λόγια.
Μόνος έμεινα.
Και πάλι.

Κρατώντας τον κόμπο στο λαιμό μου φυλαχτό,
είτε κατάρα, είτε ασπίδα να με σφίγγει δυνατά.
Έπαψα να ψάχνω το οτιδήποτε.
Έπαψα να προσδοκώ συμπεριφορές και προσφορές.
Ανθρώπους λέει να μην κατηγορείς,
μονάχα τις δικές σου προσδοκίες
με λύσσα να καταδικάζεις.

Μου τελειώσαν όλες οι κουβέντες
Περπατώ και οι σκέψεις μου δεν ακούγονται πλέον
σαν φτερούγισμα, μέσα στο κεφάλι μου να ηχούν.
Δεν κυλάνε σαν να είναι στο ποτάμι πια τα λόγια
μέσα στο μυαλό μου.
Μονάχα η σιωπή
που η ίδια ξέρει να μιλά, να λέει πιο πολλά.
Η ιστορία που κρατάω είναι βαριά και με κουράζει
ακόμα και στο να διηγηθώ
δεν το αντέχω.
Μα θα έχω χρόνο μέσα σε μια ζωή στο έδαφος θα είναι όλοι,
δεν θα φύγουν.

Μα πως να κατακτήσω σκλάβους.
Πώς να τους βάλω στο κλουβί μου αν είναι ήδη σε κουτί.
Μαύρα λόγια οι σκηνές, μαύρες οι ελπίδες.

Και για στάσου.
Φτερουγίζει πάλι, να το.
Στο άκουσμα της θέλησης
και της πίστης
τα πουλιά πετάνε και πάλι μέσα στην πόλη της καρδιάς σου.
Μέσα στο κλουβί του παραδείσου σου.

Καλλιτέχνης και ταλαντούχος είναι αυτός που από τα πάθη του στον δάσκαλο τον μέγα χρόνο έχει μάθει να δείχνει με πολλούς τρόπους αυτά που ένιωθε. Ένας μίμος δεν μπορεί να γίνει καλλιτέχνης. Δεν μπορεί να βιάσει την ψυχή του για μια γνώση που δεν μπορεί να έχει. Δεν μπορεί να βγάλει κρυμμένα συναισθήματα γιατί δεν ξέρει τι κρύβεται πίσω από το σκοτάδι. Δεν μπορεί να πει την αλήθεια γιατί δεν ξέρει την αλήθεια. Δεν υπάρχει αλήθεια πίσω από το πρόσωπο του παρελθόντος. Δεν υπάρχει λογική πέρα από τον πόνο. Υπάρχει μόνο το συναίσθημα της αποσύνθεσης και της μόνιμης βλάβης. Δεν μπορεί να ξέρει κάποιος τι εστί καταστροφή αν δεν καταστραφεί ο ίδιος πρώτα. Αν δεν θυσιαστεί για να γίνει ο καμβάς του. Αν δεν δει την ίδια του την ζωή να γίνεται ταινία παρουσίαση μπροστά στα μάτια του. Δεν ξέρει. Δεν μπορεί να ζήσει με ξένα πάθη. Παρά μόνο με την ψευδαίσθηση πως ξέρει.

Δεν ξέρεις. Κάνε αυτό που ξέρεις καλά. Προσποιήσου.